Rot bilong Mi

The Last Shout

2010-08-20T21:46:00.000-07:00

Sunset at Alexishafen

This will be the very last blog on “Marleen in PNG” since I actually already left PNG 2 months ago. To be precise I have left Madang on the 22nd of June and travelled to Wewak, and after that Vanimo where I crossed the border with Indonesia. With this final blog I want to conclude my memorable experience in PNG which has certainly made a huge impact on my life.

At the beach house

The last couple of months in PNG were very hectic and intense with work, and on top of that I had to move out of my ‘Castle at the Sea’ and settle in a little cottage at the Madang Lodge.

National Board for Disabled People meeting in Port Moresby

As you might have read in my last blog, which was in February (apologies for such a long time!), I had my house occupied with Dolly’s (the cat) offspring. On one afternoon Dolly gave birth to 4 cute kittens. Unfortunately one didn’t survive, so I give the little one a proper burial by tossing it in the sea in front of the house, since that is the burial place for all the dead animals on our compound (once we had a rat trapped on our glue covered card board, which Roland (the son of our neighbours) took care of by killing it with a little twig, scraping it off the card board, and threw it in the ocean. He returned with the rat fur-bits-sticking-to-the-remaining-glue covered card board and said: you can use it again!). Anyway Dolly had decided that my bed room was the best place to have her nursery, so all of a sudden my bed room was housed with 4 cats. By that time I was already living by myself in that big house, because Charlye had left in December 2009, and Jolanda in January of this year. Staying by myself in that house was not the safest thing to do, but I didn’t want to give up this place, because I have this feeling that this will be the nicest, biggest and most comfortable house I will ever life in. VSO was concerned about me, because usually it is not their policy to have one of their female employees/volunteers to life in a house by herself, which I totally understand. Particularly when there is no proper security. Other opportunities were suggested by VSO, but I tried to extend my stay in this house as long as possible. I was aware that I would get something less comfortable in return. But the sleepless nights also started to return. I moved to Charlye’s bedroom, so I would have a better view on the front gate. Especially during the black outs and the rain storms I would wake up immediately. It was if an internal body-alarm would go off telling me to be aware. I know this sounds stupid and naïve, because who would give up his/her personal safety just to stay in a house? Well I did.

Erin in my Dutch apron

Late February Erin moved in with me, because she stayed in the IMR (Institute of Medical Research) transition house at Kina Beach. It is already in the name ‘transition’, so not a nice place to stay in for longer period. Since we already hung out almost every day, I suggested her moving in with me. We entertained ourselves with the kittens, which we already named Lilly, Rufus (after the characters in Gossip Girl, I realized weeks later!) and Claude (Eddy and Lisa adopted and named him) and by watching Gossip Girl!

There we go again!

Somewhere in the second week of March I was told to move out of the Coronation Drive house, and move into one of the cottages in The Lodge. Since the Coronation Drive house already served as a social meeting place, I decided to throw one final party to commemorate the good times and parties we had in the house. Evidently it had to be a karaoke night! Gerald lent us his karaoke machine and Lachlan provided the sound speakers. Erin and I did some rehearsal in the afternoon which amused the neighbours in the back tremendously. Have you ever tried Beyonce’s ‘Crazy in Love’? Well, Erin and I are experienced in this one now!

A big crowed turned up and we sang and danced till late in the morning. The house really deserved to have a final party like this.

The following week I had to move all of my stuff to the lodge. I thought it was going to be a piece of cake, but like always in these cases, I underestimated it totally. I had to clean out all the stuff Charlye and I collected over the year. A year seems short, but we managed to store and save a lot. And I was the one who could clean it out… Great! Fortunately the neighbours in the back and our haus meri Marianna were very willing to take over some of our things ;-) Honestly, nothing was supposed to be thrown away. Even bottles with red wine which were gone off due to a stupid incident, served their purpose for Marianna’s church services: “ Mipela no bai drinkim dispela, lukim tasol. Olsem mipela laik tingim em blut bilong Jesus.” Many other things I didn’t want to bring with me to my considerably smaller cottage I left behind with them. I only had one more concern and that was Dolly. I managed to find homes for the kittens, but what to do with Dolly? Diane Cassell, the owner of the Lodge, suggested that her husband Mike was interested in having a cat for his office so it could catch the rats. I told Dianne that Charlye and I took Dolly in house because of our rat problem. With Dolly in our house, the rats were immediately gone. Dianne started to think about it, because the Lodge was experiencing a huge rat problem, which the local pest control was not able to solve. We decided that Dolly could come along with me to the Lodge and be appointed as rat catcher of the compound. Obviously she had a one month probation, so she had to perform! Officially she didn’t life with me, because pets are not allowed, but Dolly violated that rule all the time. Everywhere I went within the boundaries of the hotel compound, she would follow me. Since Brioni lived in one of the apartments, and I regularly visited her, Dolly started to stalk her as well. Sometimes she would keep Brioni awake for nights on a row by crying at her doorstep. Eventually this passed and she was acknowledged by all residence and staff of the lodge because of her excellent performance on rat catching!

Besides from all the social events we had during the week , and the boating trips in the weekends, I obviously had to work as well.

A close encounter with dolphins

NDRAC did very well in those last few months. We managed to get more recognition on national disability level: NDRAC designed (with help from the DWU Press) some catchy and striking posters which we distributed among NGOs, hospitals, schools and government departments to raise awareness on disability rights issues on a national level; at last NDRAC established a provincial steering committee with among others representatives from the Provincial Department for Community Development, the Madang Provincial AIDS committee (to start raising awareness on the apparent link between disability and HIV & AIDS), PWDs and other small NGOs; NDRAC effectively collaborated with Save the Children in PNG which resulted in the inclusion of youth with disabilities in the Save’s activities in the centre, and even more important: their Youth Outreach volunteers applied their knowledge on disability in the field with their peers; NDRAC advocated for the inclusion of disability within the revised strategic plan of the National AIDS Council Secretariat (NACS).

John Paul showing the medals he won at the PNG Games

Imelda trying to get me dance with the sing sing group

Desmond advocating for persons with visual impairments

Busy crowed at the NDRAC stall
).

Even though disability is not yet considered a priority issue by the NACS, the task force certainly acknowledged that NDRAC caused several discussions in their meetings whether disability should be seen as a priority (such as youth, sex workers, prisoners, etc) or not. At least NDRAC has started national discussions on the relation between HIV & AIDS and disability. Another huge accomplishment is the revision of NDRAC’s strategic plan from the past 3 years, and with funding made available by the Department for Community Development and NGO PRO , NDRAC was able to organize a strategic planning workshop with the participation of relevant stakeholders such as Save the Children, the Provincial AIDS Committee, Creative Self Help Centre, PWDs and women’s organisation. Several occasions NDRAC was asked by (inter)national NGOs to participate in their events and/or activities.

The girls from Save the Children Youth Outreach Project

Ian and his boys helping to promote NDRAC

We were, and still are, very pleased with this acknowledgement. Personally I am quite relieved knowing that I have left NDRAC behind with capable, professional and motivated staff. Ian and Robert are both very committed and capable young men who will definitely bring NDRAC to another level. It was with great sadness when I announced my final month, week and day. Prior to my departure, the two guys had organized a ‘Go Pinis’ PNG style! Together with the staff of the Creative Self Help Centre they had arranged for a big “Bung Kai”. As always there was too much food, and I was told to eat more. Usually the Papua New Guineans don’t have any problems with finishing any amount of food (they will pile up mountains of food on their plate, even though if there are still more people waiting in line for a plate of food as well. The theory behind this behavior: you will never know when the next meal will come; therefore you have to pile up as much as you can eat!) but this time they had under estimated themselves. Mrs. Genaia had prepared loads of food, so everyone could bring some food back home. I was showered with gifts, nice words of appreciation and on top of that a beautiful song performed by Desmond on his guitar. It set everyone with tears, including me. I can’t describe how it felt to receive those nice and warm words of appreciation, and having the privilege working with all these people. What a wonderful surprise this was.

Go Pinis at the Creative Self Help Centre

Desmond performing

In April my parents finally decided to visit me in Madang. They put off their visit for a very long time, due to all the negative publicity about PNG. They combined PNG with some travelling through Australia. It was wonderful to see them again, and to show them around in Madang. I belief they had a great time as well. Dianne Cassell was so sweet to give them a fabulous hotel room with sea view for a reduced rate. They thought they were in paradise! Brioni offered me her car to drive my parents around, since my car could only fit two people in the front and one (or more) in the bed of the car, and I couldn’t see one of them being driven around like that! I took them to some beautiful spots around Madang like Malolo Plantation, Nobanob which offered a great view over Madang and the surrounding islands, Jais Aben and obviously the DWU and the NDRAC office.

My father taking a picture of me in front of my house, while my mother is more interested in the flowers of the lush garden!

On Sunday we were invited by the Cassell’s to come along on the boat to the beach house. Unfortunately we experienced the worse weather on sea ever! Mike pulled out the raincoats so we could cover ourselves for the rough sea. The sun came out somewhere in the afternoon which was nice enough to have a swim and a drink in the water.

Mum and Dad at the Beach house

In the weekends we regularly were invited by Rich and Jenn to come along on their boat. Either during the day to do some snorkeling near Pig Island or Magic Passage and some pick nicking on the boat, or sometimes at night to have a swim in the phosphorescence. The latter was really spectacular! You have to imagine you swim in a sea lit by stars. The phosphorescence is a kind of algae which light up when disturbed. We would dive into the water while others would watch you with goggles: it looked like if you were a comet in the universe. I think that the phosphorescence nights are the most memorable ones of my time in PNG.

Phosphoresence night

So on the Saturdays we were on the water on both Rich and Jenn’s boat (and Pascal’s) or Jan Messersmith, and on Sundays we were often invited by Mike and Di Cassell or Trevor and Karen to come along on their boat to the beach house. In the mornings we were all still cooking and baking to provide something for the lunch table. At one point it became a sort of a competition with who will bring what to the beach house. Since I had moved into the Logde, Fiona became my neighbour. On Sunday mornings we were always waiting for the call for the official invitation to the beach house. Even though we knew were invited it was still appropriate to wait for the official call. Many Sundays we were anticipating those invitations and we would shout at each other from our ports to ask if the other had received ‘the’ phone call yet!

My two susa's Elina and Miriam at the Karaoke Night at the Country Club

Girls aloud!

Federica, Marleen, Ben and Eddy

Even though I had to get used to the smaller and hotter house in the Lodge, I still had a fabulous time there. This had mainly to do with the people living on the compound. Fiona was my direct neighbour and Veronica (who was already my neighbour in Kina Beach) also moved into the Lodge due to security issues at Kina Beach.

Sushi night on my porch

Badrish and Nilam were my neigbhours at the other side and regularly I could smell the delicious Indian dishes prepared by Nilam coming through my louvres. After Brioni moved into one of the bigger apartments in the Lodge, we regularly had cocktail nights at her place at Friday night. Lisa and Eddie were the masters in working out cocktail recipes, and therefore our favourite one became the famous Lemon Drop. Mmm…nothing tasted better than a cocktail on a Friday night to celebrate the weekend.

Dressed up for the B-party. My costume: Bollywood!

Blind and Braille

Blue, Blue and Beach Bum

Blackout!

There was still one more thing I wished to do before I would leave PNG, and that was a helicopter ride with one of the pilots of Helinuigini.

Genevieve and me before take off!

Charlye and Jolanda already had their ride somewhere last year while I was away in Papua (Indonesia) with my sister. You can imagine I was rather disappointed that something that spectacular had happened while I was away! With my final departure date coming closer, I also gave up this last wish. However one afternoon Genevieve (a Canadian VSO volunteer who replaced Jolanda in the Physio Department at the DWU) asked me if I already had my flight in one of the helicopters. When I replied I didn’t, she asked if I wanted to come along the following morning since she was asked by one of the engineers.

Kalibobo Lighhouse

Obviously I accepted this invitation and the ride was awesome! The pilot played a bit with the helicopter by making those loops as if you were in a roller coaster. That was fantastic!

Besides from all the Go Pinis parties, farewell lunches and drinks I also had to say goodbye to one of my dearest friends: Nissan. If it wasn’t for this car, Jolanda and I wouldn’t have felt this sense of freedom in Madang. This car took us anywhere. And not just us, also many others benefitted from Nissan. I remember when we bought the car two years ago that many of our friends were making those comments why we would by a single cab pickup which would only fit two people in the front. Our answer was very clear: because we are with the two of us! The rest can fit in the back. And so that happened regularly. How often didn’t we drive around in Madang to drop off and pick up people. Or even with events like National Disability Day or World Blind and White Cane Day that the Nissan was packed with PWDs, volunteers or with instruments of the Bougainville Bamboo Band! Even though it is just something material, but the car has given us so much freedom in a place which is not secure and safe. Every time potential threats of gangs or hold ups were announced, we were told to step on the accelerator when an event like that would occur. We were definitely prepared, but I wonder if Nissan was up for it… Luckily we have never found ourselves (although not with Nissan) in those ugly situations. But yeah, I had to say goodbye to this good friend. Fortunately Nissan found a good home with some people from Bil Bil village who were so thrilled with their purchase (which must have cost their life savings) that they regularly came to my office to drop off some fruit and vegetables. We agreed that they could pick up the car in the weekend before my departure. On the day of the handing over of keys and car, I gave the Nissan a good wash. Since I did this on the parking lot of the Lodge, I received some help from one of the security guards who did an excellent job.

Peter and I proud of our hard work

After the thorough washing of the car, I thought: why haven’t I done this before; the car looks amazing! When Paul and his wife from Bil Bil came to pick up the car, they gave me a final present; a Madang bilum.

The new owners of the car

Again a gesture which was truly unexpected and highly appreciated. The same happened when I went to the market for the very last time. Many market people already knew about my Go Pinis and wished me farewell. One lady in particular, who I always bought my onions from, gave me a spectacular cas cas bilum (made out of possum wool). These people are so genuine and so sweet, it is truly heartwarming. And this is one of those aspects of PNG which I will always treasure: the sincerity and generosity of the people.

Roselyn behind her market stuff

The Madang Spice Man

That day was really special and emotional. First I had to say goodbye to Nissan, then to Madang and the market,

Kalibobo Haus Klos: excellent place for second hand shopping

and finally I had to prepare myself for my own Go Pinis party. Evidently this had to be done in style and in a true Madang tradition: a karaoke! We decided the theme would be World Cup since this event had just started

The Socceroos and for this occassion Dutch supporters

Everyone was expected to dress up in the colours of his/her favourite country playing in the World Cup. Lachlan offered to organize it in his place which was super.

Many thanks to the host of the party!

His house is the perfect party house (besides from our Castle at the Sea) so I accepted immediately. The Karaoke was set up in the garage, and whoever wanted to watch foot ball could sit inside. The Netherlands was playing Japan, so we had few Dutch supporters (I was the only one with the Dutch nationality, but Heather and Nick supported us for once!) and one for Japan. Eddy decided that they could use little support, hehe. The party was grand, the people were great and the songs were terrific. The best of all was that I was given a serenade by Rich, Eddy and Gerard on the melody of Jolene by Dolly Parton, since I always request that with the karaoke but the system never offers it..)!

The guys getting ready for the serenade

Ush and Miriam probably singing Britney Spears..

I realize that many of my blogs are full with stories about social events. I guess these social gatherings and events are very important for the foreigners living there. We needed those moments to vent and get rid of the daily tension and frustration. Sure my blogs are in general a compilation of those positive events, but you must not forget that life in a country such as PNG can be very draining. Particularly females experience a continuous tension and possible threat that something bad might happen. Even though Papua New Guineans are in general such sweet, genuine and open people, there are still a few who spoil it for the rest and they are dangerous. Because of them life in PNG can be a risk. Almost on a daily basis we would hear bad experiences from friends (of friends of friends), colleagues or neighbours. Almost every day the newspapers were full with stories on murder, rape and hold-ups. Maybe I didn’t mention that in my blogs, because that is reality and you learn to live with that. Meeting with friends, throwing dinner parties or cocktail nights is essential to escape this reality, because honestly it gets to you even though you don’t want that.

Go Pinis at the Beach House

Besides from all these stories and experiences I look back on a unforgettable and memorable time which I didn’t want to miss for the world. My work with NDRAC and the disability sector was fascinating and appreciative. Due to my experience with this development issue, I have gained more interest in disability and if the opportunity allows it I would like to continue in lobbying and advocating for this issue. Even though I have left PNG almost two months ago, it has not left me. Everyday I think about PNG. I compare everything and everyone with PNG. Many people I meet have never heard of PNG and mistake it for the Indonesian province and start speaking Bahasa to me. Besides from being an advocator for PWDs I have also become an advocator for PNG! And I can’t say it often enough, but I honestly think that PNG is deprived from foreign aid through programmes by international NGOs. While travelling through Indonesia and Laos I have observed the conditions and situation of these countries and my conclusion is that PNG is still worse off. Both countries are more developed in education, infrastructure en health than PNG, but there is also still a big presence of international organizations. Why is that? I am convinced that foreign aid is still very much needed, but I also belief that other countries deserve it as much as well.

NDRAC and CSHC staff waving goodbye at Madang Airport

Anyway, this is just an opinion of one individual. Besides I often question myself if foreign aid as it is currently been implemented, is effective at all. But I belief there are plenty of weblogs already covering this issue.
For me, my PNG experience is officially closed. My travels in South East Asia have certainly helped me to reflect on the last 2,5 years, and to slowly get adjusted to the pace of the Western world. I will fly home on the 22nd of August, and I look forward to go back and to start with new adventures, either in The Netherlands or abroad.

Ian's parents awaited me in Vanimo with bilums to take home

I realize this has become another very long blog, so I admire your perseverance to reach the end of it! Thanks to those who have showed great interest and support over the months/years. I hope I have given you a fair (expat) perspective on PNG and its and that you have enjoyed reading it.

Another surprise in Vanimo: Maureen and Charles prepared my very last PNG kai

A very memorable last night in PNG with Maureen, Yvonne and Mother H

Jon's Go Pinis

2010-02-15T20:19:00.000-08:00

Last Saturday (13 February) we celebrated Jon’s Go Pinis at my place. While I am still living in this mansion, we thought we might just take benefit from this spacious place.
Jon’s mom arrived two weeks ago, just to visit her ‘hijo’ and waiting for him to pack and join her for two more weeks in Australia before heading home to Spain. Well, to Stockholm in Jon’s case.
Dutch party at Hole in the Wall

It was a great opportunity to brush up my Spanish, because I didn’t speak that in ages. Even though we have some Spanish people here around, we always tend to speak English with each other. "Spak meris"

"Salchicha meris"

But Gloria, Jon’s mom, was great fun! She was almost in for anything and she had a good time with us youngster and with the Golden Girls (as Jon likes to call Monica, Linda and Margit).
All together I belief we had more than 6 go pinis events for Jon. One evening a dinner at Haydn’s place, another one at Margit, a day trip to Hole in the Wall, a Go Pinis at my place…: I’ve lost count!

'Iran, Brioni and Brenda'

Jonnie and Eddy

Some sweet stuff!

Anyway, this was one of the best parties we had in this place! Maybe also because we had some party crashers who brought gin and Jagermeister…

We're definitely breaking it down!

Some more sweet stuff!

Scary girls!

Arantxa: Brenda and jai are rrreeally joing to miss jou!

Baby Boom

2010-02-06T22:37:00.000-08:00

This week (on the 3rd of February to be precise), our teenage-pregnant-pussycat gave birth to four kittens!
You could tell Dolly was confused with it all, but she got her act together and now she turned out to be a great Mum! On Thursday when I came home after work, the hausmeri informed me that Dolly had taken all of the kittens to my bedroom. Apparently that place was more to her liking than the box in the living room.

Unfortunately one little kitten died. She was my favourite, but I already expected this would happen. On Friday night when I got home, the tiny one was left aside in the box and did not make any effort to get some susu. I tried to get her on one of Dolly's susu, but nogat. Next morning she was cold and stiff....ants already crawling over her.

But the other three are in perfect health! I am very busy with finding them a home, but it's not easy. And I also need to find someone who is willing to adopt Dolly... Anyone interested??

Here are some pictures of Dolly's offspring!

The first two just arrived

First susu is given

Someone seems to enjoy it!

Proud mum!

Christmas in the Tropics

2010-01-25T23:39:00.000-08:00

For someone who has been used to celebrating Christmas in a cold, gloomy (and sometimes, if we are lucky, in a white!) environment, Christmas in PNG is quite the opposite, and a less traditional way of celebrating this festive season.
In Madang they already started to decorate the shops in October with some kitsch and plastic kind of decorations and with songs as ‘I am dreaming of a white Christmas’ and ‘Driving home for Christmas’ coming out of the speakers. Back in the Netherlands this would really put me into the Christmas mood, but in the tropics every effort the people make just seems so much out of place. Everything feels so artificial and kitsch, and the tropical climate doesn’t really add something good to that. But hey, if you don’t know any better because you grew up in a tropical country, than you’re just fine with it.

Dolly hiding under the table at Karaoke night

'Madang's got talent' at our place in November 2009: the stars of the evening!

Haydn, Leanne and Jon

'We are the Champions'

Anyway, this year I decided to stay in PNG for the Christmas and New Years period. Many people started to leave the country in the first weeks of December, either permanent of just for holidays. It was also the time that many incidents related to security issues had happened in Madang and PNG. One of the long term expat residents was broken into, and was attacked and brutally assaulted by a few men. This was actually the final drop after a range of incidents which happened in the weeks before. Actually months before. We could tell there was a high influx of criminal activities in Madang, which made everything and everyone more tense.
Friends, colleagues and/or other people we know experienced hold-ups at gun points, attempted hold-ups while they were driving in their car, shootings at their cars and so on. We ourselves also experienced that once when we came back from Goroka, while all of a sudden four men with masks and guns jumped on the road and tried to stop the bus. Fortunately the bus driver pushed the accelerator and hit one of the guys. We didn’t really realized what happened until I looked over my shoulder and saw the men with their guns on the road just standing there, trying to grasp what just happened.

The other day I listened to the song ‘Macho City’ by The Steve Miller Band, and unconsciously I changed it into ‘Raskal City’. Lately so many things have happened that Madang has changed into (what we call) a ‘raskal’ city. Since my arrival in PNG I have never really felt safe, but I just learned to accept that. Even before coming out to PNG I knew that it was not an easy country to life in, and that riots, hold-ups, murders, rapes, break ins and many other criminal and cruel things are an every day issue. Even with this knowledge I choose to spend two years of my life in PNG. I realize that PNG is not the only country in the world which has this reputation, but the thing is that hardly anyone knows ANYTHING about this country. Back home people only associate PNG with backwardness and penis gourds, and that’s about it. In my opinion this is not a fair and real image of the country, even though the reality might not be that much better. In Western countries we don’t read anything about the big corruption scandals of the PNG government, the exploitation of natural resources by foreign (mainly Asian) companies, the malnutrition and poor health care system, the submission of and violence against women, the poor education system, the increase of HIV & Aids infections, high rate of child mortality etc. If you read all of this you immediately think this concerns an African country, and in many perspectives it faces the same day to day problems and concerns. However PNG doesn’t get the same attention and aid from the western countries as the African and Southeast Asian countries are getting, because it is too far away and not ‘sexy’ enough to get the individual to sympathise with it. Besides PNG is not that of an interesting trade partner for the western countries due to its reputation of a corrupt system. Developing work and humanitarian aid is often entwined with economical relations. The donor needs something in return like trade in natural resources. PNG mainly has relations with Australia and other countries in the Pacific. China is an emerging economical partner and is actually taking over a lot of businesses and companies. In most cases these deals often only benefit high politicians and businessmen and do not reach the ordinary village man. Money stays in the higher levels of society and doesn’t trickle down to the ordinary people of PNG.

The daily news in the newspaper is therefore quite depressing. Everyday we read about big money scandals done by politicians, corruption, mismanagement of funds, etc. If you turn the page you read about the beheading of a woman who was accused of sorcery by the people of her village. The article under that one is about a young man (son of a local politician) who broke in to a safe house where young girls stay who are HIV infected. He raped one of the girls. A discussion started about if he had to go for trial or that his possible infection of HIV might be enough punishment for him…

In the beginning of December the Madang based NGOs (national and international) held a meeting to discuss the incidents which affected the work of the NGOs, and decided to setup a sharing network of information, contacts and incidents happened, in order to strengthen our position towards the local authorities. It was also the time that Madang suffered from a cholera outbreak and that an international NGO was based in the hospital to deliver their services to prevent further spread of cholera. They also experienced a great deal of resistance, hold-ups and such while doing their job in the villages and hospital. They decided to pull out for a while, because they could not exercise their job in this situation. Another international NGO which provides eye care in the hospital and communities also decided to cease their activities for a while, until things would start to settle down again. The people of Madang, the civil society and NGOs called upon a reinforcement of law and order by the local authorities while organising marches in the streets. This was quite a unique event, because PNG does not really have a history of social movement or public demonstrations. The organisers called upon all business houses and civil society organisations to close their offices and premises in order to support these actions. Almost all of the business houses and offices did this in order for them to give their employees the opportunity to join the marches.
The local authorities listened and promised to step up to these criminals who are terrorizing Madang. We don’t know to which extend they can really keep their promise, but at least they are aware of the major concerns of their residents. A curfew and a three months liquor ban were a result of their first actions. The curfew only lasted for a week or so. I remember us hurrying to get in before 10 pm, while other cars just passed our house at any time of the night! A fact is that the police doesn’t have the resources or capacity to really monitor this curfew. The liquor ban is unfortunately still effective. When we heard about this ban, we immediately started to stock up!

Another potential threat was the possible ‘Anti-Asian’ riots which were announced on the 31st of December. These anti Asian sentiments already started to grow before I came to PNG, but it seems to be getting stronger now. I remember reading an article published in one of the Dutch newspapers (de Volkskrant, 16 July 2008) last year in which the Dutch journalist wrote about these sentiments in Madang. Earlier this year we already experienced an outburst. A mob invaded the streets of the bigger cities of PNG and started to destroy Asian shops and business houses. Shops and markets were closed for a week.
An action group demanded the closure of all Asian owned shops and business in PNG by the end of this year. If this would not happen, they would do it themselves and violence would be used. All over the country rumours started that this was for real and it would not be safe for any Asian to stay around. VSO decided to evacuate their Asian volunteers, just as a precaution.
The government took this threat quite serious and started to undertake measures to avoid these riots. It paid off in the end because it stayed quiet all over the country.

'My Brown Eyed Girl' performed by Kate, Jolanda and Marleen

We (as in Jolanda, Jon and I) decided to leave Madang, but to stay in PNG. The Niugini Islands in general are safer than the mainland of PNG, and we also just wanted to see more of the country than just Madang. We already booked our flight tickets in advance, because we knew that travelling around Christmas would be a busy time.
We left Madang on the 23rd of December and stayed one night in Port Moresby with Jessica and Dan. Jessica drove us around in POM and took us to some nice places to eat and drink.

View over Port Moresby at Jess and Dan's place

After some busy weeks at work I really moved into my holiday mode!
The next morning we had an early morning flight to Buka, Bougainville. Dan told us to be in time at the airport, because things could become very crowded. We didn’t want to be a burden to Jessica and Dan and decided to call a taxi to pick us up at 4 pm! Of course no taxi arrived and their call centre didn’t answer their phone. Dan already expected this to happen, and he was so sweet enough to drop us off. It was indeed a madhouse at the airport!
Eventually we were bumped off the flight because the plane was simply over weighted! All the Buka passengers took their whole furniture or something like that with them, because each passenger had about two trolleys with stuff to check in! The amount of passengers was not reached, but it was just the excess luggage that made it not possible for us to get on the flight.

Waiting at the airport at 3.00 am...

So we were stuck. Air Niugini didn’t want to put us up in a hotel, while they were actually responsible for this. We took it up with the supervisor of the supervisor, the manager of the supervisor etcetera, and finally we got two nice hotel rooms at the Lamana, which is quite a nice hotel in POM!
We decided to do a nap first, because we were exhausted of that busy and exciting morning.

Next morning we had to be at the airport at 3 pm! This early mornings did not really add to our feeling of having a relaxing holiday. Again it was a big mess at the airport. It was funny to see how different people from different regions of PNG deal with the delays of the flights. The Island people are more relaxed and just seem to take it as it is. They don’t make a big fuzz about it. While in another queue for a flight to Mount Hagen in the Highlands, people started to get anxious and impatient.
Again we saw ourselves being bumped off this flight, so I decided to jump the queue and asked one of the supervisors if there was priority given to passengers who were bumped off the flight of the day before. It seemed there was, but no one thinks of mentioning it. We felt a bit uncomfortable while heading for the check-in counter, because there were plenty of other passengers who were in the same situation. You just know what they are thinking: ‘of course, a couple of white people are being given priority’… We explained to some people why we got checked in, and a few seem to understand. But still….

We got our tickets, yeah!!!

Anyway, we were so excited when we got our ticket to Buka: finally we could start our holiday!

The Buka Passage

In Buka we stayed in a pretty ok hotel. We shared the room with the three of us. Jon felt obliged to cover his eyes with his sleeping mask, while we changed ourselves. Despite the fact we just turned our back to him and told him it didn’t matter, he kept on doing it till the end of the holiday.

You might think something else was happening in the hotelroom...

The famous Buka baskets

We met a German volunteer from Horizont 3000 whom I had contact with by email. She also works in the disability sector. Johanna took Jolanda and me for a small tour over the island Sohano where she lives, while Jon was recovering from a cold in our hotel room. The setting of the island was just magnificent! So serene, lush and peaceful.

View from Sohano

On our tour we were accompanied by a local who insisted on coming with us. He was already a bit drunk, and he didn’t want to go away. Somewhere on the road he gave me a necklace with two beads on it. He claimed it was dolphin brain (!?) and used for bride price! Well, what a great an unusual bride price he gave me! I must be worth a fortune!
Even when we got back to Johanna’s place, he didn’t want to leave us. We made several attempts and excuses of getting him to leave, but he seemed determined to stick around.
When we took the PMV boat back to Buka to have dinner, he jumped in the boat as well. Man, this was really starting to become annoying. At one point we just had to ‘tok stret’ to him and to tell him off. That helped.

Next morning, Christmas Day, we decided to go for a trip around the island. We brought some wine which was took with us from Madang, and nice cheeses from POM to make our Christmas a nice one.
Johanna arranged with the same boat driver of the day before, to pick us up and drive us around. It was a great day; the sky was extremely blue and the sea was calm. We finally got to an island where there were no people and we decided to have our lunch there. Jon had also brought some Spanish ham he received in his Christmas parcel from home. It was such a treat!
Our boat driver was drinking his ‘stim’ (spirit) with coke, and was getting more drunk, but not in an annoying way.
Christmas in the tropics!

At one point a boat passed our island, and decided to turn around and to come to our island instead. Five drunken men arrived on the beach and behaved very aggressively and intimidating. The next following minutes were quite terrifying; I think the most terrifying ones in my life! There were a few scary moments where we thought that we had to spend our Christmas day with these drunken guys on a deserted island. This whole incident really set the tone for the rest of our holiday. Not a single day went by without someone of us mentioning it…
Anyway, it made a big impact on all of us but you couldn’t imagine how relieved we were once we were back in Buka. Bougainville has experienced a traumatic past in which many people were killed. A civil war started in the nineties in which the gold mine played a major role. PNG army and the Bougainville Resistance Army (BRA) fought their battles and many civilians got killed in this horrible war. The United Nations had to intervene by sending troops. Even though the war has ended, the society is traumatized. There are still a lot of resentments among each other. Our incident at the island was also a result of an unsolved conflict in relation to the war between our boat driver and the drunken men.

Sinterklaas was with us all the time..

We left Buka for Kavieng, New Ireland. Last year I cycled quite a bit on the island with my sister. This time we decided just to stay and relax at Nusa Island Retreat. Even though the place was fully booked, we managed to get some sort of accommodation because my sister and I stayed there the year before, and they were willing to make some exceptions.

Patsy and Eddy zipping their drinks..

Jolanda and I ended up in the liquor storage room with a baby owl monitoring every movement we made, while Jon got his little bed on a veranda at the staffs quarters! We didn’t mind at all, because we were just too happy to stay there in the first place.

But the same as they did with Dorien and me last year, they arranged some better accommodation for us. So Jolanda and I left the storage room and the baby owl for a small room of a staff member, while Jon stayed in his bed on the veranda watching over us as our guard dog!

It was perfect; we had our own veranda and were close to the toilets, haha!

We left Nusa, after having stayed there for 4 nights, for Rabaul and Kokopo on East New Britain. On our way to Kavieng, we had to make a stop in Rabaul before continuing to Kavieng. We used our time very wisely by confirming our accommodation in Kokopo. It was a good thing we did, because the reservation didn’t come through at all… While we were in Kokopo we noticed that there was a liquor ban, and we realized this was not a good sign for New Years Eve. Even though Jon had brought a bottle of champagne from Madang (which travelled all over PNG and came back with us in Madang!) we needed more alcohol to have a proper New Years celebration. While we were in Kavieng we decided to buy a carton of beers; divided the cans between our backpacks and brought that back to Kokopo. This was the most luminous idea we ever had and enjoyed every single beer we drank on our balcony of our fancy bungalow! We had a view on the balcony of the Governor General of PNG, Sir Paulias Matane. The ‘GG’ is the highest authority of PNG and appointed by her Majesty the Queen of England of being the representative of the British crown since PNG is part of the British Commonwealth.
Kokopo was impressively well developed; I could imagine myself walking in a suburb of Spain or France with some commercial centres still being build and the road recently paved. No potholes; that was the most amazing bit of all!

View from Kokopo Beach Bungalows

We spend New Year’s Eve in the hotel with all the guests and staff. The party started off a bit slow, but once the staffs put their flashdrives in the computer, the music started pumping. Unfortunately they had to end the party at 2 pm because of the GG….

Happy New Year!

Next morning we were pretty wrecked and stayed in bed all day long. Jon managed to order breakfast through room service, because we were too tired to make it to the restaurant. We were so lazy that day; we were waiting for one movie after the other coming up on HBO! Those moments you really appreciate having a television, even though the movies were crap (The incredible Hulk, Iron Man, etc).

Queen Emma's steps

The day after we decided to climb the volcano in Rabaul. In 1994 two volcanoes erupted simultaneously which covered Rabaul (once the pearl of the Pacific) in a layer of ashes. Nowadays the city resembles a warzone: grey and depressing; remains of houses and building and dead trees. It was very impressive and surreal.

Hotel Rabaul covered in ashes

The once so beautiful Hotel Rabaul was a sad remembrance of what it used to be. Everything was covered in ashes because the volcano is still spraying its waist and makes the hotel look run down. Apparently the Australian owners can still make a good living out of just because it is an extraordinary place to stay in.
Obviously we couldn’t climb the active volcano Tavurvur, but Kombiu (Mt. Mother) gave spectacular views over the volcanoes and on what impact the eruptions have made, and destructions have caused on Rabaul. It was truly impressive.

View over peninsula Matupit which has been entirely covered in ashes but the people refuse to leave...

The active volcano Tuvurvur at the background

Tuvurvur still smoking

We made it to the top!

No comments

Whit that in our memory we left Rabaul and flew back to POM where we had to spend the day before catching the afternoon flight to Madang.
We started with a nice breakfast and excellent coffee in Hotel Airways and decided to do some ‘sight seeing’ in POM. After consulting the Lonely Planet we asked for a taxi to drop us off at the House of Parliament and the neighbouring National Museum. The Parliament house was very impressive, while the museum was a bit disappointing and run down. It’s got a lot of potential but it seems it wasn’t updated since 1984!

Knocking on Parliaments door

We actually hoped for another delay in POM so we could stay another night in the Lamana! But unfortunately Air Niugini took off according to schedule which is quite exceptional.
Anyway, we could appreciate being back in Madang as well. At our house I encountered a pregnant teenage pussycat named Dolly! She is not even one year and already knocked up! Now I am trying to figure out what to do with Dolly’s offspring, cause no one seems to be interested in a little kitten…

Currently I am by myself in the house, because Charlye left for a job in Cambodia and Jolanda finished her placement and started with her 8 months grand tour through Asia.
Somewhere in the next few weeks I will be moving out of my “castle at the sea” as well, and will be trying to adjust to the kind of accommodation which is supposed to be for an ordinary VSO volunteer!

The other Papua

2009-10-02T00:08:00.000-07:00

Early in the morning Charlye takes us to the airport

After 8 months on a row being in PNG, many of us just need a break and try to escape the country if we can. I know this sounds very spoiled and selfish, but this country can just be very demanding and some times frustrating. All of us experience those “PNG Days”, as Jolanda calls them. Communication with the people you are ought to communicate with is not always easy, and we know that and are trying to get used to that. There are many reasons for that including cultural differences. All of us work with more than one culture, so you can imagine this sometimes leads to misunderstandings and miscommunication. But it is not just the communication, it also the fact that you always have to be on your guard. I am alert 24hrs. If I drive around in the car, I know what the dangers might be if you have to slow down for one of the thousand pot holes; if I go to the bank, I know I have to keep my bilum close to me; I go to the market, I know to look out for the rascols, and listen to the market women giving me advice which boys might be dangerous; if I am in the house, I make sure all the doors are locked properly and the security lights are on. This is draining energy and affects your mood. You might take it off on your friends, but fortunately many of us know where this unintentional “growl” comes from!

Obviously this doesn’t count for all of us, and also for many people it is just not affordable to undertake such ‘escape trips’ but if you get the chance, you will definitely take it with both hands.

Just arrived in Vanimo

When my sister Dorien announced coming to PNG again and she would travel over Indonesia, I immediately suggested joining her for a week in Indonesia while she would travel back to Jakarta.

With an ordinary digital camera, official ID photos are being made for my Indonesian visa application

But entering Indonesia coming from PNG is not that easy. First you have to apply for a visa, which can delay you for a few days (or even a week as for Marleen and Dewy!). Dorien and I had our hopes up for a smooth border crossing, so we kept our fingers crossed. We expected to stay a night in Vanimo and pick up the visa the following day. However even though this Indonesian consulate employee was this dodgy and creepy guy who came on to me when I had to use the toilet and I turned him off with a smiling face, and we just kept on being polite and spoke with two words to, more or less, kiss is ass so he would not be pissed off, and would decide to keep us waiting for a few days, we managed to collect our visa in the afternoon. This is quite exceptional, because most travellers have to stay a night in Vanimo.

Border crossing

We got a PMV to the border and got our stamps with the Indonesian immigration office. The officers still recognized my sister of when they had to send her back to Jayapura to get a stamp from the PNG consulate.
Anyway, the moment you enter the Indonesian border you immediately step into Southeast Asia. The roads are paved and have fewer potholes; there is more traffic because of the hundreds of motorcycles and mopeds that fill up the roads; the fields contain out of rice paddies and fish ponds; the markets on the streets are open at night; you can walk around freely at night! That was the most luxurious part of all! I just so miss it to move around freely at night, not being able to walk or to cycle to someone’s house or to one of the restaurants in town. This is impossible and probably will never be possible. The streets in Madang are dark; there are hardly any streetlights and the houses that live on that street are often not lit because power is expensive.

Could be a PNG market right? This is a market in Wamena, Baliem Valley

Jayapura was all of a sudden a bustling Asian city with food stalls selling cheap, nice and spicy food and markets offering a range of different items such as batteries, DVD’s and socks! Just what you expect to find on an Asian market. The people on the streets are a mix of Indonesians who come from all parts of the country and Papuans, who are the native inhabitants of West Papua. This part of the country has an fascinating and sad history.

After the Indonesians got their independence in 1949 and were freed from their Dutch colonizers, the Papuans in former Dutch Guinea expected the same would happen to them in the sixties. The Dutch would return Dutch New Guinea to the native inhabitants of the island, but after they moved out of Papua, the Indonesians moved in and incorporated this territory under the Republic of Indonesia. Everything that belonged to the Dutch colonizer, had to be part of Indonesia.
Since that time, the native Papuans have always struggled with their freedom and their place in the Indonesian society. The Indonesian government implemented this programme of transmigration in which families and individuals from all over the country were sent to establish themselves in the province Irian Jaya (now called Papua). Irian Jaya needed to be a representation of the Indonesian society. Therefore nowadays you find people from Java, Sumatra, Bali, Sulawesi, etc.
In Jayapura you will only find Papuans as sellers of fruit and vegetables on the market, as bejak drivers (bike taxis) in the Highlands, or as an employee in a restaurant or shop. They are treated as third class citizens.

Buai seller in Jayapura

Because the Papuans have similar physical features as the Papuans of PNG (after all it is one island with the same ethnical background) I often ended up in speaking Pidgin to them. Obviously they didn’t understand anything of what I was saying because they predominantly speak Bahasa Indonesian and a local language.

Crossing a bridge during our hike

Dorien and I decided to see a bit of the highlands of Papua, so we checked the rates of plane tickets to Wamena. Even though we entered Southeast Asia, this part of Indonesia is very expensive in comparison to the rest of the region. However we decided to go to Wamena and the Baliem Valley anyway because there was a cultural festival going on at the same time. For increasingly obscure political and bureaucratic reasons, foreigners must obtain a travel permit known as surat jalan, which is a travel permit and gives access to certain areas. The authorities monitor the movement of every foreigner, because they are too much afraid of any riots or attacks from the Free Papua Movement. This separatist movement is classified as a terrorist organization under Indonesian law. We had to apply for this document so we could buy a plane ticket to Wamena. The permit turned out to be a large sheet with personal details of both me and my sister written up with a type writer.

Being a guest in a women's house

An unusual piece of paper for an official purpose!
The plane ride to Wamena was quite memorable; an old, crappy piece of junk with no life jackets under the seats. Especially with the plane crash in mind that happened in the same region a week before we were there, we didn’t feel very safe for about an hour. The enitre plane was filled with Papuans who brought back eggs and other groceries that were far more expensive in the highlands.
We didn’t make it in time for the cultural show, so instead we did a hike through the villages outside Wamena with a local guide.

Now we are the curiosity of the cultural show!

This whole negotiating process with the local guide was a very frustrating part of this trip; we made the old tourist mistake by paying the guide in advance. Then try to get some of the money back if it turns out that he is not taking you to the place he was supposed to do!

Walking through One of the villages

Anyway, we did get to visit the villages where (older) men still wear penis gourds. Imagine that the temperature during the day is quite pleasant, but not that hot that just the protection of the penis should keep you warm during the day.. Because that is the only thing they wear! The penis gourds were quite impressive actually. However I wonder if the size of the gourd resembles the size of the penis of the user..

The famous penis gourds...

When we came back from the Baliem Valley we decided to spend our last days in a hotel at the Sentani Lake. We took one of the buses (public transport is very well organised in Indonesia) and asked the driver to drop us off at the hotel. This hotel, called Yougwa, was perfect and very nice. Clean and spacious rooms looking out over the Sentani Lake. The food prepared by chef Pepin was more than delicious. And on top of that: they sold Bintang beer!

Enjoying a telonga belanda. IN PNG the fruit is called 'tree tomato'

West Papua and the surroundings of Jayapura are dry, so there is no selling of alcohol. The first time when we arrived in Jayapura, and wanted to celebrate our smooth border crossing, we had to search for a bottle of beer. Imagine that you are just craving for a nice cold beer after you’ve left Madang early in the morning, and not expecting to be in Jayapura on the same day! I mean: that is a reason to celebrate! On that moment we were more than willing to pay big money for a cold Bintang beer in an expensive hotel. But one beer was not enough, so we decided to hunt for some more golden liquid in the numerous supermarkets of Jayapura, so we could enjoy it even more while eating a spicy meal in one of the food stalls.

Dorien in a bejak

Anyhow because we were not satisfied with the souvenir prices we got after negotiating with the Indonesian shopkeepers in Wamena, we decided to buy our souvenirs in Sentani. At least, that’s what we read in the Lonely Planet. Well, after spending two days of souvenir hunting with no result, we had to give up. Even buying a pair of tennis shoes (mine were stolen out of our car in Madang) was not an easy thing to do.

Old woman with her fingers chopped off:

for every person that dies in her family, a part of her finger is

being chopped off.

Besides from all of that, we really enjoyed travelling around in the public buses and do some sight seeing. We almost got killed by a crazy boat driver when we asked for a trip on the lake. Apparently he was not pleased with the time we suggested because the water was quite rough. How could we know that? So he just manoeuvred the boat as a maniac over the high waves while Dorien and I were holding on to our seats and onto the boat, praying for a safe return to the hotel!
Of course we had our fare share of rat experiences during this trip. It seems that we are always being chased by our nightmare. This is definitely what we as sisters have in common: rat phobia! Even in this nice and clean place, where you won’t expect any encounter with these nasty animals, we did meet them... One night we were sitting outside and reading our books while I heard a big plunge in the water. It sounded like a big fish jumped out of the water. Curious as I am, I looked over the balcony and saw this huge rat swimming in the lake! Both Dorien and I turned on our ‘Rat Alert’ on and searched for similar creatures close to our room. We identified a few, in our opinion, rat traps and took measures to keep them out of our rooms by stuffing small holes, make sure the door to the bathroom was closed, and so on. At night we could hear them running around on the roof of our hotel. I guess many of you think us girls are insane in the membrane, but for this is plane reality! We don’t like them and we will never get used to them.

One of our day trips around the Sentani Lake

On Sunday morning Dorien left early to catch her flight to Jakarta. She was already pissed off by the men of our family because they didn’t confirm her seat in the plane back to Frankfurt, as they promised they would do. I totally understood her disappointment, because almost the same happened to me when I travelled back to PNG in January. You just want to travel as comfortable as possible, and you know exactly how to do that, and you are just very disappointed if others care less. So she already prepared herself mentally for a crappy seat in the plane back to Europe, while I tried to catch a few more hours of sleep in our hotel room. Our goodbye was not one of the dramatic kind. We both looked back on a great holiday, even though it was just a short one. We had done so many things in one week, and everything just went very smooth and natural. There was no discussion at all, we just wanted to do and see the same things; catch up on the Nelisse and other Dutch gossip; stay in crappy hotels; negotiate for cheaper rates in hotels; read books; stuff holes for possible rat attacks and so on. I guess that’s part of what is called ‘sisterhood’!

Dorien and the boatman

The same taxi driver, who drove us from the border to Jayapura, picked me up from the hotel to bring me back to the border. During this 2 and half our care ride I could practice my Pidgin with Kadhir, a taxi driver from Sulawesi. Kadhir could not speak any English, and my Indonesia is just limited to “Terih Makasi” (thank you) and “Sama Sama” (you’re welcome) so therefore we could communicate in another, both foreign to us, language.
It was actually quite nice to be back in PNG, even though I desperately needed a break from it. It was great to make myself understood again in Pidgin instead of struggling with the LP Phrasebook; to see the red stained teeth of the Papua New Guinean buai chewer and to realize how limited the supply of food is in the stores is (the supply mainly exists out of rice, corned beef, chicken and beef crackers, etc.). Even the strong penetrating smell of Papua New Guinean body odour made me happy to be back in PNG!
That night I stayed at Gabriel’s place: a cute little house with a great veranda and comfortable hammocks! The next morning I caught the plane back to Madang. It was good to be back in “Ples bilong mi”.

Cute couple during the DWU Cultural Festival in August

Cultural group from Mt. Hagen, Western Highlands

Time for a Change

2009-09-30T14:55:00.001-07:00

A clean sweep!

He, what's going on?? Why is this in English? Is this still Marleen’s weblog? Yes it is and a warm welcome to my new and updated weblog! I decided it was time for a change, mainly because a few of my international friends were interested to read my weblog (probably just to check if I am not writing any bad stuff about them ;-)), but they couldn’t because it was in Dutch! So I decided to make it more accessible to everyone who is interested in my life and my experiences in the land of the unexpected (because it is never a dull moment, I can tell you that!). I am sorry for those who will have to struggle with the English, but I trust most of you will be ok with it. Otherwise: Sori tru!

Dutchies at a Eurovision party (organised by some Australians!)

Let me just give you a brief update of the past few months, because a lot has happened. In July two of my friends from Amsterdam came to visit me, and that was welcoming change. Marleen (yes very true, apparently it was a very popular name in the late seventies..) and Dewy had travelled a bit in Indonesia before crossing the border at Jayapura (Indonesia) and Vanimo (PNG). While they were here in Madang, the weather was not that great. This was the first time in months we had those gloomy, although quite welcoming cool, days. Probably like everywhere else in the world, PNG is experiencing some climate changes. The wet season was supposed to be ending in March, but even in the middle of July we had some big thunder and rain storms. Very nice and cool at night, but muddy and depressing during the day.
Anyway we organised some bring-your-own-food-and-drinks night at our place so the girls got to meet almost everyone we hang out with here in Madang. Jon and Miquel made a very good impression on them with their knowledge of music and celebrity gossip. You have to understand that both Marleen and Dewy are like walking music encyclopaedias to me. Even though Jon’s interest in music is mainly Euro Trash, he found his soul mate in Dewy, and they could just go on and on about some artists who have already been erased out of memories a long time ago. And not without any reason, eh!

Jon and Miquel enjoying the ride in our Nissan

Charlye just left for the US a week before their arrival, so she didn’t meet them. That was actually not part of our deal, because she was supposed to take care of the B&B component in our house by providing the girls with breakfast on bed ;-) She owed Marleen big time because of some last minute stuff Charlye requested which Marleen sent off to PNG (long story..). So I had the house to myself for more than 4 weeks! On one hand this quite relaxing and nice, but on the other hand I didn’t feel that comfortable and safe all the time. Because our house is quite spacious, and Charlye’s bedroom is in the front of the house and mine in the back, I didn’t have any clue what was happening in the front when the dogs started to bark in the middle of the night. Especially the first week I didn’t sleep well. I was up and walking in the middle of the night and expected the rascols would come in any moment. Of course nothing happened, but I was just very much on my guard all the time.

Kisim sampla kaukau long maket

While Marleen and Dewy were here I felt pretty safe again. The house was full with people so I felt I didn’t have to worry that much anymore. In addition to that, we finally got our own security guard….Dolly!. That’s right: a cat! Charlye and I already wanted to have a cat because that seemed to be the best solution to get rid of the rat problem we had in our house. So one morning, the Dutch girls and I had breakfast on the balcony when I spotted a kitten walking around in our garden. Marleen immediately stood up and suggested to catch it. So we did. We caught the kitten, fed it, gave it a bath and named it Dolly! Initially Charlye and I wanted to call the cat Chasim because we figured that would fit best for a rat chaser. But once we caught her, I liked Dolly better.

Dolly needs a bath

Of course she is named after Dolly Parton, if you all wondered! It is not because I admire her appearance that much, and I wish for Dolly to look like that, but just because she's is this unique character with! But maybe I can also get away with it if I say that I wanted to give it both an American and a Dutch meaning (since her two ‘mothers’ carry those nationalities), so I named Dolly after Dolly Parton and (yeah what else can I say to justify this name pick…) the Dolly Dots which were a popular Dutch girl band in the eighties.

Marleen and Dewy shopping for ....shopping bags

Of course I couldn’t let Marleen and Dewy leave PNG without at least letting them trying to chew buai (beetle nut). We bought some buai, lime powder and mustard seed from our neighbours in the back who have their little market stand in front of our house, and started to chew. Our neighbours obviously found this quite hilarious: three waitpela meri getting spak of the buai.

Dewy getting spak of buai under the watchful eye of our neighbours

Dewy was struggling and swallowing all the buai stuff and couldn’t manage to turn the mass red, while Marleen was sweating and feeling dizzy of the effect! Quite the PNG experience!

Coming back from the beach at Hole in the Wall

So after a week of shopping, chilling, learning pidgin from our haus meri Marianna, drinking, attempt of karaoke singing at the country club and taking care of Dolly, the girls left for Vanimo and after that back to Indonesia for another 2 weeks of travelling.

Marleen strapping on masks and snorkels

with some village kids at Hole in the Wall

However, this never happened. They got stuck in Vanimo for a week! If you think of Vanimo think of……boring, sleepy little border town! Apparently there was no connection with Jakarta for issuing the visa and therefore everyday they had to come back to the Indonesian consulate to check if the connection was fixed. This was a week of wasting time in Vanimo PNG. I felt so sorry for the girls, because they had to change their travel plans for Indonesia. Fortunately they could stay with a friend of Gabriel, who is our Canadian friend in Vanimo, but who wasn’t there at that time.

Village kids at Hole in the Wall

A week later my sister Dorien came to visit me in PNG for a second time. Charlye arrived in the morning, and in the afternoon I picked up Dorien. So we had a full house again at Coronation Drive! Dorien had a horrible day with crossing the border at Jayapura and Vanimo. A few days before she met up with Marleen and Dewy in Indonesia and they explained her how they crossed the border so she did exactly the same. Unfortunately for her when she arrived at the border crossing, she got send back to Jayapura to get another stamp in her passport from the PNG consulate. This was all in one day and both of us didn’t expect her to arrive in Madang the same day. If Air Niugini didn’t have a delay that day (or any other day) she definitely would have missed her connection and had to stay two nights in Vanimo before she could get the next flight to Madang. But she managed to get on the plane so we celebrated that and Charlye’s return with a good glass of wine. Although Charlye didn’t make it for that glass of wine because the jetlag had already kicked in.

Tupela susa

Dorien’s entire luggage almost consisted just out of books and presents for me! She only packed a few necessary things for herself and that was it. What a great sister! We took her out for some snorkelling and picknicking at Hole in the Wall and Pik Island where Miquel entertained us with his obsession for Eurotrash music.

Beautiful ride on the North Coast road

For those of you who don’t know what we consider Eurotrash: it’s European dance music from the nineties. Like Haddaway, Snap, Cappella, Culture Beat, etcetera.

Beach at Pik Island

It is so horrible and bad that we can actually quite appreciate it. But we just enjoyed singing along with the music (which brought me back to my days as a teenager; I could see myself and my friends on a Saturday night riding 10 KM on our bicycles to the local discotheque called 2Night trying to get in before 11 pm, because then entrance was still free..) while zipping our drinks and refresh ourselves in the turquoise coloured water. On those days I can really appreciate life in PNG!

Relaxing in the water at Hole in the Wall

Wassen in stront

2009-06-09T15:06:00.000-07:00

Haus Tambaran in Kambraman

Hoe zou jij reageren als dat een dag later aan je medegedeeld wordt? Toen ik het hoorde begon er van alles ineens te jeuken en te irriteren onder mijn vieze kleren. Dit was weer eens zo’n actie wat onvermijdelijk is, maar eigenlijk ook heel makkelijk vermeden had kunnen worden.
Ik zal van voor af aan beginnen om het enigszins minder cryptisch te maken. Een jaar geleden hadden Jolanda, Charlye en ik al besloten om rond deze tijd van het jaar een trip naar de Sepik te maken. Dit is een rivier in een gelijknamige provincie wat een van de meest interessante en indrukwekkendste gebieden van PNG is. De Sepik rivier wordt wel eens vergeleken met de Amazone rivier in Zuid Amerika om aan te geven dat dit een vrijwel onbegaanbaar gebied in het oerwoud is met idyllische dorpen langs de oevers van de rivier welke alleen met een boot of kano bezocht kunnen worden. De Sepik staat eveneens bekend om zijn houtsnijkunstwerken, maar vooral om de indrukwekkende Haus Tambarans oftewel spirituele huizen die gebruikt worden voor de initiaties van jonge mannen (ritueel waar jonge mannen tot mannen geïnaugureerd worden). Ons werd verteld dat eens in de zoveel jaar jongens verzameld worden en in het Haus Tambaran geplaatst worden waar ze soms wel bijna een jaar onderricht krijgen van de oudere wijze mannen en voorbereid worden op het ‘ man zijn’ . De cultuur van hun village en hun clan wordt door middel van het vertellen van verhalen en het maken van houtsnijwerken aan de jongens overgedragen. Zij moeten de kunst eveneens leren om hun cultuur en de tradities oraal over te brengen. De vrouwen van het dorp brengen de jonge mannen eten, maar mogen volstrekt niet het gebouw betreden. De Haus Tambarans zijn alleen toegankelijk voor mannen …en toeristen. Aangezien wij vrouwen zijn, vonden we het dan ook meer dan respectvol om de huizen niet te betreden, maar de mannen van de dorpen vertelden dat wij wel toegang mochten hebben omdat wij toch niet begrijpen wat de betekenis van de afbeeldingen is. Wij kunnen in en uit lopen zonder ook maar iets van de verhalen en afbeeldingen begrepen te hebben, dus wij vormen geen bedreiging voor hun ‘mannencultuur’. Hun vrouwen daarentegen wel. Daarom mogen zij niet weten wat er zoal binnen de haus bois afspeelt, dat is taboe.
De haus tambarans staan symbool voor de vagina. Je moet goed kijken wil je dat er uit op kunnen maken, maar we zagen wel een aantal keer een houtsnijwerk van een vrouw met haar benen wijd boven de ingang van het huis hangen.

Afbeelding van een vrouw in de ingang van Haus Tambaran in Tambunam

De jonge mannen verblijven dus bijna een jaar lang in het huis. Dit omvat de periode van zowel de voorbereiding op de initiatie als de herstelperiode van de initiatie. In veel clans worden de jongens namelijk met een scheermes bewerkt om een krokodillenhuid te imiteren. Dit wordt puk puk cuttings genoemd. Die cuttings zijn werkelijk fantastisch om te zien (en om te voelen). Bij de mannen begint het namelijk op de armen, gaat door achterop de rug en aan de voorkant op hun borst. En het is inderdaad net een krokodillenhuid. Op de dag dat de incisies worden gemaakt, wordt een grote ceremonie gehouden. De vrouwen mogen hier uiteraard niet bij aanwezig zijn. Er worden kleine incisies in de huid aangebracht, waarna de wond met een bepaalde olie ingesmeerd wordt. Dit zorgt voor een zwellend effect van de huid. Ook meisjes ondergaan deze overgangsfase, alhoewel in mindere mate.

Dorpjes langs de oever van de rivier

De reis van Madang naar Wewak en uiteindelijk naar de Sepik was ook weer van het kaliber memorable verhalen. We deden alles wat tegen het veiligheidsbeleid van VSO is, maar ja anders kun je dit soort reizen wel op je buik schrijven. Reizen in PNG is namelijk niet goedkoop, niet comfortabel, en niet bepaald makkelijk. Wil je wat van het land zien, dan moet je risico’s nemen.
Vorige week maandag namen we de boot van Madang naar Wewak in de East Sepik Province en dat was al een hele ervaring. De boot was te laat, een aantal Papoeas begon onrustig te worden, dus we hielden onze harten al vast. Gelukkig ging de poort vrij snel open en iedereen rende zo snel mogelijk naar het schip om een plekje te bemachtigen. Wij hadden kaartjes voor het bovendek gekocht in de hoop daar een stapelbed te claimen. Maar het merendeel van de passagiers verblijft in het onderdek waar je liever geen 17 uur door wilt brengen. Er zijn een aantal oncomfortabele banken en een plateau met een soort van dekzeil erover gespannen waar je een beetje op kan liggen. Hoewel dit vrijwel niet te doen is, omdat er meer mensen dan ruimte aan boord is. Bovendien neemt iedereen ook immens veel bagage met zich mee dat ten goede komt van hun wantoks of verkocht wordt op de markt. Wij hadden in ieder geval een stapelbed, maar je kunt je indenken dat de hoezen van de matrassen niet bepaald schoon zijn. Beestjes lopen van het ene naar het andere matras en je probeert deze maar te negeren in de hoop toch nog een oogje dicht te doen.

Marleentje in de bananenboot

De volgende ochtend werden we door Cletus en zijn zoon Roy opgewacht die ons zouden gidsen op de rivier. Na twee uur in de PMV door Wewak gereden te hebben (zo wordt de bus gevuld) reden we met de open truck naar Angoram. De weg gleed prachtig door de met oerwoud begroeide heuvels van de East Sepik Province. Eindelijk in de avond kwamen we aan in Angoram en bleven we een nachtje in het guesthouse van Cletus slapen alvorens we de volgende dag echt de Sepik op gingen. ’s Nachts hoorden we natuurlijk allemaal geluiden in het bushmaterial huisje van ratten en termieten, maar ik voelde me veilig onder onze muskietennet.
Woensdagochtend nam Cletus ons mee naar de markt om daar de laatste inkopen te doen voor de reis op de rivier. De markt was als elke iedere markt in PNG, alhoewel ze hier een grote hoeveelheid vis en garnalen verkochten. De vissen waren verser dan vers, want de arme beesten lagen nog allemaal naar adem te happen en leden een langzame dood.
Helaas werden we niet in een motorkano de rivier opgestuurd, maar in een ordinaire bananenboot. De motorkano zou het plaatje namelijk helemaal compleet maken, maar de bananenboot was redelijk comfortabel. Charlye was nog zo slim om een rieten mat te kopen zodat we die in de bodem van de boot konden leggen en daarop te gaan zitten i.p.v op een stuk grondzeil. Groots onthaal in het dorp Govermas

De tocht was fantastisch. We werden in veel dorpen groots onthaald, want het was misschien een half jaar geleden dat de laatste waitpela het dorp had bezocht. Hele oevers stonden vol met veelal naakte kinderen met opgezwollen buikjes en volwassen in gescheurde t-shirts and shorts. Desondanks was iedereen bijzonder vriendelijk en vrolijk. We hadden een aantal zakken zuurtjes, ballonnen en pennen voor de kinderen meegenomen om deze uit te delen. Je begrijpt dat de kinderen keer op keer probeerden om extra snoepjes te krijgen door zich snel aan de andere kant van de groep te verplaatsen in de hoop dat het ons niet op zou vallen. Dat lukte ze vrij goed want alle kinderen lijken zowat op elkaar!

Huisje langs het water

Het zicht op de dorpen langs de rivier is precies zoals ik me ingebeeld had of zoals je in historische fotoboeken aantreft. De huizen zijn gebouwd op palen en afgewerkt met maten bestaande uit de bladeren van de sagopalm. De sagopalm wordt ook wel de boom des levens genoemd, want alles van de boom wordt gebruikt. Het dagelijkse voedsel van de dorpelingen bestaat uit sak sak (meel van de sagopalm wat verwerkt is tot een soort van rubberachtige substantie wat vervolgens tot een soort van pannenkoek verwerkt wordt) en gerookte vis uit de rivier. De daken en de wanden van de huizen bestaan uit gevlochten sagopalmbladeren. De schors van de boom wordt gebruikt voor de vloeren van de huizen. Ze weten werkelijk alle onderdelen van de boom te benutten. Om de vijf á zes jaar moet een huis opnieuw opgebouwd worden omdat het klimaat het niet toelaat om het langer te bewonen. Daarom tref je niets van oude historische materialen of objecten aan. Alles wordt aangetast door het vochtige klimaat.
Je zou denken dat de vruchtbare grond voldoende mogelijkheid biedt voor het planten van andere gewassen, maar de dorpelingen eten al generaties lang sak sak en vis en daar blijft het ook bij. Daarom zie je veel kinderen met opgezwollen buikjes, een teken van ondervoeding.

Boot aanduwen nadat deze was vastgelopen in de modder

In het dorp Kambraman (waar ze overigens een geweldige Haus Tambaram hebben) deden we een poging om onszelf te wassen. We hadden ons al drie dagen niet meer gewassen en beetje verfrissing was wel noodzakelijk. We werden naar de rivier gestuurd waar we uiteraard in onze zwembroeken en t-shirts moesten baden. Hesla (een vrouw uit Tambanum en familielid van onze gidsen die ons vergezelde bij vrouwenactiviteiten) ging eveneens mee naar de rivier, maar waste zich niet. Ze stond enkel in het water ons te aanschouwen hoe wij ons door de blubber van de rivier voort ploeterden om enigszins vastigheid in de bodem te krijgen zodat we ons konden wassen. Natuurlijk waren we ook bang voor krokodillen, want die zitten er genoeg in de rivier. Het voelde enigszins goed gebadderd te hebben en we voegden ons bij onze gastheren om ons eigen meegebrachte diner (noodles) te nuttigen. Onze gidsen aten sak sak en vis, en eigenlijk was dat niet eens zo onsmakelijk. Na het eten was het tijd om verhalen te vertellen (tok stories) en dat was interessant.
De volgende ochtend kregen we een rondleiding van de vrouwen door het dorp. We werden naar het toilet begeleid (lik lik haus) want de avond ervoor was het donker genoeg om onze behoefte in de struiken te doen. Charlye vroeg waar het pad langs het lik lik haus naar toe leidde en vrouw antwoordde naar de wasplaats. ‘Oh, dus jullie wassen je niet in de rivier?’ , vroeg Charlye. Nee, zei de vrouw, want de rivier is nogal greasy van poep en plas. Alles begon spontaan bij ons te jeuken, want de avond ervoor hadden ze ons gewoon laten baden in het hun openbare toilet! Daarom waste Hesla zich dus niet. Die stond klaarblijkelijk gewoon een partijtje te plassen terwijl wij onze haren aan het wassen waren. We vroegen waarom ze ons in die vieze rivier hadden laten wassen. “Omdat jullie medicijnen hebben om eventuele ziektes te behandelen”, was het antwoord! Ongelooflijk dat daar klakkeloos van uitgegaan wordt en dat het een reden is om ons in het openbare toilet te laten baden.

Nieuwsgierige blikken terwijl we onze slaapplaatsen in orde maken

We hadden al door dat privacy niet bekend is bij de Papoeas. Alles wordt in groepsverband gedaan en dat kan nog wel eens irritant zijn. Samen wassen onder de waterval, samen door het dorp lopen, samen naar het toilet, etc. Maar iedereen bleef ook rustig in de ruimte terwijl we ons aan het omkleden waren. Althans een poging tot, want je wilde ook niet in je nakie staan temidden van iedereen. Hoewel de Papoeas anders altijd zo strikt zijn om de activiteiten tussen mannen en vrouwen gescheiden te houden, leek het hier ineens niet meer zo van toepassing. Vanaf het moment dat we aankwamen in Govermas en onze matjes neerlegden en muskietennetten ophingen tot het moment dat we naar bed gingen, was de ruimte altijd gevuld met mensen. Zelfs toen we ’s ochtends opstonden, kwamen de eerste mensen weer binnen druppelen. Dit kan behoorlijk op je zenuwen werken, maar je moet respect voor de gastheren en de andere dorpelingen hebben. Zo vaak krijgen ze geen gasten over de vloer.
Vervoer over de rivier

Op de terugweg naar Angoram deden we nogmaals het dorp Tambanum aan om zowel Hesla af te zetten als ons de gelegenheid te geven om carvings te kopen. Dit was inderdaad de plek om de beste houtsnijwerken aan te schaffen. Prachtige maskers en andere objecten werden tentoongesteld door de dorpelingen. Alle drie gingen we los met het kopen van de maskers. De boot was propvol met onze pas aangeschafte objecten.

Uitzicht over het dorpje Mariama

Vanaf Angoram moesten we ’s nachts de PMV naar Wewak pakken. Om 1 uur ’s nachts ging de wekker. Het regende keihard en we moesten in het pikkedonker een bootje in om naar de andere kant van het dorp gebracht te worden. Alle drie deden we onze best om onze houtsnijwerken zoveel mogelijk tegen de regen te beschermen. Als dieven in de nacht zaten we met onze grote rugzakken en poncho aan in het bootje naar de PMV. De truck was al propvol met mensen die hun manden met vis op de markt in Wewak gingen verkopen. Hutjemutje zaten we opgepropt in de truck omringd in een stank van vis. We waren blij dat we in Wewak gedropt werden bij een luxe hotel waar we een fatsoenlijk ontbijt en koffie konden nuttigen. We zagen er niet uit; we stonken, onze haren waren vet, onze voeten waren smerig en onze kleren modderig. Toch mochten we bij het zwembad zitten, en lieten we meteen onze voeten in het schone water van het zwembad weken.
In de middag moesten we naar de haven om de boot naar Madang te pakken. Charlye had haar kaartje verloren en dat bezorgde ons stress. Vooral omdat we zagen hoe druk het was. De menigte begon weer onrustig te worden omdat de hekken maar niet opengingen. Gevechten braken alweer los, en onze hartkloppingen namen toe. Gelukkig begon er schot in de zaak te komen en Charlye werd doorgelaten. We waren eveneens verzekerd van een smerig stapelbedje op de boot. Met de mat die Charlye had gekocht, konden we in ieder geval twee bedden bedekken.
We waren zo kapot van de lange en de vermoeiende reis op de rivier en van de korte nacht ervoor, dat we alledrie in slaap vielen. In Wewak hadden Jolanda en ik nog snel wat eten gekocht voor de lange reis terug. Na ons ‘diner’ vielen we alweer in slaap. Gek genoeg had ik redelijk goed geslapen.
Na aankomst in ons huis hebben Charlye en ik ons huis meteen versierd met onze aankopen. De Sepik trip was werkelijk een hoogtepunt van mijn verblijf in PNG en ik wil zeker proberen om een andere gedeelte van de rivier te bezoeken.

De buit is binnen!

Nachtelijke bezoekers

2009-06-08T23:44:00.000-07:00

Denk je dat je er eindelijk vanaf bent, komen die verrekte beesten weer terug. Ik was net weer een beetje gewend om in mijn eigen slaapkamer te slapen en om de geluiden te negeren, totdat ik de volgende ochtend opgeschrikt werd bij de aanblik van rattengif korrels verspreid in mijn kamer. Ze zijn terug!, dacht ik meteen.
Ook in de keuken zag ik dat het bakje aangetast was. Potverdomme! Nou, de slapeloze nachten zaten er weeer aan te komen.
Ik ben ’s ochtends altijd als eerste op en ik verlaat het huis op tijd zonder Charlye te zien. Toen ik ’s avonds thuis kwam, vertelde ik aan Charlye dat ik het vermoeden had dat we weer bezoek hadden van ratten. Ik had nog niet verteld, of we zagen de rotzak door de kamer lopen in de richting van mijn slaapkamer! Ik riep gelijk naar onze achterburen en Alois en een paar nieuwsgierige kinderen kwamen gelijk naar boven rennen. Met een bezem in de hand liep Alois richting mijn kamer, maar er was geen spoor van dat beest te bekennen. Ik had me ondertussen al voorgenomen om die nacht niet meer in die kamer te slapen en mijn beddengoed te verhuizen naar de logeerkamer waar ik al eens eerder drie weken geslapen had toen we hetzelfde probleem hadden.

Straatbeeld van Madang

In de logeerkamer voelde ik me vrij veilig, want de kier onder de deur is niet zo groot als in mijn eigen slaapkamer. Voordat we beide onze slaapkamerdeuren sloten, wees ik nog even op de onderkant van Charlye’s slaapkamerdeur omdat ook daar duidelijk de tandafdrukken van ratten inzitten, maar ik werd gelijk de mond gesnoerd. ’s Nachts werd ik wakker van een geluid uit Charlye’s kamer en ik merkte dat de lichten op de gang aan waren. Toen ik mijn deur opendeed en in Charlye’s kamer keek, zag ik haar midden op het bed staan. ‘The rat is in my room’, schreeuwde ze! Ze werd wakker van een geluid in haar raam en toen ze het licht aandeed, zag ze de rat vlakbij haar gezicht in de tralies van het raam hangen. Ik sprong gelijk bij haar op het bed, want ze wist niet waar hij naartoe gekropen was.
Velen van jullie zullen wel denken: wat een watjes die meiden! Maar degenen die mij goed kennen, weten dat ik een soort van fobie voor ratten ontwikkeld heb. Ik weet niet waar het op gebaseerd is, maar ik ben doodsbang voor die beesten. Zelfs op vierhoog in Amsterdam was ik bang dat ze uit mijn toiletpot omhoog konden kruipen, omdat ik deze ervaringen van twee verschillende bronnen gehoord had.

Middagje toeren naar de haven

Ik herinnerde mij dat Alois gezegd had dat we ten alle tijden om hun hulp konden roepen. Ik bedacht me geen moment en rende naar hun hutje, Charlye midden op het bed staande achterlatend.
Roland, de oudste zoon, werd wakker en sjokte achter mij aan. Hij dacht natuurlijk ook: “Die malle wijven. Dit is al de tweede keer dat ik ze moet helpen” (de eerste keer heeft hij de levende rat van het lijm afgeschraapt en doodgemaakt). Hij vond het echter ook vermakelijk. Vooral toen hij Charlye op het bed zag staan. Ik gaf hem een bezem, duwde hem naar binnen en sloot de deur. Vanaf de reling van ons balkon kon ik alles zien wat er in de kamer gebeurde. Ik zag de rat over de tralies rennen en ik hoorde Roland en Charlye pogingen doen om het beest onder het bed vandaan te krijgen. Na een uur hadden ze de genadeklap aan het beest geleverd en liep Roland met het dode beest naar de zee. Dat was nummer twee die hij uit ons huis heeft gehaald in het water heeft gegooid. Inmiddels begint er al een rattenkerkhof te ontstaan.

Madang Market

Vanaf dat moment ben ik met een muskietennet over mijn bed gaan slapen, en heeft Charlye een avondritueel ontwikkeld door elke avond voor het naar bed gaan met een bezem onder haar bed te vegen en haar kasten uit te kloppen. We hebben klemmen gekocht, maar de stukjes worst blijven onaangetast en verschimmelen. Het is dus weer even rustig. Maar wie zal het zeggen wanneer ze weer komen…..

Verjaardagsfeestje in de Country Club

Vorige week heb ik overigens mijn verjaardag gevierd. Een unicum: mijn 31ste verjaardag gevierd op de 31ste van mei! En dat nog wel in PNG.
Aanvankelijk hadden we besloten om een feest thuis te geven, maar toen aangekondigd werd dat er een karaoke avond in Country Club georganiseerd werd, vonden we dat een betere optie. De Filippino’s van de visfabriek zijn gek op karaoke, dus die deden heel professioneel terwijl wij maar wat stonden te blèren en te schreeuwen. Ik hoopte Jolene van Dolly Parton tussen de liedjes aan te treffen, maar helaas niks van dat alles. We moesten het maar doen met Bon Jovi met “Living on a Prayer” wat een prima alternatief en ‘sing along’ voor de rest van het publiek was!

Living la Vida Loca aan het zingen met Jon

Paleis aan het water

2009-04-14T16:11:00.000-07:00

Vorig jaar heb ik eens geschreven dat ik mezelf in een bamboo huisje zou zien wonen i.p.v. in een flat met twee balkons en twee ruime slaapkamers. Nu is dit al een vorm van luxe in PNG, want niet eens elke vrijwilliger heeft een dergelijk huis.
In het begin van het jaar werden we door de nieuwe country director van VSO bij haar thuis uitgenodigd en zij deelde met ons vrijwilligers dat er maatregelen binnen VSO genomen moesten worden om de financiële situatie van VSO PNG enigszins te verbeteren. Het delen van woningen werd door VSO aangemoedigd. Aanvankelijk dacht ik: ik zit eigenlijk prima met waar ik zit. Maar in de weken daarop waren er weer een aantal incidenten op de compound gebeurd, zoals een poging tot inbraak bij de achterburen. Charlye was hier getuige van en schreeuwde naar de twee jongens die door de tuin heen slopen. Vervolgens schrokken die natuurlijk enorm en keken omhoog waar dat geroep vandaan kwam en zagen Charlye op haar balkon staan. Charlye besefte vervolgens dat dit een onzorgvuldige actie van haar was, want nu wisten die rascols gelijk dat daar een ‘waitpela’ woont en dat daar dus wat te halen valt. Dus zij probeerde de bewaker (die de huisbaas eindelijk geregeld had omdat ze na een jaar inzagen dat wij gelijk hadden met ons ‘gezeur’ over onveiligheid) te waarschuwen, maar die kon niet wakker worden. Dat is overigens een veelvoorkomend probleem in PNG. In prinicipe heb je weinig aan de ‘sigis’ (security guards) omdat ze vaak dubbele shifts moeten draaien en dus ’s nachts vaak in slaap vallen. Bovendien zijn het vaak ook dunne en kleine ventjes die hun mannetje eigenlijk niet kunnen staan. Behalve een radio en soms een knuppel hebben ze geen andere wapen in hun uitrusting. In ons geval was de bewaker dus ook in een diepe slaap en kon maar moeilijk wakker worden. En het mooie is dan ook nog dat hij beweert dat hij niet slaap, maar met z’n gedachten ergens anders was. Ik weet niet wat erger is; maar in beide gevallen deed hij z’n werk niet goed. Hij mocht dus ook niet meer terug komen van de huisbaas.

In de tijd dat wij nog in Maleisië waren, hadden een aantal rascols bij onze onderburen ingebroken. De buurjongen werd wakker en stak de inbreker met een mes in zijn arm. De rascols vluchtten vervolgens, maar kwamen een aantal dagen later terug en begonnen stenen over het hek naar hun flat te gooien. Gelukkig is het daarbij gebleven, maar met een nog een aantal andere incidenten hadden Charlye, Veronica en ik er genoeg van om daar nog langer te wonen. Bovendien hadden een aantal lokale staff members van VSO al eens toegegeven dat onze buurt inderdaad niet als veilig bekend staat. Waarom laten ze dan een aantal female volunteers daar dan nog wonen? Omdat er een gebrek aan accommodatie is, was het antwoord. Probleem voor ons is dat wij ons nooit veilig gevoeld hebben in de compound. Bij elke geluidje werd ik al wakker. Ik was altijd op m’n hoede en had het idee dat er ingebroken zou worden. En het is niet alleen het inbreken, want op dat moment mogen ze alles meenemen wat ze willen hebben, maar meer de dreiging dat ze je aangerand of nog erger verkracht wordt. Dit land staat bekend om z’n sky rocking cijfers als het om violent against women gaat en dat heb ik voortdurend in m’n achterhoofd.

Charlye en ik hadden inmiddels al besproken om eventueel een huis te delen. Allereerst omdat we praktisch al samenwonen in Kina Beach, ten tweede omdat we ons daar niet veilig voelen en ten derde omdat we een fantastisch huis op het oog hadden. Een vriendin van ons had een baan bij een NGO in Port Moresby aangenomen, en was daar inmiddels ook naartoe verhuisd. Haar huis in Madang stond inmiddels dus vrij. Vorig jaar hadden we regelmatig feestjes in haar huis omdat het een perfecte locatie is. Maar het allerbeste aan dit huis is: het balkon met overzicht over de zee. Daarnaast is het ruim, groot en koel.
We hadden dit aan VSO voorgelegd en boven onze verwachting reageerden ze positief. We moesten er zelf maar achteraan en het met de huisbazin bespreken zolang alles maar binnen het budget zou blijven. Dat is na veel onderhandelingen gelukt en een maand geleden zij wij erin getrokken. Ik heb Kina Beach volledig achter me gelaten, en Coronation Drive in m’n armen gesloten! Het is werkelijk waar heerlijk om aan het einde van de dag op het balkon te hangen, kaarsjes en kerosine lampjes aan en simpelweg te genieten van het uitzicht en de mensen die voorbij lopen. Zonsop- en ondergang zijn fantastisch en we prijzen ons elke dag maar weer met dit huis. Het is alsof we in een beach house in Santa Monica in Californie wonen, maar dan zonder de roller-skaters and fietsers. Op de zondagen komen families voorbij lopen of zitten samengepakt in busjes en pick-ups.

Bovendien heb ik besloten om mijn placement te verlengen aangezien mijn werk nu pas echt van de grond komt. De eerste nieuwe werknemer is inmiddels begonnen en de tweede komt aan het einde van de maand. Toen ik met deze placement begon, was de basis van de organisatie vrijwel verdwenen omdat de local counterpart zich in de steek gelaten voelde door de twee belangrijkste aandeelhouders van de NGO: Divine Word University en VSO. Door gebrek aan tijd kon mijn voorgangster hem niet voldoende inwerken. Hij vertrok al vrij snel nadat ik gearriveerd was (en had daarbij ook een aanzienlijk bedrag uit de kas meegenomen) en ik stond er alleen voor. Ik heb de fundering voor National DRAC weer min of meer weten te herstellen en de activiteiten langzamerhand uit kunnen breiden. Zowel de Divine Word University als VSO namen amper initiatief om National DRAC te assisteren in het zoeken naar human resources. De vraag was namelijk: wie gaat dat betalen? Divine Word had het vertrouwen in de NGO veloren nadat mijn counterpart was vertrokken en VSO investeert niet in dergelijke projecten. Uit ervaring weet ik dat donor organisaties niet investeren in salarissen omdat dit niet duurzaam is. Stel dat de funding afloopt dan is het onduidelijk wie voor het salaris zorg gaat dragen. Mijn placement eindigt eind augustus, maar in principe heeft mijn placement pas echt inhoud gekregen aan het einde van 2008 en nu op dit moment. Nu mijn nieuwe collega’s van start gaan, wil ik ze ook graag de tijd en de gelegenheid geven om de organisatie en de stakeholders goed te leren kennen, zodat ze de activiteiten eigen kunnen maken. Ik zou het namelijk heel jammer vinden als hetzelfde zou gaan gebeuren met hun voorganger die zich op den duur geen raad meer wist en z’n biezen gepakt heeft. Dit zou namelijk het einde van National DRAC betekenen en dat zou een eeuwige zonde zijn. Vooral omdat we nu echt naamsbekendheid gecreeerd hebben. Dit zou betekenen dat ik tot volgend jaar april of hopelijk mei in PNG zal blijven.

Het enige probleem dat ons huis heeft, is ratten. Ze komen uit een gat in het plafond in mijn slaapkamer. Gelukkig had ik dat allemaal niet door, want dat is mijn grootste nachtmerrie ever! Ik kreeg het vermoeden dat we knaagdieren toen ik een zak muesli op de grond bij het fornuis zag liggen. Toen ik het fornuis wegschoof, zag ik stukjes plastic liggen waar aan geknaagd was. Charlye wilde het niet geloven totdat ze een weekend alleen thuis was en de rat door kamer zag rennen. Het rende terug naar mijn slaapkamer... Ze kwamen uit een gat (dat inmiddels gedicht is) in het plafond in mijn slaapkamer. Ik bleef daar natuurlijk niet slapen en had mijn bed naar onze extra slaapkamer verhuisd.
Als ik iets uit mijn “oude” slaapkamer nodig had, liep ik op m’n tenen door de kamer en ondertussen klapte ik mijn handen en bonsde ik op de muren. Een waarschuwing voor de ratten dat ik eraan zou komen. Van PNG’ers hadden we het advies gekregen om een kartonnen bord met lijm er op te smeren en in het midden wat tonijn uit blik als aas te plaatsen. Hadden we een aantal nachten geprobeerd, maar geen succes. Tot ik op een ochtend inderdaad iets op het bord zag kleven: we hadden een rat gevangen! Charlye was intussen ook uit bed en beide hadden we geen idee wat te doen. Het beestje leefde namelijk nog. We gingen een beetje lawaai maken en we zagen z’n lichaampje bewegen. Hij probeerde van de lijm los te komen. Ik ben naar onze achterburen gelopen en heb Roland, de oudste zoon, opgehaald. Met het slaap nog uit zijn ogen wrijvend, pakte hij het bord en sjouwde ermee naar het balkon. Hij zocht een stokje en doodde de rat. Daarna probeerde hij het lichaampje van de doos af te schrapen zodat we het bord nog een keer konden gebruiken.... Roland was duidelijk niet onder de indruk van de grootte van de rat, maar wij vonden hem behoorlijk groot. Als je nagaat dat het lichaampje groter was dan mijn eigen hand, en dan nog een lange staart eraan..... Roland sjouwde ermee naar het water, en wierp het lichaampje in de zee. Daarna zagen we nog wel “rattenactiviteit” in het huis (de lokdoosjes waren allemaal leegevreten), maar ze kleefden niet meer aan het bord. Afgelopen week ben ik maar weer verhuisd naar mijn “oude” slaapkamer. Uiteraard lig ik bij elk geluidje weer wakker, maar daar zal ik maar aan moeten wennen.

Toen Charlye de rat voor het eerst zag en mij sms-te was ik een weekend in Moresby voor een meeting met de National Board of Disabled People, en dacht bovendien Jessica eens op te zoeken. Vorig jaar was zij een short term VSO volunteer in Madang en werd verliefd op een rijke Australier en is bij hem in Moresby gebleven i.p.v. terug naar Engeland te keren om daar in Oxford te studeren. Zij leeft nu de “real expat life”. Een penthouse in de heuvels van Moresby; etentjes in het enige Italiaanse restaurant van PNG; feestjes op de Royal Yachtclub. Kortom; een heel ander leven dan wij kennen. Vroeger dacht ik dat een dergelijk expat life een geweldig leven zou zijn, maar volgens mij is het allemaal niet zo rozengeur en maneschijn. Die mensen hebben hun relatie met de werkelijkheid in feite verloren. Ze leven alleen maar in hun eigen bubble, gaan om met ‘hun soort mensen’, kijken neer op de Papoeas, rijden rond in grote, dure wagens met kogelvrij glas en hebben geen benul wat er in PNG gebeurt. Geld verdienen, dat is de enige reden waarom ze in dit land zijn .

We hebben ook een aantal van dit soort lui in Madang. Verschrikkelijke mannen, want het zijn meestal mannen. Jolanda en ik zijn regelmatig in de country club omdat we squash en tennis spelen. Dit is min of meer de enige bar in Madang en daar zitten dan ook regelmatig oude expats te drinken. Zo nu en dan komen we wel eens in gesprek met ze, maar het draait altijd weer op verwijten uit. Ze verwijten ons ontwikkelingswerkers dat we hier voor een aantal jaar naar PNG komen, en vervolgens weer vertrekken en dan het gevoel hebben dat we ergens aan bijgedragen hebben. Nee, zij doen het goed. Zij wonen hier al 40 jaar en zij weten hoe dit land elkaar inzit. “Hoe lang ben je al in PNG? Denk je dat je PNG goed kent? Kom je wel eens in de villages? Nou ik wel, want ik woon hier al 40 jaar. Ik ben PNG’er, want kijk ik heb tatoeages in mijn gezicht.Ik heb alles meegemaakt en ken het land van binnenuit. Jullie niet. Jullie komen en gaan weer”. Hier moeten we ons voortdurend tegen verdedigen. We laten ze maar kletsen, want ze horen zich zelf namelijk graag praten. Maar het feit dat ze in elk gesprek het aantal jaar dat ze in PNG doorgebracht hebben moeten herhalen, is alleen maar een zwaktebod van die gasten. Dat is de enige zekerheid die ze hebben.

Twee weken geleden hebben we National Disability Day gevierd en dat was een groot succes. De maanden eraan vooraf hadden we met alle stakeholders die hierin betrokken waren, vergaderd en plannen gemaakt. Dat ging nogal moeizaam omdat ze alles graag bij ons VSO’ers wilden neerleggen. In 2007 was er klaarblijkelijk een geweldige National Disability Day georganiseerd, omdat er toen ook VSO’ers in betrokken waren. Afgelopen jaar daarentegen was het waardeloos. Dit jaar wilden we er weer een spectaculaire dag van maken en dat is uiteindelijk gelukt. Tijdens de vergaderingen waren het voornamelijk Jolanda, Charlye en ik die aan het woord waren, en dat wilde we je JUIST niet. Probleem op dat soort momenten is dat ze denken dat wij alle wijsheid in pacht hebben dus laat het die meiden maar allemaal doen. Wij probeerden de vergaderingen juist participatief te maken, en dat werkte enigszins. Maar met dit soort evenementen wordt het alleen maar weer duidelijker hoe dit land met corruptie doordrenkt is en dat het zelfs op grass root level veel voorkomt. Het zijn maar kleine dingen, maar zo frustrerend. Natuurlijk draait het altijd om geld en vriendjes politiek. T-shirts die speciaal geprint waren voor de disabled people die aan “ability sports” deelnamen, waren ondermeer verdeeld onder de wantoks van de werknemers van de Creative Self Help Centre. Versnaperingen die door de lokale supermarkten gedoneerd waren voor de “artiesten”, werden eveneens uitgedeeld aan de wantoks waardoor er bijna niets meer over was voor de kinderen van de sing sing groups. Jolanda reed de hele ochtend op en neer om een bamboo band op locatie te krijgen. Ondertussen wilde Andrew, de fysio van de Creative Self Help Centre, ook meerijden en die vroeg meteen een omweg te maken en ergens even te stoppen. Daarna vroeg hij Jolanda of ze even naar het vliegveld kon rijden! Jolanda zat hem echt aan te kijken van: hoe haal je in godsamme in je hoofd? We hebben haast! Ik dacht dat je ook bij dit evenement betrokken was? Ik ga toch niet naar het vliegveld rijden om een zak buai (beetlenuts) af te leveren? Hij keek haar vervolgens verbaasd aan en begreep eigenlijk haar probleem niet.

De dag was overigens geweldig. We hadden een harstikke goede opkomst en heerlijk weer. Ik heb veel moeten trekken om de provincial governor ter plaatse te krijgen, en dat is uiteindelijk gelukt. Dit was echt een hoogtepunt van de dag want als je de interesse van de governor hebt, dan heb je de aandacht van het publiek.
In ieder geval hadden we veel muziek wat veel publiek trok, veel NGO’s die zich presenteerden en veel gast sprekers. We hebben er zoveel tijd ingestoken, dat we dit uiteindelijk wel verdiend hadden en dit ’s avonds ook even goed gevierd hadden op een Latino Night in de Country Club (hoe cliche is dit wel niet...)

Wij drieeen werken veel samen met de Creative Self Help Centre (CSHC), een centrum waar gehandicapte kinderen speciaal onderwijs kregen en waar mensen voor rolstoelen, krukken en het screenen voor ogen en oren terecht kunnen. De school is ondertussen gesloten omdat alle kinderen nu naar de reguliere scholen gaan. Dit is een maatregel die 15 jaar geleden al door de overheid voorgeschreven is, maar de CSHC heeft hier nooit aan mee willen werken. Want ook in het bestuur zitten oude Australische expats die nogal conservatief zijn. Zij zijn met dit centrum begonnen en ze zien het niet graag veranderen. Charlye is door de provinciale overheid aangenomen om dit proces juist te begeleiden. Nou, dat had nogal wat voeten in de aarde. In ieder geval zijn de leraren voor het speciaal onderwijs van het centrum nu bij de verschillende scholen geplaatst om de lereraren en de gehandicapte kinderen te begeleiden in het reguliere onderwijs en dit werkt vrij goed. Echter het centrum is ook een plek waar eigenlijk niets gebeurd. De werknemers zitten ten alle tijden buiten buai te kauwen en sigaretten te roken, terwijl ze in de scholen zouden moeten zitten. De baas van het centrum is een klein manneke met appelwangetjes die nog maar net boven het stuur van de auto uitkomt. Hij weet niet hoe hij zijn personeel in gareel moet houden, en iedereen loopt letterlijk en figuurlijk over hem heen. Die man is echt te grappig voor woorden. Hij doet helemaal niks, rijdt en loopt alleen maar gewichtig rond met een mooie map die we vorig jaar in tijdens een meeting gekregen hebben. Hij duikt overal op, maar doet in feite niets. Kan best storend zijn. Het is een aardig mannetje, maar hij is niet functioneel.
Maar goed op dat Centre gebeurd dan ook alles: een paar stafleden hebben sex met dove leerlingen (wij vragen ons af waar zich dit allemaal afspeelt), een blinde rascol probeerde de fysiotherapeut met een mes aan te vallen (blind en toch durven vechten) omdat hij in de veronderstelling was dat de fysio een leraar sexueel had geintimideerd. Die vrouwelijke leraar is echter een enorm dik mens waar nog geen man een vinger naar uit zou willen steken. Zij heeft zich namelijk de taak gesteld om als “babysitter” van deze blinde rascol te fungeren. Vervolgens moest de fysio weer compensatie aan haar man, die overigens voorzitter van het bestuur van het centrum is, betalen. Vorig jaar had ik heel andere verwachtingen van dit centrum, maar nu wordt het me steeds meer duidelijk dat dit een demotiverende omgeving is waar je nog maar weinig mensen kan vertrouwen. Wij drieeen delen dan ook regelmatig onze zorgen om dit centrum en hebben dit vervolgens ook aan VSO voorgelegd aangezien het een partner organisatie van VSO is.

Uiteraard proberen we ons niet teveel te leiden door de gebeurtenissen op dit centrum en genieten we van wat er om ons heen gebeurd. En de beste plek om dat te doen, is vanaf ons balkon.
Tegenover ons huis is een goede ingang om in de zee in te gaan en te zwemmen. Vanzelfsprekend gebeurt dit wel met t-shirts en shorts aan. In de weekends is het een drukte van belang. Allemaal kinderen spelen en spartelen in het water. Uitslapen is er soms niet meer bij, want ze komen al vroeg met hun autobanden. De lokale familie die bij ons in de achtertuin woont, hebben een klein stalletje met buai, sigaretten en ice-blocks (zoet waterijs dat ze invriezen in een vriezertje dat ze van onze elektriciteit aftappen) te koop. Sinds vorig weekend hebben ze een radio bij hun kraampje staan. Hartstikke leuk zou je denken, maar ze zetten het volume op maximaal waardoor er enorm schraal geluid uitkomt. WE willen natuurlijk niet als 2 decadenten tuthola’s overkomen en laten hun maar begaan, terwijl we de rust binnen in het huis proberen op te zoeken. De dag erna waren de batterijen leeg en heb ik heel voorzichtig voorgesteld dat ze de radio in het vervolg wat zachter moeten zetten. Ach de achterburen....daar kunnen we inmiddels ook al hele verhalen over schrijven. Is voor een volgende blog.

Terug in de tropen

2009-02-08T14:33:00.000-08:00

Hoewel het nog maar een maand geleden is dat ik Nederland weer achter mij gelaten heb, lijkt het wel weer een eeuwigheid geleden. En hoewel ik PNG eind november verlaten heb, lijkt het bijna of ik niet weggeweest ben.

Eind november ben ik naar Vietnam vertrokken om een training te volgen in Hanoi. Als STAP’per (voor diegenen die het vergeten waren of het nog niet wisten: Strategic Technical Assistance Programme dat door ontwikkelingsorganisatie PSO gefinancierd wordt) krijg ik een budget om training/studie te volgen dat in het verlengde van mijn werkzaamheden binnen mijn placement ligt. Je krijgt alle vrijheid om zelf een training uit te zoeken die, naar jouw mening, je werkzaamheden kunnen verbeteren. In ieder geval heb ik een training in Organisational Development & Institutional Strengthening bij MDF gekozen, een organisatie gespecialiseerd in training en consultancy.
Ik zou samen met Alex, de Duitser die voor de EU hier in Madang werkte, naar Singapore reizen. Hij zou vervolgens doorvliegen naar Europa en ik naar Vietnam. Voor mij was dit het begin van een klotereis…

In de laatste week was ik druk bezig om al mijn werkzaamheden af te ronden en over te dragen aan mijn line-manager. Alex en ik zouden in de middag vertrekken, een nacht in Port Moresby doorbrengen en de dag daarop door vliegen naar Singapore. Vrijwel iedereen houdt rekening met vertragingen of uitval van vluchten van Air Nuigini, waarop men meestal een dag van tevoren naar de hoofdstad afreist om er zo zeker van te zijn dat je de connecting flight haalt. Dat was ook ons plan.
’s Middags hadden we onze bagage al ingecheckt bij Air Nuigini en we besloten om nog even terug te gaan naar de Madang Lodge om een kopje koffie te drinken, aangezien de vlucht pas over anderhalf uur zou vertrekken.
Het busje van de Lodge bracht ons vervolgens terug naar het vliegveld, maar het hele parkeerterrein was leeg… Ik had al een vermoeden dat dit foute boel was. En dat klopte: het vliegtuig was 20 minuten eerder vertrokken…met onze bagage aan boord. Wij waren woedend en verbaasd! Normaal gesproken vertrekt Air Nuigini ALTIJD te laat. Maar deze dag eventjes niet.
Wij weer terug naar de universiteit om de sleutels van onze huizen bij Monica op te halen. Ik had al van velen afscheid genomen en die waren vervolgens dan ook weer om verbaasd ons weer te zien. Ik voelde me echt een sukkel toen ik moest zeggen dat we onze vlucht gemist hadden.

De volgende dag moesten we om 8 uur ’s ochtend op het kantoor van Air Nuigini een boete betalen, omdat we niet op waren komen dagen (nu vraag ik je!), en om nieuwe plaatsen te boeken voor de eerst volgende vlucht. Deze keer hebben we 2 uur op het vliegveld zitten wachten omdat we niks wilden riskeren. Het vliegtuig uit Wewak naar Port Moresby was 10 minuten te laat wat normaliter vrij normaal is. Maar onze overstaptijd in Moresby voor Singapore werd hier alleen maar mee verkort. Nu hadden we nog maar 45 minuten…
In het vliegtuig zaten we alleen maar te stressen en te bidden dat onze bagage naar de international gebracht zou worden en dat we ons nog op tijd in konden checken.
Al met al, na heel veel gestress en gezweet, zaten we een uur later in het vliegtuig naar Singapore en vonden we het wel zo gepast om dit met een glas champagne te vieren!

In Singapore namen we afscheid. Alex’contract met de EU was afgelopen en hij zou helaas niet meer naar PNG terugkeren. Hopelijk gaan we elkaar nog eens in Brussel of Amsterdam zien.
Ik was zooo blij om in Singapore te zijn. Je kunt je niet voorstellen hoe het is om na 9 maanden PNG in een andere omgeving te zijn. Ik moest weer wennen aan verkeer, stoplichten, sirenes, straatverlichting, eetstalletjes op straat, mensen op straat!!! Ik moest weer wennen aan alles wat ik vóór mijn vertrek naar PNG als normaal aannam. Zelfs in andere landen waar ik gereisd heb, is het niet zo extreem als in PNG. Het was werkelijk een verwelkoming voor mij! Ik genoot ervan om ’s avonds door de straten van Singapore te lopen. Wat me wel opviel is dat je het gevoel van onbehagen dat je mogelijk door iemand gevolgd wordt niet snel kwijtraakt. Ik keek voortdurend over m’n schouder heen om er zeker van te zijn dat ik niet door een één of andere pipo lastig gevallen zou worden. Maar dan besef je al vrij snel dat je niet zo paranoïde hoeft te zijn. Ik vond Singapore overigens een ontzettend mooie en schone stad. De combinatie van koloniale gebouwen met wolkenkrabbers was zeer indrukwekkend.

De volgende dag had ik mijn rugtas weer ingepakt en vertrok ik naar het vliegveld voor mijn vlucht naar Hanoi.
Hier hervatte mijn klotereis zich.
Bij de incheckbalie werd mij gevraagd waar mijn visum voor Vietnam was. Ik had aan alles gedacht en van alles geregeld, maar totaal niet aan een visum gedacht!!! Ik kon wel janken.
Ik zou het land niet inkomen zonder visum. Ik kreeg het nummer van de Vietnamese ambassade, maar ja….het was vrijdagmiddag, en mijn kans om een visum voor het weekend te regelen was vrij klein. Op de voicemail kreeg ik een ander nummer te horen van een agentschap die visums regelt. Dat nummer gelijk gebeld en met al mijn bagage naar het kantoor gereden. De jongen die mij hielp verzekerde mij ervan dat het visum binnen 2 uur geregeld zou zijn. Ik had mijn vlucht inmiddels al gemist.
Binnen 2 uur was het inderdaad geregeld. Uiteraard moest ik hier wel het dubbele voor betalen, maar op dat moment had ik het er graag voor over.
Ik keerde opnieuw terug naar de stad en besloot voor de verandering een ander hotel in een andere wijk te neme. Chinatown leek me wel een goede optie.
De volgende dag toog ik weer naar het vliegveld, maar ik bij de balie van Vietnam Airlines kreeg ik nul op mijn rekest. Er was geen plaats, want veel passagiers hadden besloten om via andere bestemmingen in Azië te reizen omdat het vliegveld van Bangkok gesloten was. Het zag er naar uit dat de vlucht naar Hanoi voor de komende dagen stampvol zou zitten. Ook al zou ik op de wachtlijst blijven staan, de kans was vrij klein.
Ik besloot het anders te doen. Ik heb een chartervlucht naar Ho Chi Minh gekocht. Heb daar een nacht doorgebracht, wat een ontzettend leuke meevaller was. ’s Middags heb ik het vliegtuig naar Hanoi genomen en uiteindelijk kwam ik zondagavond om 9 uur in mijn hostel aan. Ik was helemaal kapot van al het geregel en het gestress, maar ik had het gehaald!

De volgende ochtend begon mijn training. Het was ontzettend leuk om weer terug te zijn in Hanoi. Ik had het idee dat de stad en de mensen een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt hadden. Veel jonge Vietnamezen zagen er onwijs hip uit, met alle nieuwe gadgets die de jeugd bij ons in NL nog niet eens heeft.
Het was leuk om Marieke weer te zien die ook als STAP’per bij VSO werkt. Ze nam me mee voor een heerlijke massage in een luxe spa en daarna hebben we lekker “gehotpot” (soort van fondue) in een soort van Japans restaurant.
De training was behoorlijk intensief, maar heel leerzaam. We hadden een internationale club van 2 Nederlanders, een Vietnamese, 3 Filippijnen, een Pakistaan en een Indiër. Die twee weken waren vrij vermoeiend, maar ontzettend leerzaam en verrassend (vooral die ene week toen ik in mijn kamer bezoek kreeg van een dikke spin en een paar dagen later van een zwarte rat!).

Op 14 december werd ik ’s ochtends op Schiphol om 6 uur onthaald door mijn ouders, broer, zus, nichtjes en Annelies. Superlief en leuk!
Die drie weken in Nederland waren ontzettend intensief, maar ook ontzettend leuk. Ik had soms het idee dat ik op tournee was en Nederland door moest reizen om iedereen te zien. Het was de moeite waard, daar niet van, maar na 2 weken was ik eigenlijk wel weer klaar om terug naar PNG te gaan. Het is voornamelijk vermoeiend omdat je geen eigen huis meer hebt en bij iedereen moet logeren. Gelukkig waren Lies en Ralph zo lief om mij praktisch 2 weken in hun logeerkamer te laten verblijven. Dat was echt relaxed.

Op 5 januari vertrok ik weer richting “de Oost”. Terwijl m’n familie en vrienden met traantjes in hun ogen afscheid van me namen, dacht ik alleen maar: ik ga weer naar huis, maar eerst nog even 2 weken op vakantie!!!! Het afscheid was zo veel minder beladen dan vorig jaar. Toen hadden we allemaal nog geen idee waar ik terecht zou komen, en hoe mijn placement uit zou pakken. Deze keer was het allemaal veel meer ontspannender.

Op het vliegveld van Singapore checkte ik gelijk mijn mail omdat ik met Charlye, Albert en Anna, en Jolanda had afgespoken om daar te ontmoeten en door te reizen naar Maleisië.
Ik moest nog even op Jolanda wachten want die zou met een vlucht uit Frankfurt een half uur na mij binnenkomen. Via een email had Charlye ons laten weten dat ze slaapplaatsen in een dorm had geboekt en ze zou daar op ons wachten.
Het was een leuk weerzien met iedereen en dronken daar gelijk een aantal biertjes op!
Anna en Albert zouden de volgende ochtend al doorgaan naar Maleisië, maar wij wilden nog een dagje bijkomen.
We hebben ze daarna niet meer in Maleisië gezien omdat wij een andere route hebben genomen.
Maleisië is een ontzettend mooi land, maar 2 weken was eigenlijk net iets te kort om er een goede indruk van te krijgen. Bovendien hadden we niet echt rekening gehouden met de moesson aan de oostkust waarop we na aankomst in Kota Bahru, gelijk de nachtbus weer terug genomen hebben naar de westkust. We hadden zin in zee en strand na een week in de jungle doorgebracht te hebben, dus uiteindelijk hebben we onze laatste dagen doorgebracht op een eiland genaamd Langkawi. Het was perfect, met restaurantjes en barretjes aan het strand.
Tijdens onze laatste nacht hebben een paar vandalen onze slippers, sandalen en strandkleding van de waslijn gestolen. Ik had helemaal geen sandalen meer, behalve een paar teenslippers.
Gelukkig hadden we nog een dag in Singapore zodat Jolanda en ik alle schoenen en slippers weer in konden slaan, want in PNG heb je alleen slechte kwaliteit teenslippers.

Na een rit van 15 uur in de nachtbus kwamen we eindelijk weer in Singapore aan. Charlye keek of ze gelijk door kon vliegen naar Indonesië en wij gingen gelijk shoppen in de stad.
Aan het einde van de dag kwamen we Anna en Albert in het hostel tegen. Ook zij hadden de helft van hun bagage in het hostel achtergelaten.

Met ons vieren en 400 kilo bagage vertrokken we naar het vliegveld. Mijn hart begon al weer sneller te tikken omdat ik het idee had dat er wel weer eens iets mis zou zijn met mijn ticket. Het was nergens op gebaseerd, gewoon een slecht gevoel. En dat gevoel was juist! Mijn ticket had niet de juiste status en ik kon niet mee naar Moresby. Op dat moment had ik het zo gehad met die Fu$#@ Air Nuigini! Altijd gezeik met die maatschappij. Na veel overleg en heen en weer geloop tussen twee balies, kon ik mee op deze vlucht. Ik vroeg nog aan de grondstewardess of het vliegtuig vol zat, of ze me niet konden upgraden of wat dan ook. Nee, het vliegtuig was helemaal volgeboekt, zei ze. Niet te geloven die lui. Die kist zat maar voor de helft vol!
In ieder geval moesten we ons alsnog haasten naar de terminal. In de wachtruimte kwamen we John en Jacqie tegen, een ouder echtpaar dat voor VSO in Simbu province werkt. Zij waren 2 maanden in Engeland geweest. Even later kwam Pascal binnenlopen, een vriend van ons die net 2 weken naar Frankrijk was geweest. Verder zagen we nog een aantal bekende gezichten uit Madang. Het is net alsof je in de bus naar je woonplaats zit en bekenden tegenkomt.

Toen we Moresby bijna bereikten, zagen we de stad in een deken van mist gehuld. Het vliegtuig zette de daling in, maar plotseling trok de piloot de neus omhoog en maakten we als een speer weer hoogte. Iedereen keek elkaar een beetje angstig aan, afvragend wat dit te betekenen had. Het vliegtuig maakte alsnog een rondje en besloot de mistdeken binnen te gaan. We zagen helemaal niks en ineens raakten we met een hevige schok de grond! Het vliegtuig was geland, maar het was geen aangename landing.
Bij de immigratie duurde het weer uren voordat we een stempel konden krijgen. Ik had een andere vlucht dan Jolanda en Albert en Anna. De mijne zou binnen een uur vertrekken en we zouden proberen de anderen er ook op te krijgen.
Op een gegeven moment was ik het zat en ben in de rij voor PNG paspoorthouders gaan staan en gezegd dat we een connecting flight hadden. Dat lukte waardoor we redelijk snel door de immigratie heen waren. Toen we eindelijk naar buiten liepen, kregen we een klap in onze gezicht van de vochtigheid. Welcome back to PNG!

Na veel gedrang en gezeik konden we allemaal op de eerstvolgende vlucht naar Madang. Deze was maar voor 25% gevuld….
Eenmaal uitgestapt in Madang werden we nogmaals overvallen door de extreme hitte van het land. Welcome back to Madang!
De zon scheen en het was bloedje heet. We konden meerijden met Trevor, een vriend van Pascal.
Ik was echt blij dat ik weer terug was in Madang.
’s Avonds werden we gelijk al uitgenodigd voor een diner bij Monica. Ze had ons gemist en had weer eens heerlijk voor ons gekookt.
De dag erop ben ik weer begonnen met werken.

Voordat ik in november naar Azië en Europa vertrok, had ik geweldig nieuws van een Oostenrijkse ontwikkelingsorganisatie ontvangen. Ik had een voorstel ingediend voor financiële ondersteuning en dit werd goedgekeurd. National DRAC ontvangt voor anderhalf jaar funding om 2 nationals te rekruteren.
Normaliter zijn ontwikkelingsorganisaties terughoudend in het ondersteunen van dit soort verzoeken, omdat het onzeker is wat er na de periode van financiële ondersteuning gaat gebeuren. Als er geen alternatief is om de salarissen te betalen, dan is de toekomst van de organisatie vrij wankel. Derhalve moet ik er werk van maken om naar alternatieven te zoeken.

In ieder geval is de DWU akkoord met de funding en is er kantoorruimte vrijgemaakt om de 2 nieuwe mensen onder te brengen. Dit hield in dat Aiva, de persvoorlichtster van de universiteit, naar het hoofdgebouw is verplaatst. Iedereen in het kantoor is hier vrij opgelucht over, want de laatste maanden was Aiva niet te harden. Ze was bitchy en dominant. Gelijk nadat zij vertrokken was, hebben we het kantoor weer verbouwd naar onze smaak. Was ze niet blij mee.

Het leventje in Madang heeft zich weer helemaal hervat. Jolanda en ik spelen regelmatig squash, en zo nu en dan tennis met Kate en Laurens. Zij zijn weer teruggekomen uit Nieuw- Zeeland nadat ze hun tweede dochter hebben gekregen. Mathilda (de oudste) en Freddy gaan dan ook rustig mee naar de tennisbaan en zorgen voor vermaak tussen de wedstrijden door.
Charlye kwam een week later dan wij terug uit Indonesië en ik ben blij dat ze weer bij mij op de compound woont.
Na een jaar hebben we het eindelijk voor elkaar gekregen om een bewaker op onze compound te krijgen. Na de meest recente incidenten zijn de eigenaren eindelijk overstag gegaan.
De filmavondjes met de projector die we van de EU (via Alex..) gekregen hebben, zijn ook weer op volle gang.
Kortom, het is net of we niet uit Madang weggeweest zijn!

Singsings en birds of paradise

2008-09-27T23:08:00.000-07:00

Het regenseizoen is min of meer weer begonnen en ik dacht dat we eigenlijk nog meer net in het droge seizoen zaten. ’s Nachts komt het met bakken uit de lucht vallen en de volgende ochtend zijn de potholes (gaten in de weg) weer tot de nok toe gevuld met water, wat weer betekent dat we met onze slippertjes door de modderige straten moeten waden. In ieder geval hebben we het sinds een aantal weken een stuk makkelijker nu we een auto gekocht hebben. Charlye heeft uiteindelijk besloten om niet bij te dragen dus die hebben we een plek achter in de auto gegeven. Ook als het regent moet ze daar zitten. Jolanda en ik hebben namelijk een Nissan pick-up gekocht, maar de cabine geeft maar plaats voor twee personen en dat zijn uiteraard Jolanda en ik. Mijn collega Aiva en haar man hebben ons aanvankelijk geholpen met het zoeken naar een goedkope en betrouwbare auto, maar we kwamen alleen maar uit bij oude barrels die van ellende uit elkaar vielen en waar we van de eigenaar niet eens een testrit mochten maken. Hij zou wel achter het stuur gaan zitten en wij mochten als passagiers achterin meerijden. Toen Jolanda uiteindelijk toch het stuur over mocht nemen, werd ze gemaand niet te hard te rijden. Ze reed nog geen eens 40 km/p, maar de auto begon al te schudden. Dus dat was een ‘Nee’. Een week later zagen we een aankondiging van het administratiekantoor van de Katholieke kerk dat er twee auto’s te koop waren. Jolanda en ik zagen het toevallig buiten bij een van de supermarkten hangen en besloten om alle strookjes met het telefoonnummer van de poster af te scheuren. We duldden geen concurrentie. Dus die middag gelijk een proefrit gemaakt en onderhandeld op een aantal dingen die we gerepareerd wilden zien. Een week later hadden wij onze eigen bak! Alex kwam ook net weer terug van vakantie, dus we hadden een mooie overgang van zijn Landcruiser naar onze Nissan.
We hebben inmiddels al wat probleempjes met de auto gehad, maar gelukkig kunnen we gebruik maken van de garage van de universiteit waar elke broeder en vader zijn auto naartoe brengt. Vergelijk het niet met een garage zoals wij die in Nederland kennen, want het lijkt meer op een schroothandel met wat personeel dat op blote voeten of slippers rondloopt. Dat kan allemaal hier.

Op werkgebied is eindelijk ook vooruitgang. Organisaties en instellingen weten me inmiddels meer te vinden en ik krijg steeds vaker verzoeken om hen van informatie over disability in PNG te voorzien. Bovendien ben ik sinds kort met Save the Children begonnen met een pilot project op te starten om jongeren bewust te maken van disability. Hier in Madang zijn ze bezig met een jongeren outreach project en leidden ze kansloze jongeren op om bewustwording bij hun leeftijdsgenoten te creeeren. Ze zijn voornamelijk bezig op het gebied van HIV/Aids, huiselijk geweld, alcohol en drugs gebruik, maar ze willen disability hier ook in opnemen. Bovendien ben ik ook in gesprek met lokale NGO’s om partnerschappen op te zetten. Dus het gaat lekker!
Sinds een aantal weken heb ik een nieuwe line-manager op de universiteit die mij begeleid en adviseert. Elke vrijwilliger heeft in zijn/haar placement een aanspreekpunt binnen de organisatie waar hij/zij werkt en dat wordt een line-manager genoemd. Mijn aanspreekpunt was Julie Bengi, een behoorlijke stevige doch kleine dame uit de hooglanden die nogal veel op haar bordje had en mij weinig van dienst kon zijn. Zij was de interim-manager van de afdeling voor Development and Self-Reliance waar National DRAC onder valt. Ik kan het goed met haar vinden, maar op ondersteunend vlak kon ze vrij weinig voor mij betekenen. En ik nam haar dat ook niet kwalijk, want ik wist dat ze er binnen haar afdeling alleen voor stond en dat ze een overload aan werk had. Sinds twee maanden heeft Julie hulp gekregen van Julie Andrews (zo heet ze echt…) en Julie Andrews is nu hoofd van deze afdeling geworden. Zij had al eerder voor AusAid, en binnen de DWU voor een project van de EU gewerkt. Alex is hierin haar plaatsvervanger geworden. In ieder geval had ik al vernomen dat Julie Bengi van haar plaats als hoofd van de afdeling was gehaald, dus het leek mij en ook VSO een goed idee dat we Julie Andrews zouden vragen om mijn manager te worden. VSO laat het de laatste tijd echter wat afweten bij ons vrijwilligers en ik zat te wachten op mijn programma manager om de eerste stappen te zetten om te peilen of Julie mijn line-manager wilde worden. Ik vond het namelijk onprofessioneel als ik zelf op haar af zou stappen en zou vragen: Hé, kun jij mijn manager voor de komende tijd zijn? Dus ik gaf alle contactgegevens aan mijn programma manager bij VSO om de eerste contacten te leggen, maar ze ondernam niets.

In een van de weekenden hadden we besloten om met een groepje naar Keki Lodge in de bergen te gaan. De logde is een soort van berghut waar tien personen in kunnen verblijven. Geen water, geen elektriciteit en een gat in de grond dat als toilet dienst doet. Eigenlijk is het net zoals in de villages in PNG, alleen dan iets beter onderhouden. Monica zou vervoer regelen, want we hadden een auto met Fourwheel drive nodig om de modderige bergwegen op te kunnen. Niemand van ons heeft een dergelijke auto, dus Monica zei dat ze Julie zou vragen want die heeft wel een geschikte wagen. Wij kenden haar nog niet, maar Monica beloofde dat het een geschikt persoon was om mee te nemen. Uiteindelijk hadden we haar eigenlijk alleen maar nodig voor de auto…..
Maar goed Julie wilde wel rijden en uiteindelijk gingen we met ons achten naar boven. Wij (Jolanda en ik en de Duitse meiden Christiane en Michele) hadden alle boodschappen gedaan en wat wijn en bier ingeslagen zodat we ons die avond niet hoefden te vervelen. De weg naar boven was inderdaad pittig en Julie zat alleen maar te vloeken van paniek toen ze de 4WD moest gebruiken. Wij hadden dikke lol in de auto, maar Jolanda en Albert en Anna zaten nogal oncomfortabel achter in de bak want de auto werd behoorlijk heen en weer geschud.
Dat weekend was echt tof. ’s Middags deden we een poging om de Bird of Paradise te spotten, dat is het symbool van PNG en daar komen dan ook veel birdwatchers vanuit de hele wereld op af. We werden per viertal in bushmaterial bunkertjes met kijkgaten in de wanden geplaatst om een glimp van de bird of paradise op te vangen. Maar helaas hadden we die middag geen geluk. De volgende ochtend werden we door de geluiden van de jungle gewekt. Dat was echt fantastisch! Om 6 uur gingen we de jungle weer in en deze keer hadden we wel geluk. De eigenaar van de logde wist precies waar de vogel zou moeten zitten en we zagen de lesser bird of paradise dan ook van de ene boomtop naar de andere vliegen.
Op de terugweg zagen we nog een joekel van een horned bill over ons heen vliegen en de rit naar beneden was wederom fantastisch. Nu mochten wij achter in de bak en dat is toch wel tien keer zo leuk. Bij Manolo Plantation besloten we nog even om te lunchen. Ik zat naast Julie en besloot om te vertellen dat VSO en ik haar als mijn nieuwe line-manager wilden benoemen en of ze dat zag zitten. Ze was gelijk enthousiast en had goede ideeën over welke richting op te gaan. Bovendien heeft ze een goed netwerk en weet ze hoe ze Fr. Jan (president van de DWU) moet bewerken en dat kan heel veel schelen als we hem nodig hebben om dingen gedaan te krijgen. Ik was meteen weer gemotiveerd en ik zag het weer helemaal zitten.
Julie is een bijzonder figuur met een goed gevoel voor humor. Het is een soort van tante Sidonia met absoluut geen smaak voor kleding en uiterlijk vertoon. Haar kapsel maakt haar helemaal apart, want het is kort van voor met een lange sliert achter in de nek. Tijdens de rit in de auto naar Keki Lodge vertelde Christiane dat ze die nacht een afschuwelijke droom over haar haar had gehad. Toen ik vroeg waar ze dat nou weer vandaan haalde, wees ze naar Julie en haar kapsel; haar angst was dat ze een dergelijk kapsel geknipt zou krijgen.
In ieder geval weet Julie dat ze een eigenaardig kapsel heeft met een rare mat (in het Engels: mullet) in de nek. Dus vanaf dat moment zijn we haar mullet meri gaan noemen.

Die zondag was super relaxed. Nadat we terug waren in Madang ging iedereen naar huis, maar we zouden die avond bij de Duitse meiden gaan eten omdat het Christianes verjaardag was. Ik had slinger aan Michele gegeven om de kamer te versieren, maar ik was me er niet van bewust dat ze met ‘30’erop bedrukt waren. Dus dat hilariteit alom, omdat Christiane nog maar 26 was geworden.
In ieder geval was het een geslaagd weekend en ik had goede zaken gedaan.

Charlye was er dat weekend niet bij, want die zat voor een workshop in Lae. Het weekend daarop echter had ze geregeld om eerder thuis te komen, want ze had wel gezien daar in Lae en wilde voor het Cultureel Festival van de Divine Word terugkomen. Het festival was geweldig. Op deze dag tonen de studenten van de universiteit tonen hun cultuur door zich in hun traditionele (dans)kleding te hullen. Het was overweldigend! Muziek en zang overal op het terrein. Je wist niet meer waar je moest kijken. Het was de laatste dag en avond van de Duitse meiden, dus we hadden nog een etentje bij hen thuis en die avond besloten we voor de goede orde om buai te kauwen. Ik vond de smaak niet echt om over naar huis te schrijven, en m’n mond vulde zich alleen maar bitter, rode sap dat gelijk uitgespuugd moest worden. Om er aan te wennen, moet ik nog maar eens proberen. Het was in ieder geval een mooie afsluiter voor de Duitse meiden.
In dezelfde week besloten Charlye en ik om een fiets te kopen. Dat is iets wat ik heel lang wilde doen en aangezien we Alex’ auto nog hadden, konden we de fietsen gelijk achter in de bak gooien. De aanschaf van de fietsen vroeg nogal wat geduld van ons, want elke dag kwamen we weer terug bij de Papindo supermarkt in de hoop dat ze onze fietsen aangepast hadden. Maar nee hoor, ze stonden nog op dezelfde plek als waar we ze de vorige dag achter gelaten hadden. Dus ter plekke moesten ze nog eens keer afgesteld worden wat heeeeel veel belangstelling trok van andere PNG’ers in de winkel. Mensen staan gewoon ongegeneerd naast je te kijken hoe eraan je fiets gewerkt wordt. Echt met de neus bovenop. Vrij vervelend en bovendien ongemakkelijk. We kochten allebei een nieuwe Chinese shitfiets voor 300 Kina, wat neer komt op 80 euro. Op zich is het niet veel geld voor een fiets, maar voor de PNG’ers is dit een fortuin. De mensen die er met de neus bovenop stonden, zijn mensen die de hele dag een beetje rondhangen, geen baan hebben en die opeens twee waitpela meri in de winkel zien die een dure fiets kopen! Kolonialisme wordt in feite nog steeds voortgezet en wij zijn daar nog steeds onderdeel van. Of je nu wilt of niet het verschil tussen de PNG’ers en ons westerlingen blijft duidelijk aanwezig.
Na drie dagen in de Papindo rondgehangen te hebben, kregen we dan eindelijk onze fietsen mee. We hebben gelijk dikke kettingen en grote sloten gekocht, maar helaas mocht het voor Charlye’s fiets niet baten. Vorig weekend zijn ze over het hek geklommen en hebben het slot van Charlye’s fiets doorgeknipt. Beide fietsen stonden naast elkaar vastgeketend aan de tralies van het raam van het appartement onder mij. Klaarblijkelijk zijn de dieven al eens eerder binnengeweest, want ze wisten waar de fietsen stonden en wat voor materieel mee te nemen. Hoe ze binnengekomen zijn en hoe ze de fiets meegenomen hebben, is ons nog steeds een raadsel. De poort was die avond nog op slot gedaan door Veronica en onze buren zijn die ochtend weer als eerste weggegaan. Waarschijnlijk zijn de dieven toen naar binnen geglipt. We hebben nu besloten om de poort te allen tijden op slot te doen, maar onze lokale onderburen zijn het daar niet meer eens. Hun wantoks komen namelijk de hele dag binnenlopen en dat willen ze graag zo houden. Wij willen dat echter niet, en we vertrouwen hun wantoks ook niet altijd. Elke keer schijnt er weer een nieuwe wantok bij te komen, want we kennen het merendeel van de mensen niet die onze compound oplopen. Vooral de moeder van het gezin heeft het volgens mij niet zo op ons. Ze kijk min of meer met afgunst maar ook met een soort van arrogantie naar ons. Ze vindt ons maar verwende meiden denk ik, die nu ineens een auto hebben en nieuwe fietsen gekocht hebben. Het deed haar ook weinig dat Charlye’s fiets gestolen was. In ieder geval fiets ik nu in m’n eentje rond en Charlye’s workout plan is weer in het water gevallen.

Twee weken geleden zijn we met een stel meiden naar de Goroka Show in…..inderdaad Goroka geweest. Van VSO is het voor ons vrouwelijke vrijwilligers niet toegestaan om met de PMV naar de hooglanden te reizen, dus we zijn verplicht om een PMV of auto te huren. Maakt het uiteindelijk wel duurder, en we vragen ons af of het werkelijk veiliger is. Volgens mij is het nog altijd veiliger om tussen de lokale mensen te reizen dan apart een auto te huren. Maar VSO is vastbesloten en wijkt niet van hun beleid af. In ieder geval werd de PMV een 10 seater Landcruiser waar met ons vijven (4 VSO’ers en Sue van Worldvision) in reisden. De chauffeur (en eigenaar van de auto) reed als een gek door de bergen, waardoor een aantal van ons behoorlijk wagenziek werd. De rit naar boven was fantastisch. Het landschap deed me erg denken aan de Andes in Peru, alleen we zaten minder hoog.
Marcel, een Nederlandse fysio, had ons uitgenodigd in zijn huis alwaar we met 12 personen verbleven. Het was weer eens ouderwets kamperen in de woonkamer met matrasjes en slaapzakjes op de grond, gesnurk gedurende de nacht en grote pannen eten op het vuur.
De Goroka show is vergelijkbaar met de DWU cultural day, maar dan 10 keer zo groot. Fantastisch! We hadden alleen maar toegang tot de buitenste ring, omdat de tickets voor de binnenring (waar je tussen de dansgroepen kon rondlopen) vrij duur waren. We zagen ook alleen maar blanke mensen met grote camera’s rondlopen. Vrij gênant. Totdat Jolanda en ik ineens binnengelaten werden door een man, en wij ook onderdeel uit maakten van de blanke mensen met de camera’s. Toen was het ineens minder gênant. Het was zo gaaf en wederom weer zo overweldigend. Er waren overwegend singsing groepen uit de hooglanden, maar hun kostuums en dansvoorstellingen waren prachtig.
Marcel had die ochtend ook een singsing groep bij zijn huis uitgenodigd. De jongens konden zich bij hem omkleden en hij zou ze ontbijt en lunch geven. Die ochtend kregen we al een even een prive- voorstelling van de jongens en wij waren meteen enthousiast. Hoewel hun kostuums vrij simpel waren, was hun dans heel subtiel en sexy. In een singsing is ineens alles toegestaan.
Marcel liet ons echt het PNG leven proeven door ’s avonds een mambu te organiseren. Zijn collega’s van het ziekenhuis verzorgden de bamboestronken en de ingrediënten voor de maaltijd. Het eten wordt in de uitgeholde bamboestronk gepropt en later op de BBQ bereid. Ik vond het niet delicious, maar ook niet onaardig. Maar bovenal was het een culinair experiment wat leuk en bijzonder was.
De volgende dag maakten we nog een wandeling door de bergen. Junior, een knul die Marcel tijdelijk in huis opgenomen heeft zodat hij zijn school af kan maken, nam ons mee naar zijn village. De tocht was mooi en goed te doen. Charlye had het echter vrij moeilijk en kon op het laatst niet meer. Jolanda, Catelijne en ik wilden nog wel een lekkere thickshake in de Bird of Paradise drinken, maar de rest had daar geen oren naar. Het regende keihard en we waren eigenlijk helemaal doorweekt, maar we zetten door en wilden hoe dan ook eventjes wat luxe en comfort opsnuiven. Al bibberend en verkleumd zaten we even later achter onze koude milkshake. Heerlijk!
Terug bij Marcel thuis was iedereen een beetje uitgeteld en lagen hier en daar wat mensen opgekruld in de slaapzakken. Het was koud en ik snakte op dat moment eigenlijk alleen nog maar meer naar de warmte van Madang! De douche was inmiddels al koud, omdat de boiler leeg was. Maar na de koude douche was het zo lekker om op te warmen in je slaapzak. Sue en nog een paar anderen waren nog niet terug, dus we besloten met ons drieën een filmpje te kijken op haar portable DVD speler. Het was echt een lekker en relaxed weekend en Marcel was een top gastheer!
Wij meiden bereidden ons weer voor op de hobbelige terugweg. Max de chauffeur (een kleine,dikke Papua van de hooglanden) luisterde niet echt naar ons en reed wederom als een gek door de bergen. Mijn hart zat zo nu en dan in mijn keel. Spannend was het zeker! Het was echt een gaaf en ook vermoeiend weekend.

De week erop moest er natuurlijk nog gewerkt worden hoewel de dinsdag een national holiday was. Op 16 september wordt de Onafhankelijkheidsdag gevierd en herdacht hoe PNG onafhankelijk van Australie werd. We kregen er niet veel van mee en hebben een middagje aan het zwembad van het resort doorgebracht en ’s avonds een filmpje gekeken met de projector van Alex. De EU projector is inmiddels verhuisd naar Albert en Anna en nu zitten we daar wekelijks onze filmpjes te kijken.

Momenteel zijn we aan het herstellen van een BBQ bij Alex waar nogal veel gedronken werd. Monica is twee weken naar Australie, dus wij zitten hier nu gebruik te maken van internet en televisie. Dadelijk gaan we naar Anna en Albert om de documentaire van Michael Moore te kijken die Alex gedownload heeft. Hé, zo slecht is het leven in PNG nog niet!

Tsunami?

2008-08-20T16:14:00.000-07:00

Soms weet je niet wat je moet geloven. Zijn het de kranten? De buren? Je collega’s? Feit is wel dat er paniek om (waarschijnlijk) niets wordt gezaaid. Sinds drie weken zijn de flying-foxes (reuzen vleermuizen) uit de bomen van Madang verdwenen. Madang staat namelijk bekend om de flying-foxes. De beesten hangen gedurende de dag in de bomen uit te rusten. Aan het begin en aan het einde van de dag worden ze actief en beginnen ze collectief wakker te worden en te piepen. Vrijwel iedereen die dichtbij de bomen woont waar de beesten graag in hangen, wordt wakker van het geluid. Bovendien beginnen de vleermuizen dan ook van de ene boom naar de andere te vliegen. Doen ze ook collectief en dat geeft nogal een naargeestig beeld. Het vliegverkeer rondom Madang is ook op de vleermuizen afgestemd: geen vluchten meer na half 5 in de middag en voor 7 uur in de ochtend, want dan zouden ze nog wel eens de motoren van de vliegtuigen terecht kunnen komen. Blijkbaar is dat in het verleden wel eens voorgekomen.
In ieder geval, ze zijn verdwenen en dat zorgt nogal voor commotie in Madang. Drie weken geleden hoorden we op een zondagavond een auto met een megafoon door de stad heen rijden. Charlye, mijn Amerikaanse buurvrouw, en ik besteedden er geen aandacht aan. Bovendien verstaan we er toch nooit wat van omdat het in onduidelijk pisin wordt rondgeschald. De volgende dag op m’n werk las ik op intranet dat de inwoners van Madang gewaarschuwd werden voor een tsunami! De flying foxes waren namelijk al sinds een kleine week niet meer gesignaleerd en dit betekende de aankondiging van een natuurramp. De politie ging de wagen met de luidspreker achterna om de inwoners tot kalm te manen en te voorkomen dat er grote paniek uitbrak. Blijkbaar heeft de politie daar dan ineens wel benzine voor! Niet iedereen volgde het advies van de politie op, want een aantal families namen het zekere voor het onzekere en zijn met in de haast ingepakte spullen naar hogergelegen gebieden vertrokken.
Een aantal weken voor de mysterieuze verdwijning van de flying foxes, voelden we al een aantal keer lichte aardschokken. Daarom vonden we het ook niet zo verwonderlijk dat er iets van een dergelijke ramp aangekondigd werd. De kranten melden dat de fyling foxes in andere gebieden van PNG gesignaleerd zijn omdat het te warm in Madang werd en er een gebrek aan voedsel voor de beesten ontstond. Collega’s op de DWU melden om de beurt op intranet waar de flying foxes nog meer in het land gesignaleerd zijn omdat hun wantok (familie) daar woont.

M’n zus Dorien heeft me begin juli voor tweëenhalve week opgezocht. We hebben het onzettend leuk en gaaf gehad. We zijn naar New Ireland gevlogen, een van de vele eilanden die PNG rijk is, en hebben daar een aantal dagen over het eiland gefietst. Nu klinkt het alsof dit veel voorkomt in PNG, maar eigenlijk werden we daar ook nog steeds raar aangekeken. De lokale bevolking is er enigszins wel aan gewend dat er zo nu en dan ‘waitpela pipel” op fietsen voorbij komen rijden, maar het blijft een raar fenomeen.
We hadden eerst twee nachten in de “Treehouse” logde geboekt. Supermooie bungalows aan het water met een restaurant in een boomhut. Er was geen electriciteit dus ging de generator ’s avonds altijd een paar uurtjes aan. Omdat ik even terugging naar onze bungalow om een camera op te halen, schrok ik van iets wat ineens van een banaan, die nog een tafeltje lag, wegrende. Bleek het een rat te zijn!!! En nu heb ik al een enorme fobie voor ratten; heb je zo’n beest ineens in je kamer! Toen ik dit aan Dorien vertelde, trok ze wit weg en wilde gelijk maatregelen nemen om mogelijke ratten buiten te houden. De eigenaar keek er niet echt van op en vertelde doodleuk dat dit niet echt vaak voorkwam, maar dat het momenteel paringseizoen was en dat ze nesten aan het maken waren..... Had hij nu niet moeten zeggen.
Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat mijn zus nog panischer zou zijn dan ik. Alle tassen moesten buiten op de veranda of aan de andere kant van de kamer geplaatst worden. Al het eten moest buiten op de veranda in een container en de bananen moesten bij de buren op de veranda zodat de ratten daar naar toe gelokt zouden worden. De bedden moesten van de kanten muren afgeschoven worden. En de oordoppen moesten goed in de oren geplugd worden, zodat we maar niks hoefden te horen. We werden ’s nachts blijkbaar gelijktijdig wakker want Dorien zag mij met mijn zaklampje de kamer zo nu en dan even inspecteren. Blijkbaar heb ik toch iets over het hoofd gezien, want de volgende dag was de prop krantenpapier die we in de holen en gaten hadden gepropt, aangevreten.... Bij Dorien in de hoek die bij de aanblik daarvan wederom wit wegtrok...

Die dag was het ook tijd om door te gaan naar een andere guesthouse. Onze fietsen werden bij de Treehouse afgeleverd en zo begonnen we onze tocht over het eiland. We hadden vantevoren al touw gekocht zodat we onze rugtassen vast konden binden. We zagen er uit als een stelletje zigeuners op de fiets: plastic zakjes aan het stuur en grote tassen provisorisch op de bagagedrager vastgebonden. De fietsen hadden hun allerbeste tijd 20 jaar geleden gehad, maar hier in PNG betekenden ze nog een bron van inkomsten. De eerste nacht verbleven we bij een familie die voorheen een guesthouse hadden, maar dat inmiddels niet meer deden. De tourist office had dat niet aan ons gemeld. Maar omdat we helemaal uitgeblust en chagrijnig aankwamen en alleen nog maar naar een douche snakten, boden ze ons de slaapkamer van hun moeder aan. Zij runt de boel eigenlijk., maar op dat moment was zij in de hoofdstad van het eiland. De familie verschoonde het bed en liet ons de douche zien waar we ons konden opfrissen. Dat bleek de rivier achter het huis te zijn.... De slaapkamer was een hutje met twee bedden, tassen aan de muur (die wij ’s nachts van de muur afhaalden omdat wij dat als potentiele ratten schuilplaatsen aanzagen) en holen in de vloer dat gewoon uit het zand van het strand bestond. Overal zagen wij potentiele ratten schuilplaatsen dus we waren erg druk om alle gaten en holen te vullen met alles wat we maar in dat hutje konden vinden.
In het midden van het huis werd op traditionele manier gekookt door een gat in de grond te graven en daar stenen in het vuur op te laten warmen. Oma zat daar de boel een beetje in de gaten te houden door zo nu dan haar zaklamp ergens op te schijnen. Er moest ook toestemming aan oma gevraagd worden of wij een nacht mochten overnachten. De familie was zo ontzettend lief en aardig. Ze deden alles om het ons zo veel mogelijk naar ons zin te maken. We kregen een prima maaltijd van gebakken vis en mais. In Kavieng, de hoofdstad van het eiland, hadden we onze boodschappen waaronder drie flessen wijn, gedaan. Die avond deelden we onze fles met Greg en Sharon die de boel min of meer runden. We zagen een klein varkentje rondlopen (wat waarschijnlijk over twee jaar voor een feestelijke gelegenheid geslacht gaat worden) en vroegen wat het geslacht was. Voordat Greg en Sharon al antwoord hadden gegeven, riep oma vanuit het huis met de zaklamp in de hand: Girl! Dat was praktisch het enige wat we van oma vernamen. ’s Avonds werd er ineens een volledige hi-fi set, tv en DVD speler uit een ander kamertje getrokken en in de centrale kamer geplaatst. De generator werd gestart en de filmavond voor de kinderen kon beginnen! Dat was heel apart om te zien aangezien de rest van de huizen alleen maar uit bushmaterial bestond.
De volgende dag kregen we muffins als ontbijt en kregen we nog even een spektakel met enorme alen te zien. Greg leegde een blik makreel in het water en ineens kwamen er monsters van alen uit de hoeken van de rivier aanzetten. Grote beesten met scherpe tanden!
Vervolgens stapten we weer op onze fietsen, bedankten de familie uitbundig voor hun gastvrijheid en fietsten door naar de volgende guesthouse.
Die dag fietsten we alleen maar 30 km. Mijn derailleur brak een aantal kilometer voor ons eindpunt en deze werd provisorisch door een paar mensen langs de kant van de weg vastgezet zodat ik in één versnelling door kon fietsen. We kwamen bij een aardige guesthouse terecht die door een oude man gerund werd. Hij was er alleen niet, dus zijn zus moest zorg voor ons dragen en die had daar helemaal geen zin in. Nita was een ontzettend oud dametje met staar in haar ogen. Aanvankelijk was ze afstandelijk en gereserveerd , maar omdat ik Pidgin met haar probeerde te praten, ontdooide ze enigszins. We konden onze spullen op de veranda kwijt en begonnen aan onze dagelijkse lunch van crackertjes en inmiddels gesmolten kaas.
’s Middags nam Nita ons mee naar de wasplaats waar we ons konden wassen. Wederom was dit in de rivier. Het was heerlijk koel en schoon water. Het is alleen zo’n gedoe om je fatsoenlijk te wassen met je zwembroek en t-shirt aan! Het is namelijk een openbare wasplaats en de Papoeas zijn nogal preuts in dat opzicht. Nita zat rustig haar buai te kauwen terwijl wij onze haren in het koude water probeerden te wassen. Dorien vroeg tussen neus en lippen door of hier ook krokodillen waren. Toen ik dit aan Nita vroeg, antwoordde ze dat er soms krokodillen waren, waarop Dorien als een speer het water uitvloog!
De volgende ochtend kregen we weer een maaltijd van rijst en tinfish (makreel, tonijn of wat voor vis dan ook uit blik). Na een tijdje wens je dat niet meer te eten.....
Het was een regenachtige dag, maar we wilden doorfietsen. Nita en haar broer probeerden in allerijl plastic tassen voor ons te verzamelen die we voor onze tassen konden gebruiken. Het was heerlijk fietsen die dag.
Die dag hebben we dan ook meer dan 50 km gefietst. Naarmate we verder het eiland opkwamen, werd het alleen maar groener en tropischer. De weg leidde door palmolieplantages (die overigens in handen zijn van Cargill. Zo zie je maar weer!), over steile heuvels en langs vele dorpjes. De mensen, en vooral de kinderen, kwamen naar de weg toerennen om ons te begroeten. In de verte hoorde je de kinderen al schreeuwen: Tourists em kam!! En vervolgens kwamen ze met hele hordes aanzetten om ons aan te raken. Het nieuws dat twee waitpela meris op de fiets aankwamen, werkte als een bushphone. Mensen stonden ons langs de kant op te wachten. We voelden ons als de koninklijke familie op Koninginnedag!
Mijn fiets ging een paar KM voor ons eindpuntl weer kapot waarop wij een lift van een paar mannen kregen. De guesthouse was wederom weer leuk en prachtig aan het water gelegen. Uiteraard geen water en electriciteit, dus dat werd weer in de rivier wassen en kaarsjes aansteken.
Onze wijn was inmiddels al op en aangezien we vastzaten omdat mijn fiets niet meer gemaakt kon worden, besloten we die zondag een project te starten met als doel bier te kopen. Dit werd namelijk lastig omdat het zondag was waarop alle bottle shops gesloten waren. Bovendien reden er geen bussen dus we zaten vast. Maar omdat er aan de weg gewerkt werd en dus veel vrachtwagens op en neer reden, waren de chauffeurs bijzonder aardig om ons mee te nemen! Zo werden we in verschillende dorpjes afgezet om te vragen of er een zwarte markt was om bier te kopen. Binnen de kortste keren wist de hele omgeving dat twee blanke dames op zoek naar bier waren. Zó niet slim van ons! Het is al een soort van taboe dat vrouwen alcohol drinken en dit dan ook nog eens grootscheeps en public aan te pakken! Maar we konden in feite al niet meer terug en de mensen vonden het prachtig om ons te helpen, dus een andere truck zetten ons op de top van de berg af bij een SP bottleshop. De eigenaar moest uit de tuin geplukt worden, maar wilde graag zijn zaak voor ons opengooien. Daar stonden we dan met zes biertjes langs de kant van de weg te liften. Wederom nam een aardige chauffeur ons mee en zette ons bij onze guesthouse af. We waren de attractie van het jaar, geloof ik!
De biertjes moesten uiteraard koel blijven, dus met een grote steen vastgebonden aan een plastic zak, lieten we de biertjes in de koude rivier rusten. Dat was genieten aan het einde van de dag.
’s Avonds toen we in bed lagen, hoorde en voelde ik iemand in ons huis lopen. Aanvankelijk dacht ik het de eigenaar was die de boel aan het controleren was, maar hij deed het te voorzichtig. We hadden al onze spullen op de veranda liggen, omdat Dorien nog panischer voor bezoek van ratten was geworden. Aangezien Dorien ook volledig van de buitenwereld afgesloten was in de zin van oordoppen en oogkleppen, merkte zij dus helemaal niets van onze ongewenste bezoeker. Ik hoorde iets of iemand door onze spullen snuffelen maar kon niet zien of het daadwerklijk iemand was. Mijn muskietennet zat in de weg, dus ik kon het gordijntje van het raampje naast mij moelijk weg trekken. Op dat moment wist ik zeker dat het IEMAND was. Van frustatie dat ik niets kon zien en uit angst dat hij spullen mee zou nemen, kon ik alleen nog maar : “JA.....GVD” uitroepen en met mijn zaklampje door het raampje schijnen, waarop ik naast mij iemand wakker hoorde worden, en met een ruk omhoog kwam en alle blokkades uit het gezicht hoorde trekken en “ wat.....wat....wat gebeurt er’ hoorde mompelen. Op dat moment schrok die persoon zich wezenloos en sprong van de veranda af. Dorien liep daarop stoer met een zaklamp over het strand te schijnen en wat dreigende teksten te roepen in de hoop dat het de persoon af zou schrikken.
De volgende ochtend vertelden we dit aan de eigenaren. Ze waren niet echt onder de indruk, maar vertelden dat het waarschiujnlijk iemand uit het dorp was die ons heeft zien lopen en uiteraard wist waar wij verbleven. Vaak gaat het om kleding dat ze van de waslijn halen, maar deze persoon was volgens ons naar iets anders op zoek.
Die dag probeerden we terug naar Kavieng te komen. We lieten onze fietsen achter, die moesten maar opgehaald worden, en probeerden een lift te krijgen. De eigenaren zeiden dat het lastig zou worden, maar binnen de korste keren nam een truck ons weer mee en zette ons 10 km verderop weer. In ieder geval waren we op de juiste weg. Maar vanaf dat moment werd het lastiger. We liepen al een tijdje in de brandende zon door de palmolieplantages en konden alleen nog maar vloeken en tieren. Totdat er een pick-up truck stopte met een blanke man erin en onze fietsen in de bak. Hij zei: “You stupid girls, you knew I was coming to pick you up! De eigenaren van de guesthouse hadden wel iets gezegd over de projectmanager van het wegenbouwbedrijf en dat hij naar Kavieng zou rijden, maar ze zijn daar nooit meer op terug gekomen. Maar het was perfect, want binnen twee uur waren we in Kavieng. James reed als een gek over de kustweg terug naar de stad en vertelde over PNG en wat er wel niet allemaal met ons had kunnen gebeuren onderweg. Hij leefde z’n hele leven lang al in PNG. Hij vond ons ‘brave girls’ en we mochten van geluk spreken dat ons niks overkomen was. We fietsten natuurlijk over stille wegen waar iedere gek ons aan had kunnen vallen. Bovendien lopen de mensen vrijwel allemaal met grote kapmessen rond. Wij zien dit als wapens, maar zij gebruiken het als een gereedschap in de tuinen en in de bush.
Terug in Kavieng gingen we naar de tourist office waar we ons beklag deden over de fietsen en de informatie over de guesthouses die behoorlijk achterhaald is, waarop we maar een klein bedrag voor de fietsen hoefden te betalen.
Vervolgens hadden we besloten om ons zelf te verwennen en de de laatste nachten in een leuk en luxe resort op een eiland door te brengen. Helaas was het hotel volgeboekt, maar Louis (een goede vriend van de Australische eigenaren) regelde wel wat voor ons. Hij heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat wij drie nachten op het eiland konden blijven. Eén nacht in een van de bungalows en twee nachten in het huis van de buren die aan het zeilen waren! Het was heerlijk en supergaaf. Elke avond hingen we met de mannen aan de bar en dronken we de shotjes schnapps met Baileys met veel smaak weg. Het was echt vakantie.
Onze terugvlucht was al om 6 uur in de ochtend, wat betekende dat we er al om vier uit moesten. Verschrikkelijk.
Bovendien moesten we de hele dag in de meest saaie en oncomfortabele lounge van het vliegveld in Port Moresby doorbrengen omdat onze connecting flight naar Madang maar niet ging. Ieder uur gaven ze ons weer uitstel. Op den duur waren we het zo zat dat we begonnen te klagen en het personeel van Air Nuigini ons in de VIP lounge plaatsten waar we uitgebreid de saladebar en de sandwiches plunderden. We hadden namelijk de hele dag amper wat gegeten.
We hadden er al op gerekend om de nacht in Moresby door te brengen, maar plotseling kwam het bericht dat het vliegtuig naar Madang toch nog zou vertrekken.
We gokten het er maar op dat we met iemand terug naar huis konden rijden, aangezien er geen taxi’s in Madang rond rijden. De heenreis waren we namelijk door Brother Hugo van de Divine Word in de bus gebracht. Brother Hugo is een Zwitserse pater van in de zeventig die ongeduldig achter het stuur zit en in het Duits begint te vloeken als het hem niet snel genoeg gaat. En wie stond daar op ons te wachten: onze held Brother Hugo!

We waren zo blij om weer terug in Madang te zijn en na 10 dagen onze vieze kleren te kunnen wassen. Wat een heerlijkheid kan dat toch zijn.
De dagen daarop ben ik weer aan het werk gegaan. Dorien vermaakte zich in de stad door souvenirs in te slaan en aan het zwembad van de Madang resort te hangen. In de tussentijd raakte ze nog wel de sleutels van m’n huis en een USB stick kwijt. Ik heb het slot van mijn deur gelijk laten vervangen en de USB stick werd via via, met onzettend veel toeval, opgespoord. Een stel bijbelvertalers hadden de stick in bewaring en de ‘eerlijke’ vinder wilde vindersloon. De bijbelvertalers adviseerden mij om een paar kina’s achter te laten, maar een paar dagen later hoorde ik via via dat de vinders met een paar mannelijke familieleden op de stoep van de bijbelvertalers stonden en minstens een paar honderd kina vindersloon wilden hebben. Ik was hier totaal niet blij mee, want ik was bang dat zodra ze uit zouden vinden waar ik woon, dat ze met de hele wantok bij mij op de stoep zouden staan! Ik was daarom ook blij dat ik het slot van mijn deur had vervangen. Volgens Dorien hadden ze de sleutel en de USB stick uit haar tas gestolen en dus was er totaal geen sprake van ‘eerlijke’ vinders.
Dorien had me in ieder geval wel weer met problemen opgezadeld, zeg! Gelukkig nog geen teken gehad van de wantok die meer geld willen hebben.

Dat weekend erop zijn we met een aantal mensen uit Madang een boattrip met Jan en Eunice Messerschmit gaan maken. Dit zijn ook Amerikaanse bijbelvertalers (daar zijn er nogal veel van in PNG), maar ze zien eruit als oude hardrockers met grijze paardenstaarten en tatoeages. Erg komisch om te zien.
We namen onze eigen drankjes en hapjes mee en terwijl met onze biertjes in de hand in het water dreven, zagen we de zon onder gaan bij Kranket Island. Het was een heerlijke avond. We zwommen tussen het lichtgevende plankton door dat een feeërieke sfeer gaf. Het was zo’n gave avond!
Jan en Eunice hadden het ook wel naar hun zin met ons, waarop ze ons uitnodigden bij hen en thuis om daar nog wat drankjes te drinken en muziek te draaien. Vervolgens zijn we nog doorgereden naar Albert en Anna (de Spanjaarden) waar we onze slaapmutjes gedronken hebben. Het was echt een heerlijke avond.

De week erop was Rembrance Day waarop wij vrij waren. We besloten die dag met Jolanda en Charlye kano’s te huren bij de resort. Onderweg kwamen we Albert en Anna tegen die ook wel mee wilden. Maar bij de resort wilden ze ons niks verhuren waarop we besloten om een ritje buiten de stad te gaan maken. Albert en Anna hebben een oude Toyota Landcruiser uit 1976 die iedereen inmiddels herkent. De auto is namelijk ook nog eens mintgroen. Het rammelt aan alle kanten, maar het rijdt nog prima. In het mintgroene koekblikje togen we met ons vijven naar Hole in the Wall. Een uur rijden buiten Madang. Dit is een kleine lagune waar je fantastisch kunt snorkelen. De naam is afkomstig van een groot gat in het rif waar je doorheen kunt duiken. Alleen Albert durfde dat. Wij meiden durfden dat niet aan omdat het toch een lange tunnel is en we veel te bang waren om in ademsnood te verkeren.
Op de terugweg besloten we een biertje bij Malolo Plantation en daarna bij Jais Aben te drinken. Beide plekken zijn resorts waar je lekker op het terras kunt hangen. Het klinkt allemaal veel luxer dan het in werkelijkheid is, maar het zijn prima gelegenheden om een drankje te doen. Bij Jais Aben kwamen we de Duitse meiden en Monica tegen die ’s avonds ook verwacht werden op het afscheidsfeestje van Hayley.
We waren natuurlijk veel te laat terug voor haar feestje en we waren inmiddels van de vele biertjes ook al enigszins ingekakt waarop die avond alleen maar een saaie bedoening werd.

De laatste weken waren vrij druk met social events. Er hebben veel mensen afscheid genomen, veel verjaardagen gevierd en er werden veel etentjes gehouden. We mogen absoluut niet klagen, maar om eerlijk te zijn is het zo nu en dan teveel.....
Charlye en ik brengen samen veel tijd door omdat we in hetzelfde gebouw wonen. We doen gezamenlijk onze boodschappen en koken vrijwel elke avond samen. Onbewust hebben het altijd over “wij” en “ons” als er iets gedaan of geregeld moet worden. Ik regel alles social events met iedereen en Charlye gaat wel mee. Jolanda woont ver van ons vandaan, maar eigenlijk zijn we altijd wel met ons drieeen. Nu hebben we dan ook besloten om gezamenlijk een auto te kopen omdat iedereen met een auto (waar we nogal afhankelijk van zijn) langzaamaan vertrekt. Momenteel hebben de auto van Alex (de Duitser die bij de EU werkt) te leen, omdat hij voor een aantal weken naar Europa is.
Ik zei dat wij net zoveel recht op die auto hebben aangezien wij ook EU staatsburger zijn! Dus nu rijden wij drietjes rond in een supervette Toyota Landcruiser Pick-up met EU stickers aan de zijkant. Aangezien Charlye niet met een pook kan rijden (Amerikanen zijn alleen maar aan auotmaten gewend...) mag ik er altijd in rijden ;)) . De auto staat namelijk altijd bij ons huis omdat wij het verste weg wonen. Er kunnen maar twee of drie mensen in de cabine, dus er zitten altijd mensen in de bak. Zo rijdt iedereen hier vrijwel rondt.
Monica probeert voor ons een auto via de Divine Word University voor ons te regelen, aangezien Jolanda en ik daar werken. Verder zijn we met mijn collega’s aan het rondkijken voor goedkope wagens en dat is geen makkelijke taak. Het zal zoveel schelen als we eindelijk een auto voor ons zelf hebben. Dan kunnen we ’s avonds tenminste rustig naar tennisles zonder vantevoren te moeten nadenken hoe we weer thuis komen. We kunnen tenminste normaal boodschappen doen zonder alles in etappes in de kleine busjes te moeten slepen. Hoewel dat ook wel weer z’n charmes heeft.

Sorry dat het weer een heel verhaal is geworden, maar dit is min of meer een samenvatting van de afgelopen twee maanden. En dan de nadruk op samenvatting. Ik zal de volgende keer iets meer over mijn werk vertellen, want dat is uiteraard de allesomvattende reden waarom ik hier ben!

Nonnen en gin & tonic

2008-06-23T23:04:00.000-07:00

Terwijl ik mijn weblog aan het schrijven ben, speelt Sister Pierrette een spelletje patience op haar laptop. Voor de komende drie nachten is zij mijn kamergenote. Wie kan nu zeggen dat ze na een avond uitgebreid dineren met iemand van de EU bij een non op de kamer eindigt? Nou ik dus!
Precies een maand geleden was ik ook in Port Moresby voor een stakeholders conference en nu ben ik weer voor een vergadering in de hoofdstad. Aangezien de facilitator van de bijeenkomst (Department for Community Development) een beperkt budget heeft, moeten we hotelkamers met elkaar delen in een shabby hotel. Toen mij medegedeeld werd dat ik een hotelkamer met een non moest delen, dacht ik: Oh mijn God, waarom ik? Maar Sr. Pierrette is een harstikke lief en leuk mens! Ze woont al meer dan 40 jaar in PNG. Ik had verwacht dat ze inmiddels haar touch met de buitenwereld verloren zou hebben, maar het tegendeel is waar. Ze weet precies wat er in de wereld gebeurt; ze is eigenlijk best modern en behoorlijk progessief. Mijn beeld van de hedendaagse non is behoorlijk bijgesteld!

Nu lijkt het alsof ik maandelijks in de hoofdstad komt, maar dat is slechts toeval. Ik kan nu wel van de gelegenheid gebruik maken om mijn weblog te updaten. In Madang heb ik daar geen tijd voor gehad.
Er is wederom teveel gebeurd. Allereerst heeft mijn enige collega Watson plotseling ontslag genomen. Dit nieuws kwam op zich niet helemaal onverwacht, maar ik was er totaal niet op voorbereid. Toen we een maand geleden in Moresby waren, gedroeg hij zich al eigenaardig. Hij was er niet helemaal bij en participeerde ook niet altijd aan de sessies. Hij was dan gewoon spoorloos verdwenen. Onze terugvlucht naar Madang stond op zondagochtend gepland, maar ik had Watson sinds donderdag niet meer gezien. Ik dacht dat hij misschien geprobeerd had om op de vlucht van zaterdag terug te vliegen, en daar gingen we ook gewoon van uit. Zondagochtend vertrokken KP (mijn VSO manager) en ik om half 7 naar het vliegveld en waren in de veronderstelling dat Watson al vertrokken was. Op het vliegveld was ook geen spoor van hem te bekennen. We hadden weer eens enorme vertraging en moesten in de enorm saaie en oncomfortabele vertrekhal wachten. Om 13.00 uur werden een aantal mensen opgeroepen. De beide ochtendvluchten waren gecancelled, maar er werd een klein vliegtuigje ingezet naar Madang. Opvallend genoeg werden alleen de namen van buitenlanders en (waarschijnlijk) hoogwaardigheidsbekleders omgeroepen. KP haar naam stond op de lijst, maar omdat mijn ticket door Watson geboekt was en mijn naam dus op een PNG manier geschreven was, zat ik er niet tussen. Het klopt natuurlijk van geen kant, maar op dat moment baalde ik enorm. We hebben even stennis lopen schoppen en toen ze doorhadden dat het om een ‘waitpela meri”ging, zat ik binnen een mum van tijd in het vliegtuig. Ik voelde me enorm bezwaard toen ik tussen alle PNG’ers stond te wachten en ik uiteindelijk door mocht. Maar op dat moment kon het me eerlijk gezegd even niks schelen, want ik wilde dolgraag naar huis.
Enfin de volgende ochtend op werk vroeg ik aan Watson wanneer hij teruggekomen was, want ik had hem helemaal niet meer gezien sinds donderdag. Zat die knuppel gewoon op hetzelfde vliegtuig als ons te wachten, maar hij durfde niet naar ons toe te komen omdat hij dacht dat hij ons zou storen. Ik kon het niet geloven en voelde me er ongemakkelijk bij. Hij heeft ons de hele tijd ontweken.
Later in die week hield ik het niet meer en vroeg na de zoveelste keer wat er nu met hem aan de hand was. Ik vroeg hem of hij van plan was om uit de organisatie te stappen. En tot mijn verbazing zei hij ja. Zijn argument was dat hij niet meer voor zijn familie kon zorgen zoals het er momenteel aan toe ging. De universiteit steunde hem niet voldoende en ze hadden hem een jaar geleden al een huis op de campus beloofd. Op dat moment woonde hij op een eiland voor de kust die alleen maar met een bananenbootje te bereiken is. Zodra de motor weer eens uitgevallen is, moeten alle passagiers peddelen. Watson kwam regelmatig te laat door dit soort incidenten. Zo nu en dan had hij de boot terug naar huis gemist en was hij genoodzaakt om te zwemmen. Daar deed hij bijna een uur over. Hij vertelde dat zijn huis uit bushmaterial bestond en dat hij en zijn vrouw en zijn vier kinderen in een ruimte van 10m2 woonden. Van het salaris wat de universiteit hem gaf, kon hij zijn kinderen niet meer voedden. Het werd hem teveel en zo kon hij zijn leven niet verder voortzetten. Hij verdient dan ook maar 700 kina per maand. Dat komt neer op 180 euro per maand. Zijn ontslagbrief was dan ook hartverscheurend en hij wist precies de juiste tonen te raken.
Maar er speelde ook nog iets anders mee. De president van de universiteit, Fr. Jan, had mij opgedragen om de bankzaken van National DRAC te regelen, want hij vertrouwde Watson voor geen meter. Hij liet mij een aantal betalingen zien die niet klopten en zodoende ben ik eens even verder in de papieren gaan duiken. Er waren in de maanden dat ik daar al werkte een aantal uitgaven gedaan voor zaken waar ik niks van afwist of als een vage omschrijving in de boeken beschreven werd. Op aanraden van VSO heb ik hem hier niet mee geconfronteerd, omdat dit iets is wat veel in PNG voorkomt en tot nare situaties voor de klokkenluider kan leiden.
Ik heb het idee dat Watson nattigheid voelde en met het argument dat hij zich niet voldoende gesteund voelde door de DWU heeft hij zijn biezen gepakt. Zodoende heeft hij ook nog even wat geld mee kunnen nemen. Voordat hij dat deed zei hij dat hij nog terug zou komen om de zaken aan mij over te dragen, maar dat heeft hij uiteraard niet meer gedaan. Ik gaf hem nog het voordeel van de twijfel, maar de mensen om mij heen geloofden hem allang niet meer. Ik baalde hier natuurlijk enorm van want ineens sta ik er in m’n eentje voor. Het tijdschrift The Network was grotendeels af, maar de editing en de layout moest nog gedaan worden. Ik heb helemaal geen ervaring met deze computerprogramma’s en heb de hulp van anderen ingeschakeld. Maar nog was het resultaat niet naar onze tevredenheid. Bij lange na niet. Dat moet dan maar voor de volgende editie in augustus. Maar op dat moment kon ik Watson wel wurgen!

Inmiddels ben ik al lang over die gevoelens heen en probeer ik alles weer een beetje in perspectief te krijgen. Samen met Fr. Jan en Joe (country director van VSO) hebben we gesproken over de toekomst van National DRAC. Beide organisaties willen zich hier gelukkig nog voor inzetten alleen zal er toch wat gaan veranderen. De DWU kan nog niet zeggen of ze een collega voor mij zullen aannemen omdat Fr. Jan zegt dat hij zijn steun aan onze organisatie al lang heeft laten blijken door voor een kantoor en ander faciliteiten te zorgen. Nu moeten we uit gaan vinden of we een donor bereid zien te vinden die het salaris voor deze persoon wil betalen. Uiteraard heb ik hier goed de balen van, want in de tussentijd noem ik mezelf maar een “one-woman-organization” en doe ik alles zelf. Je moet natuurlijk rekening houden met onverwachte veranderingen, maar een van de doelstellingen van mijn placement was: capaciteitsopbouw. Dus samenwerken, instueren, kennis overdragen etc. aan je lokale collega’s. zolang ik die niet heb, want is dan het doel van mijn placement??? Ja, een organisatie runnen. Het is nu maar te hopen dat er iemand aangenomen wordt, anders kan de organisatie na 15 maanden opgedoekt worden. So much for duurzaamheid!

Op ons kantoor is intussen ook een Spanjaard komen werken: Albert. Hij ziet er uit als de gemiddelde anarchistische kraker die je vaak in Amsterdam aantreft (dreads, tattoos, piercing, wijde kleding). Hij is hier samen met zijn vriendin Ana die voor het nationaal medisch instituut onderzoek doet naar malaria. Klaarblijkelijk is PNG het land waar alle vormen van malaria voorkomen en dus goed onderzoeksvoer voor wetenschappers is. Albert daarentegen is een freelance grafisch vormgever en heeft zichzelf bij de DWU binnen gekletst. Hij doet nu samen met een lokale collega de vormgeving van alle publiciteitsmateriaal van de universiteit. Het is fijn om hem erbij te hebben, want de PNG’ers op de kamer zijn niet echt talkative. Lester zegt alleen maar: “mmm…yeah” als je hem iets vraagt en doet al voordat je de vraag ubheruapt gesteld hebt. Aiva doet net alsof ze het heel erg druk heeft. In principe kan ik het goed vinden met Aiva, maar zij bepaalt wanneer er gesproken wordt, want vaak heeft ze het te druk….. en ik weet niet precies waarmee. Bovendien houden de Papoeas van airconditioning. Thuis hebben ze het niet want het vreet ontzettend veel stroom en dat is bovendien al erg duur. Maar zodra ze op het werk of vergaderingen zijn, dan moet het gelijk op standje noordpool. Ik begrijp dat niet en heb dan ook vaak discussies met de mensen. Bij elke vergadering zit ik altijd aan de airco te sleutelen om het warmer te krijgen. Gelukkig is Albert ook geen fan van de airco, dus wij zijn een kruistocht tegen onze collega’s begonnen.

Drie weken geleden is Charlye Ramsy uit Tennessee USA in Madang gearriveerd en ze woont onder mij. Ze werkt ook in het disability programma van VSO en is een jaar geleden door het Amerikaasnse Peace Corps uit Zambia terug naar de Verenigde Staten gestuurd nadat ze door een hoogwaardigheidsbekleder aangerand en in elkaar geslagen was. Ze wilde dolgraag in Zambia blijven of door Peace Corps naar een ander land gestuurd worden, maar het Peace Corps vond het beter als ze pas na 2 jaar weer uitgzonden zou worden. Daar wilde ze niet op blijven wachten en besloot voor VSO te gaan. Ze komt uit de staat Tennessee. Land of country music. En Dolly Parton! En wil het nou net treffen dat ik een fan (nou ja, dat is misschien een heel groot woord, ik heb maar één album) van Dolly parton ben! Het kan Charlye eigenlijk weinig bekoren en bovendien kent ze het nummer Jolene niet eens! Zelfs nadat ik het gezongen had, begon er nog geen lichtje bij Charlye Ramsy (haar naam moet uiteraard in een zwaar southern accent uitgesproken worden) te branden. Ze zegt dat mijn accent inmiddels zwaarder is dan dat van haar. In ieder geval kan ik het erg goed met haar vinden en ben blij dat ze in mijn gebouw woont zodat we ’s avonds bij elkaar over vloer kunnen komen. In de komende weken en maanden zwaaien er namelijk nogal wat mensen af omdat hun placement afloopt. Het ziet er naar uit dat onze groep gehalveerd wordt. En dat zijn niet alleen de VSO’ers, maar ook de Duitse antropologen.

Op 31 mei mocht ik m’n dertigste verjaardag in PNG vieren. Dat was zeer geslaagd. Hayley had een heerlijk ontbijt voor me gemaakt met koffie, fruit en pannenkoeken. We hadden de auto van onze overburen, Ian en Sue, voor 2 weken te leen en Hayley besloot om mij een dagje mee naar Jais Aben te nemen. Dit is een soort van een resort even buiten Madang waar iedereen in het weekend gaat zwemmen en snorkelen. Het vervelende is echter dat je een auto nodig hebt om daar te komen. Toen we daar aankwamen, troffen we Charlye Ramsy aan. Die was door een paar andere lui meegenomen die waren gaan duiken. Het was nog heerlijk rustig en we hebben de hele dag heerlijk liggen luieren en zonnen. ’s Middags reden we weer terug naar Madang en moest ik m’n mooiste jurk aantrekken want ik zou ergens heen gebracht worden. Om half acht kwamen Ed, Joe, Charlye en Veronica naar de auto en werd ik notabene geblinddoekt door Madang gereden. Ik wist bij god niet waar we naar toe gingen want Hayley nam een andere route. Toen we bij onze bestemming aankwamen, werd ik aan de hand van Hayley een trap opgeleid en stond ik ineens in een kamer met mensen die “Happy Birthday”stonden te zingen. Het waren allemaal bekenden van VSO, de universiteit en daarbuiten. Jolanda en Amarins hadden blijkbaar een belangrijke bijdrage aan de organisatie geleverd, want ik moest 30 kadootjes die aan waslijn gevestigd waren, een voor een aan de hand van een brief uitpakken. Daar bevonden zich ondermeer een strak oranje jurkje en een zilveren cowboyhoed met bijpassende riem bij! Uiteraard moest dat allemaal ter plekke over de jurk die ik al aan had, aangetrokken worden. Monica, Lynn en Amarins hadden taarten gebakken. Het was een geweldig feest waar goed werd gedronken en heerlijk werd gedanst (komt namelijk niet vaak voor). Ik denk dat dit mijn meest feestelijke verjaardag ooit is geweest! En dat in PNG.

Eerst was het Joe Gamble die we moesten voedden, nu is het Charlye Ramsy. Zij weet niet hoe ze moet koken, dus Hayley en ik zijn haar wat kooklessen gaan geven. Ze had bijvoorbeeld nog nooit van een simpele sandwich met kaas en komkommer gehoord!? Dit komt omdat haar moeder alleen maar macaroni and cheese, en peanutbutter sandwich voor haar maakte. Ze kan er zelf gelukkig hartelijk om lachen dat het zo ernstig met haar gesteld is.
Deze week gaat onze leuke buurman Ed terug naar Engeland. Hij was maar voor 3 maanden voor het Tokaut Aids project van VSO uitgezonden. Hij woont bij ons in het gebouw dus we komen regelmatig bij elkaar over de vloer met een biertje of een wijntje. Twee weken geleden hadden Charlye en ik Ed uitgenodigd voor een dineetje. Charlye had geprobeerd Mexicaans te koken en dat was redelijk goed gelukt. Op een gegeven moment begon het keihard te regenen. Ik meende geschreeuw te horen, maar niemand sloeg daar acht op. Even later hoorde ik dan toch echt dat mijn naam geroepen werd. Ik schrok me dood! Mijn onderbuurman, John Marc, stond in z’n sportbroekje voor mijn deur. Hij was helemaal natgeregend. Hij zei dat er iemand voor mij bij de poort stond. Iemand in een Toyota Landcruiser, een expat. Allemaal personen die in het bezit zijn van een Landcruiser schoten er door m’n hoofd. Wie kon er op dit moment, om 8 uur op een zaterdagavond, in de stromende regen nu voor mij aan de poort staan??? Ed en John Marc stonden erop om mij te escorteren naar de poort. Wat bleek: was het Albert....met gin en tonic! Hij verveelde zich en dacht dat er vast wel wat bij ons te doen was. Hij had geen beter moment uit kunnen kiezen! De gin en tonic was meer dan welkom. Het was een supergezellige avond. De volgende dag herinnerde me ik ineens weer hoe het was om een kater te hebben...... De laatste keer was ergens in februari in Nederland. Sinds die avond is iedereen in de ban van gin en tonic. Het is alleen jammer dat het zo verrekte duur is. Maar redding is nabij. Aanstaande zaterdag komt mijn zus Dorien naar Madang. Ik heb haar al duidelijk gemaakt dat we met smart op een fles taxfree gin zitten te wachten. Nu lijkt het natuurlijk net alsof we hier met een stelletje alcoholisten opgescheept zitten, maar om eerlijk te zijn, is het welkome afwisseling na al dat SP bier!

Roerige tijden

2008-05-19T16:21:00.000-07:00

Inmiddels ben ik alweer een aantal weken aan het werk bij National DRAC en ik krijg steeds meer inzicht in de werkzaamheden. In het begin voel je je zo onzeker omdat je geen idee hebt waar je moet beginnen. Bovendien is het strategisch plan van de organisatie door andere mensen opgesteld en ik moet dit samen met mijn collega Watson uit gaan voeren. Dat is best lastig als je er zelf niet aan bijgedragen hebt en andermans ideeen uit moet gaan voeren. Watson heeft zich de afgelopen maanden alleen maar bezig gehouden met de publicatie van het tijdschrift, dat overigens een zeer belangrijke activiteit van de organisatie maar ook voor de gehele disability sector is, maar daardoor is er een gat van bijna een jaar aan verrichtingen onstaan. National DRAC had inmiddels al een goede reputatie bij de Department for Community Development (letterlijk: ministerie voor ontwikkeling van de samenleving) opgebouwd en minister Dame Carol Kidu had een column in het tijdschrift. Nu is het zaak om ons weer terug in het zadel te krijgen.
Afgelopen week was ik aanwezig op een stakeholders conference in Port Moresby georganiseerd door de, van oorsprong, Duitse ontwikkelingsorganisatie CBM. Alle organisaties in PNG die werkzaam zijn in deze sector waren uitgenodigd. CBM vierde haar 100 jarig bestaan en greep deze gelegenheid tevens aan om gezamenlijk te kijken wat de stand van zaken in deze sector momenteel is in PNG. Vertegenwoordigers van de ministeries voor Volksgezondheid, Onderwijs en Community Development waren ook uitgenodigd aangezien dit de ministeries zijn die samen moeten werken om een nationaal beleid op het gebied van disability van de grond moeten krijgen. Het is dan zo mooi om te zien dat de overheidsinstanties zo laagdrempelig zijn en dus de overheidsfunctionarissen makkelijk toegankelijk zijn. De opening van de conferentie werd zowaar bijgewoond door de Chief Gouvernor van PNG, Sir Paulias Matane. Hij is de representant van Queen Elizabeth in PNG (aangezien PNG onderdeel is van de British Common Wealth) en dus het hoogste in gezag. In Nederland moet je maandenlang netwerken, bellen, brieven schrijven en bedelen om iemand van het Koninklijk Huis bij een opening aanwezig te laten zijn. Hier wordt daar minder moeilijk over gedaan. Bovendien is het ook geweldig dat de vertegenwoordigers van de ministeries met vragen van de aanwezigen terug gingen naar hun minister en later in de week met de antwoorden terugkwamen!
Zelfs Dame Carol Kidu kwam nog even langs om een praatje te houden en om aan te kondigen dat het nationaal beleid op disability issues eindelijk goedgekeurd is in het parlement en dat het beleid aan het einde van het jaar door- en uitgevoerd wordt. Dat is natuurlijk geweldig nieuws, want dat betekent dat de mensen met een handicap (de aller, aller kwetsbaren in PNG samenleving!) eindelijk gelijke rechten krijgen.
Ik was hier samen met mijn collega Watson, met mijn supervisor Julie, met het hoofd van de afdeling fysiotherapie aan de DWU Karthi, en met mijn programma manager van VSO, KP (staat nergens voor, dit is haar naam!). We waren dus met een aardige delegatie uit Madang naar POM gekomen. KP had een auto gehuurd dus we waren enigszins mobiel in Port Moresby want we verbleven in een soort van klooster van de Don Bosco Salesianers. Deze naam heb ik veelvuldig voorbij zien komen toen ik nog bij Cordaid werkte. Het klooster was eigenlijk best mooi, want het was gebouwd naar Zuid-Europese architectuur. Een groot vierkant gebouw met bogengalerijen en een binnenplaats. Het deed me ook erg aan Latijns Amerika denken. De buurt buiten het klooster was zeer gevaarlijk. Dit werd ons regelmatig duidelijk gemaakt. Na 10 uur ’s avonds werd de poort niet meer opengedaan en werden de honden los gelaten. Nu waren wij nog niet zo zeer op de hoogte van deze regels en de tweede avond gingen KP en ik samen met een paar andere VSO’ers die ook toevallig in POM waren, uitgebreid dineren in een luxe restaurant. De keuze was enorm! Heerlijke sushi en sashimi, salades, brood, kaas, wijn, noem maar op! Iedereen liet het zich wel smaken en we namen dan ook uitgebreid de tijd om onze bordjes regelmatig opnieuw op te scheppen, aangezien het een buffet was. Nadat we de andere VSO’ers in hun hotel (dat overigens veel luxer was dan waar wij verbleven…) hadden afgezet, reden we in het donker terug naar ons klooster. De straten zijn echter amper verlicht, de wegen zijn in een zeer slechte staat dus de banden hadden aardig wat te kampen met al die kuilen in het wegdek, en er lopen mensen langs en op de straat. Bovendien wisten we de weg niet zo goed terug. Het was werkelijk een avontuur. En dat werd het helemaal toen we voor een gesloten poort stonden! Toeteren leek ons niet zo’n handig idee want dan wisten meerdere mensen in de buurt dat wij voor een gesloten poort stonden te wachten. Ik stelde voor om met het grote licht te knipperen in de hoop dat het iemands aandacht zou trekken. Ondertussen stonden we in het pikkedonker te wachten en keken we gespannen om ons heen of we geen personen uit het donker zagen opdoemen. Na een kleine 10 minuten kwam er een bewaker aanlopen die ons nogal geïrriteerd duidelijk maakte dat dit uitzondering was dat hij de poort na 10 uur voor ons opende waarop wij braaf onze excuses aanboden. Bovendien waren we ook nog eens bang voor de honden, maar die waren gelukkig aan de andere kant van het gebouw. Later in de week hoorden we dat er ’s nachts buiten het klooster geweerschoten afgevuurd waren en dat er blijkbaar iemand vermoord was. En een paar weken daarvoor was een auto net buiten de poort door een stel raskols overvallen. Die Salesianen hebben een gezellige buurt uitgekozen om hun klooster met kolossale kerk te bouwen! Ik geef toch de voorkeur aan mijn leventje in Madang, ook al gaat dat ook met wat aanpassingen gepaard.

Een paar weken geleden had ik een puppy als loge. Heather, een Canadese ontwikkelingswerker, had kort daarvoor een puppy in huis opgenomen omdat deze blijkbaar alleen en vermagerd op straat rondliep. Maar ze had er niet bij na gedacht dat ze voor drie weken naar de Sepik zou gaan en dat beestje had een oppas nodig. Nadat iedereen al geconsulteerd was, heb ik toegezegd om de kleine Hush (omdat hij op een Hush puppy lijkt) in huis op te nemen. Ik kreeg veel commentaar van mijn buren omdat het voor de PNG’ers niet normaal is om een hond in je huis te hebben. Een hond hoort buiten. Elke keer werd mij weer gevraagd: “Waar is je hond? Boven?”, en dan ook met afschuw naar boven kijkend. Bovendien werd ik heel raar aangekeken als ik Hush uitliet. Heather heeft Hush totaal onvoorbereid bij mij gedropt, zonder halsband of lijn. Ik heb Hush aan een provisorische halsband geholpen door gewoon een stuk blauw touw om z’n halsje te binden en een ander stuk daaraan vast te knopen en deze als lijn te gebruiken. Alleen die kleine etter beet dat telkens door. Bovendien vond hij binnen urineren en poepen fijner dan het buiten te doen. Na anderhalve week was ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Ik besloot hem mee te nemen naar een volleybalwedstrijdje met een aantal andere expats in Madang. Iedereen vond Hush lelijk en hem meer op een albino rat dan op een puppy lijken. Uiteraard bestreed ik dat en nam het voor Hush op. Alleen Cassie, een Australische PhD’er, was weg van Hush. Aangezien ik die week nog een loge zou krijgen, Hayley een Engelse fysio, stelde ik voor of zij niet een tijdje op hem wilde passen. Cassie antwoordde gelijk met een gretige: “Yes ofcourse! When? Now?” Waarop ik gelijk met een: “yes that would be great”! antwoordde. Dus op die bewuste zondagavond heb ik Hush voor Hayley geruild.

Hayley had een placement in Aitape, maar dat liep door verschillende omstandigheden niet goed, waarop ze bij VSO besloten om haar terug naar Madang te halen. Ze was bovendien ook nog eens erg ziek, wat achteraf malaria bleek te zijn. Ze heeft zes weken lang bij Ian en Sue, mijn overburen, gewoond, maar aangezien er nog geen concrete placement voor haar in Madang gevonden was en dus haar situatie een beetje uitzichtloos werd, bood ik haar mijn huis aan. Er zijn twee types Engelse meiden. Het ene type is de wilde, gin-tonic drinkende, rokende en een met een dikke laag make-up opgemaakt gezicht Engelse meid. En de ander is de rustige, veel theedrinkende, koekjesbakkende, boekenverslindende, pub-ontwijkende, weloverwegende, vroeg-naar-bed-gaande, lieve Engelse meid. Hayley valt onder de laatste categorie. Misschien is zij wel een beetje het tegenovergestelde van mij, maar we kunnen het eigenlijk heel goed met elkaar vinden. Bovendien valt er ’s avonds amper wat anders te doen dan te kletsen, te koken en te lezen. Ik bevind me inmiddels ook een beetje in de laatste categorie. Hoewel, onlangs zijn er twee andere Engelse meiden aangekomen en die zijn van het type: party! Ook met deze twee meiden kan ik het uitstekend vinden. Afgelopen week was Jessica, een van die meiden, ook in POM en zij was bij dat gezelschapje van VSO’ers waar we uitgebreid mee gedineerd hadden. Zij stelde voor om een feest te houden, maar ik gaf aan dat ik het weekend daarop nog niet terug in Madang zou zijn. Zij drukte me op het hart dat er geen feest zonder mij georganiseerd zou worden! Ze zou een weekje wachten. Kijk, dat zijn betere zaken. Bovendien moet ik over 2 weken zelf een groot feest gaan organiseren omdat ik dan 30 word!

Gisteravond kwamen we tot de conclusie dat we eigenlijk al met veel zaken te maken hebben gehad waar tijdens onze voorbereidingstraining voor gewaarschuwd wordt. Veiligheidsaspecten, constante dreiging van natuurgeweld (oh ja, aardbevingen, tsunamis, cyclonen, noem maar op!), criminaliteit, corruptie, huiselijk geweld en seksuele mishandeling. Vooral dat laatste heeft ons onlangs nogal in de greep gehouden. Een onderbuurmeisje in ons gebouw beweerde dat zij was aangerand door mijn buurjongen en collega vrijwilliger de albino-Keniaan. Ze vertelde dit aan Veronica (mijn Filipino buurvrouw) en mij. We hebben het uitgebreid met het meisje besproken en regelmatig gevraagd het verhaal opnieuw te vertellen. Na enige tijd hebben we het aan onze collega voorgelegd, maar hij ontkende natuurlijk. Maar dit zijn situaties waar we tijdens onze training voor gewaarschuwd worden: hoe hier diplomatiek mee om te gaan. We wilden onze collega niet gelijk beschuldigen, maar we konden het ook niet zomaar negeren. Omdat wij niet helemaal bevredigend uit dat gesprek met hem kwamen en hij in onze ogen alleen nog maar meer verdacht werd, hebben we na lang overwegen besloten het met VSO te delen. Want dit kan ook gevolgen hebben voor de andere vrijwilligers aangezien de PNG cultuur gebaseerd is op compensering. Stel dat de familie van het meisje hoogte krijgt van dit incident, dan is het heel goed mogelijk dat ze hem en misschien ook ons achterna komen. En dat kan tot hele nare situatie leiden. Onze programma managers waren verbolgen over het feit dat wij er zo laat mee kwamen en hebben er gelijk werk van gemaakt. Nu bleek ook nog eens dat er zelfs op het VSO kantoor aantijgingen tegen hem waren gemaakt. Hij scheen nogal ongepaste opmerkingen tegen een aantal vrouwelijke collega’s gemaakt te hebben. Uiteindelijk hebben vijf vrouwen (waaronder wij) een schriftelijke verklaring in moeten dienen. Hayley was intussen al bij mij in huis getrokken en zij was er ook bij betrokken. De hele situatie maakte ons gespannen en onrustig, aangezien de Keniaan onder ons woonde. Uiteindelijk heeft hij zelf besloten om terug te gaan. Hij vertelde aan iedereen dat hij problemen met zijn vriendin in Kenia had en dat hij dat eerst opgelost wilde hebben alvorens terug naar PNG te keren. Die jongen zit volledig in ontkenning en wil niet inzien dat hij aan zich zelf moet werken. Bovendien zal hij nooit terug naar PNG keren, want VSO is klaar met hem. Nu is er een woning onder mij vrij gekomen en Hayley heeft geen huis... Ik zou zeggen: zaak opgelost!

Oh ja, sinds kort heb ik ook een weblog op de website van Trouw Idealen. Voor iedereen die niet genoeg kan krijgen van mijn verhalen over PNG moet daar maar eens een kijkje op nemen!Heeft Erika voor gezorgd!

Dagelijkse beslommeringen

2008-04-09T15:28:00.000-07:00

Het is vandaag zondag en het is voor het eerst dat ik een ochtend alleen ben! De afgelopen weken ben ik altijd in het gezelschap geweest van anderen. Of het nu ochtend, middag of avond was: ik was nooit alleen. Sinds ik in m’n huis ben getrokken, krijg ik ook regelmatig bezoek van andere VSO’ers die of in hetzelfde gebouw of verderop in de straat wonen. Aan sociale contacten geen gebrek dus.
Het complex waar ik in woon bestaat uit acht flats waarvan inmiddels drie door VSO’ers bewoond worden. Isaac, een albino Keniaan woont onder mij en Veronica, een Filippijnse, woont naast mij. De flats zijn echt bovenverwachting groot en eigenlijk best wel luxe. Ik had mezelf eigenlijk in een soort van bamboehuisje op palen voorgesteld, maar het eindresultaat is bovenverwachting! Ik heb een appartement dat zelfs nog groter is dan m’n oude huis in Amsterdam! Ik heb een grote woonkamer met open keuken (met veel te veel keukenkastjes waar ik me absoluut geen raad mee weet waar ik ze mee moet vullen!), twee slaapkamers, twee balkons, een ruime badkamer en zelfs een splinternieuw gasfornuis met oven! En dan woon ik dus in een ontwikkelingsland……Zelfs m’n Keniaanse buurman verbaast zich over zijn woning hoewel hij de rest van PNG behoorlijk achtergesteld vindt in vergelijking met waar hij vandaan komt.

Hier in Madang, en ik ga er vanuit dat dit in de rest van het land nog vaker voorkomt, hebben we veel te maken met elektriciteitsuitval. Dit gebeurt altijd op een moment dat het absoluut niet uitkomt. Eigenlijk komt het nooit goed uit, maar het is niet handig als je net op het punt staat om te gaan koken of om de was te gaan doen. Op dit soort momenten gaat iedereen uit verveling z’n huis uit om te kijken of de buren misschien in zijn voor een praatje. Zo hangen Veronica en ik over onze balkons heen en kruipt Isaac naar buiten om te kijken bij wie hij deze avond aan kan schuiven voor een maaltijd. Ik heb dan ook helemaal geen zin meer om te koken en dus hoop ik dat Veronica al wat op het vuur heeft staan pruttelen. Na een paar uur flitsen de tl-lichten weer aan en begint het water weer te lopen. Ik heb inmiddels wel geleerd om een paar flessen water apart te houden want dit soort ongein komt gemiddeld wel drie keer per week voor. Bovendien moeten we vooral alert zijn als het stroom uitvalt tijdens een zware regen/onweersbui in de nacht. Dat is namelijk het moment dat inbrekers toeslaan. Het is helaas al twee keer bij buren van ons overkomen en nu hebben we op extra beveiligingsmaatregelen bij onze huisbaas aangedrongen. Bijna elk huis heeft een bewaker op de compound rondlopen en dat is niet zonder reden. Bij ons staat de poort ook gewoon dag en nacht open omdat het slot weer eens voor de zoveelste keer geforceerd is. Iemand probeert hier de boel te saboteren en dat zit ons niet lekker. Vooral omdat hier meerdere VSO’ers wonen en wij dus al snel een doelwit voor criminele activiteiten zijn. Gelukkig luistert de huisbaas naar ons, alleen deze week is er een grote brand in hun hoofdkantoor geweest waardoor ze nu andere dingen aan hun hoofd hebben. Volgende week zijn wij weer aan de beurt. In de tussentijd denk ik elke nacht geluiden te horen van inbrekers en doe dus amper een oog dicht.

Verder moet ik ook weer wennen aan de dagelijkse strijd die ik aan moet gaan met mijn medebewoners de insecten. Zodra je een door met boter besmeurd mes op het aanrecht achterlaat, hebben de mieren het binnen een minuut ontdekt, en komen dan met complete legers het aanrecht opmarcheren om het mes schoon te maken. Ik heb helaas ook al andere medebewoners ontdekt: ratten. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een fobie voor ratten heb. Het is altijd een soort van nachtmerrie geweest dat ik ratten in m’n huis zou hebben (die dan uit de wc zijn komen kruipen ofzo…), maar nu is het dan toch echt realiteit geworden! ’s Nachts word ik elke keer wakker van het minste of geringste geluidje wat ik dan uit de keuken meen te horen. Ik heb gelukkig nog niet oog in oog met een rat gestaan, maar ik heb hun aanwezigheid helaas ontdekt toen ik m’n schoonmaaksponsjes verspreid in de kast zag liggen met behoorlijke tandafdrukken erin. M’n buurvrouw Veronica heeft eerder deze week wel een rat in haar keuken gezien die via een gat achter de koelkast weer verdween. Dat gaf voor mij de doorslag om op zoek te gaan naar alle gaten en holen die ik maar in m’n woning kon ontdekken.
Samen met Joe (m’n Canadese buurman van verderop uit de straat die regelmatig rond etenstijd mij bij binnen komt vallen in de hoop een bordje mee te eten) ben ik al m’n keukenkastjes en mogelijke gaten in het muskietengaas voor de ramen afgegaan, maar ik kon nergens een ingang vinden. Uiteindelijk bleek er achter mijn koelkast ook een gat te zijn die mijn huisbaas Anil gelijk met een stuk hout tijdelijk dichtgemaakt heeft. Nu hoop ik dat mijn nachtrust tenminste weer terugkeert.

In het Paasweekend ben ik met Jolanda (een Nederlandse fysio die op de universiteit doceert), Joe (m’n Canadese buurman) en Laura (een Engelse fysio die tijdens de paasdagen bij mij logeerde) naar een eiland voor de kust geweest. Krangket Island ligt maar op tien minuten varen van Madang af, maar het lijkt alsof je in een ander gedeelte van PNG bent. Het is heel rustig en sereen en wij waren ook nog eens de enige gasten in de lodge. Joe en Laura waren al vooruit gereisd om te kijken of de logde beschikbaar was en Jolanda en ik kwamen in de middag met de boodschappen omdat je daar namelijk zelf voor je eten moet zorgen. Voordat Jolanda en ik op het eiland aankwamen, vertrok er net een grote boot met veel mensen erop. Joe en Laura vertelden dat het Duitse filmploeg was die even tien minuutjes kwamen filmen, lunchen en weer vertrokken. Een dag later kwamen we ze in de Madang resort tegen en vroegen we om wat voor film of productie het ging. Wat bleek: het is een televisiefilm voor de ZDF, Traumschiff geheten. Het is een soort van Duitse Loveboat en ze hadden al opnames in Vietnam gemaakt. Voor degenen die geïnteresseerd zijn: het wordt op Tweede Kerstdag en op Nieuwjaarsdag uitgezonden!
Op Krangket Island hebben we lekker gerelaxed, gezwommen en gegeten. De volgende dag was het weer niet zo bijzonder, dus besloten we maar om terug te gaan naar Madang en daar ergens te gaan lunchen. Want ja, het was toch Paasweekend en we moesten er toch maar een leuk en relaxed weekend van maken!
Na onze lunch in het Coastwatchers hotel liepen we met onze rugzakken terug langs de golfbaan langs de kust. Dit is een ontzettend mooie, groene en lommerrijke weg. Het was echt zo’n een zondag met gezinnen die wat doelloos langs het water sjokken. Ik liep met Joe voorop en een paar meter achter ons liepen Laura en Jolanda. Er kwam een jongen onze kant oplopen en net voordat hij Joe en mij passeerde stopte hij de mouw van zijn blouse, die losjes over z’n schouder hing, in z’n mond. Een moment later hoorden we een gil en zagen we de jongen wegrennen. Hij bleek recht op Laura afgelopen te zijn en haar met een mes op haar arm bedreigd te hebben. Zij als enige had een schoudertas en blijkbaar had hij het daar op gemunt. Hij hield z’n gezicht verborgen door z’n blouse ervoor te houden. Ondertussen trok Jolanda aan zijn arm waarop Laura begon te gillen en hij het hazenpad koos. Laura had haar tas allang op de grond gegooid, maar de jongen had geen tijd meer om deze mee te nemen. Jolanda had z’n blouse nog in haar handen. Gelukkig bleef Laura ongedeerd. Het mes was niet scherp en liet alleen een rode streep achter op haar arm. Maar we waren allemaal ontzettend geschrokken! Je denkt dat je met z’n vieren veilig bent, maar zelfs dat hoeft dus niet zo te zijn. Er kwamen een aantal locals op ons af die het incident gezien hadden. Ze verontschuldigden zich voor wat er gebeurd was en liepen verder met ons op. Deze mensen verzekerden ons dat dit niet vaak voorkwam en dat wij echt pech hebben gehad. Ik denk ook wel dat het zo is, want zelfs de expats in Madang keken op van ons verhaal. Natuurlijk moet je op je hoede zijn en niet teveel waardevolle dingen met je meedragen, maar eerlijk is eerlijk: het kan op elke plek in de wereld gebeuren.

De dinsdag na Pasen ben ik officieel begonnen met m’n werk op de Divine Word University (DWU). Eigenlijk is de DWU niet mijn echte werkgever, maar de National Disability Resource and Advocacy Centre (NDRAC). Dit is een kleine NGO die momenteel nog onder de vleugels van de universiteit schuilt, maar graag onafhankelijk wil worden. Uiteraard kunnen we nu nog gebruik maken van de faciliteiten die de universiteit te bieden heeft, zoals kantoorruimte, internet, repro, internet etc. Maar de bedoeling is dat het een onafhankelijke club gaat worden die niet aangestuurd wordt door een grote organisatie die wellicht andere belangen heeft.
Het komt erop neer dat NDRAC zich richt op de positie waarin de mensen met een handicap in PNG in verkeren. Deze positie is namelijk erg slecht. Er is weinig informatie bekend over het aantal gehandicapten, over wat voor soorten handicap, de oorzaak van een handicap etc. Men schat dat er ongeveer 600.000 mensen met een handicap op een bevolkingsaantal van 6 miljoen in PNG leeft. Het is een schatting omdat 87% van de bevolking in afgelegen en moeilijk bereikbare gebieden woont. Omdat er veelal een stigma rust op mensen met een handicap (omdat dit bijvoorbeeld als een vloek gezien kan worden) en omdat deze mensen vaak buiten de samenleving worden gesloten, is dit centrum in het leven geroepen. Het bestaat nog maar krap twee jaar en heeft nog niet veel uit kunnen voeren, maar heeft wel de ambitie om veel te bereiken. We willen de People with a Disability (PWD’s) een stem geven en empoweren om deel te kunnen nemen aan de samenleving. Daarom moet er veel voorlichting gegeven worden, bewustzijn gecreëerd worden en veel samengewerkt worden met organisaties die ook op dit gebied werkzaam zijn. Hier ga ik onder meer aan bijdragen. Dus door een sterkere samenwerking met partnerorganisaties en overheidsinstellingen op te zetten, door een netwerk op te bouwen om de PWD’s beter te kunnen bereiken en ze zo een stem te kunnen geven en door campagnes op te zetten om disability in PNG onder een groter publiek onder de aandacht te brengen. Dit gebeurt al door de uitgave van een magazine: The Network. Hier is het eigenlijk allemaal mee begonnen. Dit is een magazine dat elk kwartaal gratis wordt uitgegeven en wordt samengesteld door en voor mensen met een handicap. Maar alvorens we deze ambitieuze plannen uit kunnen voeren, moeten we eerst fondsen werven! Dat is eigenlijk prioriteit nummer 1.
Nu ben ik me eigenlijk alleen nog maar aan het inlezen over wat er reeds gedaan is en wat de toekomstplannen voor NDRAC zijn.

De universiteit is niet ver van mijn huis. Elke ochtend vertrek ik rond kwart voor acht van huis en begin de route door de grote kuilen in de weg gevuld met regenwater te omzeilen. Als je pech hebt, en slippers draagt, dan zitten je benen (of broekspijpen) binnen de kortste keren onder de modder! Het is namelijk het einde van het regenseizoen, maar het lijkt net of het regenseizoen tot het allerlaatste moment gewacht heeft, en nu alles tegelijk uitstort.
Er lopen ’s ochtends ontzettend veel mensen op straat en dus blijf ik ook continu moning of moning tru (een hele goede morgen) tegen iedereen zeggen, want iedereen groet elkaar (of misschien alleen mij…). Omdat ik een shortcut naar de universiteit neem, zijn de meeste mensen niet gewend om daar een blanke te zien lopen. Vooral de schoolgaande kinderen liepen in het begin nog wel eens met grote ogen en de mond wagenwijd open naar mij te staren. En zodra ik met mijn grootste glimlach een moning of hello uitbracht, dan werd er vrolijk teruggegroet. Ik heb nu het idee dat ze eraan beginnen te wennen. In de ochtend is het nog heerlijk koel, en de zon geeft zo’n mooie gloed op alles wat groen is. En alles is hier gewoon ook ontzettend groen! Weinig wegen zijn geasfalteerd, dus het is onderweg vaak een modderpoel. Daarom zijn ordinaire slippers een algemeen geaccepteerd schoeisel hier en dus iedereen zie je daar ook op lopen. Maakt het wel zo makkelijk!
Aangezien de supermarkten niet op mijn route liggen, ga ik twee keer per week de stad in om boodschappen te doen. Op zaterdag ga ik naar de markt om groenten en fruit te kopen en door de week wil ik nog wel eens in de lunchpauze naar een supermarkt gaan of naar een SP shop (South Pacific bier) om bier te kopen. Dit kan namelijk alleen maar van maandag tot en met donderdag. Daarna heb je pech. Hoewel dat ook niet helemaal waar is, want iedereen heeft wel zo z’n adresjes om bier op de zwarte markt te kopen. Ik heb dat nog niet gedaan, want ik heb die adresjes nog niet ontdekt en bovendien is het voor een vrouw sowieso al ongewoon om bier te kopen. Dat moet dus allemaal discreet gebeuren. Maar dit soort aankopen moet allemaal zorgvuldig gepland worden omdat je ook nog eens keer in een propvolle PMV (Public Motor Vehicle) op en neer moet reizen en dan liever niet gezien wilt worden met een doos bier.

Die PMV’s zijn ook een ervaring op zich! Het is het enige openbaar vervoer wat je over land kan krijgen. Dit zijn meestal Toyota busjes waar gemiddeld 15 mensen in kunnen zitten. En daar houden ze zich meestal ook keurig aan. Maar de eerste keer dat ik in zo’n ding stapte, kwam de kenmerkende geur van PNG mij al snel tegemoet. Deodorant is iets wat hier niet gebruikt wordt en dat had ik al vrij snel door. Het was als een klap in m’n gezicht en ik had moeite om niet overduidelijk m’n neus dicht te knijpen. Maar allemachtig: een hele bus vol met zwetende Papoea’s is niet te harden! Ik begin er gelukkig al aan te wennen, maar ik heb voor mezelf besloten om hier niet aan mee te doen. Ik blijf gewoon deodorant gebruiken en met mij doen gelukkig vele andere buitenlanders hier in Madang dat ook!

By the way: voor diegenen die het leuk vinden om wat naar mij op te sturen (en dat vind ik zelf misschien nog wel leuker!) dan kan dat naar:
Divine Word University
National Disability Resource and Advocacy Centre (NDRAC)
Att: Marleen Nelisse
PO Box 483
Madang, Madang Province
Papua New Guinea

Ik vind alles leuk: Tijdschriften, DVD’tjes, Stimorol kauwgom sugarfree…. Maar ook gewoon kaartjes hoor!

Het werd weer eens tijd....

2008-03-25T19:14:00.000-07:00

Het is echt niet mijn bedoeling om elke keer zulke lange verhalen te plaatsen, maar m’n laatste keer online is alweer bijna vier weken geleden. En er valt zoveel te vertellen!!

Drie weken geleden zijn we officieel begonnen met onze In-country Orientation. Dit houdt in dat we twee weken lang een introductie kregen over o.a. cultuur, politiek, de taal, gezondheidszorg en de veiligheid van PNG. Maar ook in welke programma’s VSO actief is en waarom juíst in deze. In PNG is VSO voornamelijk actief in disability, education en participation and governance. Maar aangezien het cijfer van Hiv/Aids geinfecteerden de laatste jaren schrikbarend toegenomen is, is VSO enige jaren ook bezig met een project gericht op voorlichting over Hiv/Aids. De overheid is zich eigenlijk niet echt bewust van het probleem in het land en heeft dus ook niet de juiste cijfers van de hoeveelheid geïnfecteerden.
Een ander onderdeel van onze training zijn de lessen in Tok Pisin. In PNG wordt hoofdzakelijk Tok Pisin gesproken en dat is nogal een eigenaardig taaltje! Het is eigenlijk een heel grappige en vertederende taal, want objecten en gevoelens worden heel beschrijvend weergeven. Bovendien lijkt het fonetisch ontzettend veel op Engels. “I like” wordt “Mi laikim”. “Don’t worry, it’s no big deal” wordt “Noken wari, liklik samting”. Oké, dit lijkt dan nog makkelijk, maar wacht maar tot je moet zeggen dat je broer Jaap in Amsterdam woont! Dat wordt zoiets als “Bigpela brata belong mi nem belong em Jaap, em belong Amsterdam! Veel “pela’s” achter een (bijvoegelijk naam)woord en veel “long en bilong”. Eten is “kaikai”, en dat wordt zowel als zelfstandig naamwoord als werkwoord gebruikt. Dat is eigenlijk best makkelijk. Maar je kunt je voorstellen dat onze taallessen tot vrij hilarische momenten leidden! De twee “tisa” (leraren) Willy en Augustine zijn zelf afkomstig uit een dorp ver buiten Madang waar uiteraard alleen maar Tok Pisin gesproken wordt.

Gedurende een weekend zijn we voor twee nachten naar het dorp, genaamd Rempi, van Willy en Augstine geweest. Dit was allemaal in het kader van onze Tok Pisin lessen en uiteraard onderdeel van onze in-country training. Onze groep bestond uit drie Engelsen: Pam en Bob van begin zestig, Rachel van mijn leeftijd, en vier Filipino’s: Bobet, Raphael, Benhur en Veronica. En ik dus als enige Nederlander.
Het was echt een leuke groep en we konden het gelukkig allemaal goed met elkaar vinden. De Filipino’s zijn allemaal iets van twee turven hoog, maar ze zijn ontzettend grappig. Ik voel me een ontzettende reus tussen die ukkepukjes, maar dat gevoel krijg ik sowieso al hier.
Voordat we naar Rempi afreisden, kregen we al enige info over wat we konden verwachten. Het kwam erop neer dat je in feite niks moest verwachten! Geen electriciteit, geen waterleiding, geen bedden; eigenlijk vrij weinig.
Ik heb snel nog maar even een slaapmatje gekocht, want twee nachten op de vloer vond ik net iets te gortig. Niet dat je veel comfortabeler op zo’n matje ligt, maar het is wel handig om je muskietennet ergens onder te proppen.
Uiteindelijk kwamen we tegen een uur of vier in het dorp aan. Denk aan vier bamboehuizen op palen met een stoffig pleintje in het midden en dat is ongeveer het beeld van het dorpje waar we in verbleven.
Het hoofd van de familie was Herman. Hij ontving ons hartelijk met een rode door “buai” resten gekleurde mond en stelde ons voor aan z’n vrouw Elly en aan z’n dochters Julie, Melissa en zoon Bertol. (Vrijwel iedereen in PNG kauwt “betel nut” (in Tok Pisin “buai”). Het is een stimulerend middel en een manier om de dag door te komen. Ik weet niet precies waar ik de noot mee kan vergelijken, want ik heb ze zelf nooit eerder gezien. Alleen op het binnenste gedeelte van de noot wordt gekauwd, maar het goedje wordt pas rood zodra er mosterdzaad en kalk aan toegevoegd wordt. Ik heb geen flauw benul hoe iemand ooit op deze combinatie gekomen is, maar de mensen worden er niet bepaald aantrekkelijker op! De tanden worden rood en dit is bijna niet meer weg te poetsen. Op straat zie je dan ook overal rode kwakjes liggen: het sap wat vrijkomt door erop te kauwen, wordt op straat uitgespuugd!)

De familierelaties in PNG zijn nogal complex (ik denk dat mijn collega antropologen zich dit nog wel herinneren uit ons eerste jaar antropologie!) en niet altijd duidelijk voor een buitenstaander. De samenleving is overwegend patrilineair. Dat houdt in dat alles via de mannelijke lijn doorgegeven wordt. Zodra een meisje met een jongen trouwt, wordt zij lid van die familie en laat ze haar eigen familie achter. Haar eigen familie heeft daarvoor een bruidschat betaald gekregen. In praktijk komt dat eigenlijk neer op “het kopen”van een vrouw waardoor zij eigendom wordt van de familie van de man en waar dus ook alles mee gedaan mag worden. En dan doel ik voornamelijk op huiselijk geweld. Dat komt dan ook extreem veel voor in PNG en dit is een groot probleem. Ook wel “wife battering” genoemd. Je mag er wel vanuit gaan dat alle vrouwen worden geslagen. En niet alleen door de echtgenoot, maar ook door zijn broers en zijn vader. Zij is tenslotte eigendom geworden van zijn clan. Wettelijk gezien is huiselijk geweld verboden en strafbaar, maar in de praktijk bemoeit de politie zich er niet mee. Dat is een privé kwestie dat binnen de huiselijke sferen “uitgevochten”moet worden.
Maar om weer terug te komen op Herman en zijn familie, hij begon ons voor te stellen aan andere familieleden die als zus of broer of dochter of zoon werden genoemd. Dit waren dus de kinderen van zijn broers en zussen en daar weer de kinderen van. Heel ingewikkeld allemaal!
Pam, Bob, Rachel, Veronica en ik sliepen in een kleine ruimte achter de piepkleine winkel van Herman en de Filippijnse jongens sliepen in een huis naast ons. De familie van Herman sliep eveneens in dezelfde ruimte als waar wij sliepen, maar dit werd door wat schotjes afgeschermd.
Net nadat wij ons geïnstalleerd hadden, en ik m’n muskietennet al goed onder m’n matrasje gestopt had om vervelende verrassingen in de nacht die komen zou te voorkomen, werd er een varken naar de zee gebracht. Varkens zijn zeer belangrijk in de PNG cultuur. Hoe meer varkens een familie heeft, en hoe groter en vetter deze zijn, hoe meer aanzien je krijgt. Varkens worden meestal voor speciale gelegenheden en festivals geslacht. Het beest hing met z’n vier poten aan elkaar gebonden aan een stok en werd naar het strand gebracht. Volgens mij was het dier al buiten westen toen ze daar aankwamen, want het mes werd al snel in de keel gezet, zonder dat het beest begon te krijsen. Daarna werd een vuur gemaakt waar het karkas in gehangen werd. Geheel zwart geblakerd werd het lichaam uit de palmbladen gehaald en in het water gelegd om de haren van de huid te schrobben. Het begon al donker te worden en de vrouwen vonden het tijd worden dat ik terug moest keren naar het dorp.
De andere vrouwen hadden het eten klaargemaakt en we konden gelijk aanschuiven. Aangezien er geen verlichting was, op een enkele kerosine lantaarn na, gingen we tegen negen uur al naar bed. Nou ja, naar matrasje onder een muskietennet! Ik moest eigenlijk nog even naar het toilet, maar zag daar enorm tegen op. Het huisje (liklik haus) met een gat in de grond staat aan de rand van het dorpje en krijgt ’s nachts veel bezoekers. En dan bedoel ik niet alleen mensen….. Ik besloot om hoe dan ook maar te gaan, want met een volle blaas onder m’n muskietennet kruipen, leek me ook geen optie.
Zodra ik de deur opende en m’n zaklamp op de wc scheen, schoten de kakkerlakken alle kanten op. Ik dacht alleen maar: ogen dicht en doe je ding!
M’n Filippijnse kamergenote zag de bui al hangen toen ik terug kwam en besloot om ergens de bosjes in te duiken.
Het slapen ging die nacht ook niet echt fantastisch, want ik lag alleen maar te hopen dat ik niet naar de wc moest.

Zaterdagochtend was het ontbijt al klaar gemaakt door de vrouwen van het dorp. Gedurende het weekend kwamen we erachter dat de vrouwen keihard werken. De mannen lijken alleen maar “buai” te kauwen. Dit werd door Willy en Augustine even recht gezet door te vertellen dat de mannen ook heus wel wat doen. Zij gaan ’s nachts vissen. Maar overdag lagen ze weer uit te rusten van deze nachtelijke inspanning. De vrouwen daarentegen staan al voor dag en dauw op, beginnen hout te sprokkelen en de eerste maaltijd te bereiden. Tijdens een wandeling in de omgeving en door de tuinen werd ons ook duidelijk dat de vrouwen al het werk in de tuin doen. Zij doen de beplanting en het onderhoud, en de mannen doen de oogst. Tussendoor moeten de vrouwen terug naar het dorp komen om de middag- en avondmaaltijd te bereiden. Bovendien moet er ergens ook nog eens keer gewassen worden. Ik heb ontzettend veel respect voor de PNG vrouwen gekregen, want zij doen in feite alles en ondertussen worden ze ook nog eens een keer door hun man geslagen. En daar komt ook nog eens bij dat de vrouwen als allerlaatste mogen eten! Zij krijgen de left-overs van de maaltijd die zij bereid hebben.
Ik weet dat ik hier niet over mag oordelen, en dat dit hun cultuur is. Zo is het altijd geweest. Het huiselijk geweld is met de komst van de white man eigenlijk alleen maar toegenomen. Voor die tijd wisten zowel de man als de vrouw hun plaats in hun samenleving, en wisten ze waar hun grenzen lagen. Toen werkte het systeem. Met de komst van de kolonisator en de introductie van alcohol is dit systeem in de war geraakt. Nu nog steeds is de samenleving van PNG bezig met het incorporeren van westerse invloeden in hun eigen cultuur. De nieuwe invloeden moeten een plek krijgen en daar gaat een tijd overheen. Wij hebben daar honderden jaren over gedaan, terwijl de PNG’ers worden geacht dit in honderd jaar te doen. Nogal logisch dat dit met problemen gepaard gaat.

Onze In-country training werd op vrijdagavond afgesloten met een barbecue op het VSO kantoor. Alle VSO’ers die in Madang geplaatst zijn, worden op dergelijke gelegenheden ook uitgenodigd omdat het altijd nuttig en leuk is om de andere vrijwilligers te ontmoeten.
We hadden alleen de zaterdag om een beetje bij te komen en om wat inkopen voor onze woningen te doen. Ik heb het geluk dat ik in Madang geplaatst ben want hier is nog het meeste te krijgen in de winkels. Bovendien hoef ik niet alles mee te slepen naar de andere kant van het land. Het scheelt dan weer dat je niet alles in de bus mee hoeft te nemen, want vrouwelijke vrijwilligers mogen niet met de bus naar de hooglanden. In het verleden zijn een aantal incidenten geweest waar vrouwelijke vrijwilligers bij betrokken waren en sindsdien heeft VSO het ons eigenlijk verboden. Daar baal ik best wel van want de weg van Madang naar de hooglanden schijnt fantastisch te zijn. Gelukkig ben ik niet de enige en zijn er meerdere dames hier in Madang die die kant op willen, dus waarschijnlijk gaat er wel iets geregeld worden.

Ik zal jullie sparen door het hier even bij laten en het vervolg van mijn verhaal in een ander bericht te plaatsen. Jullie willen vast weten in wat voor krot ik door VSO geplaatst ben en wat ik zoal in m’n vrije tijd gedaan heb. Komt eraan!

Eerste week in Madang!

2008-02-29T19:04:00.000-08:00

Lieve allemaal,

Eindelijk dan eens de gelegenheid genomen om een fatsoenlijk berichtje te sturen! De afgelopen dagen zijn enorm hectisch en vermoeiend geweest, en het internet is hier zeer zwak. Je doet er uren over om je account te openen en vervolgens staat er nog een rij achter je met vrijwilligers die ook dolgraag een mailtje naar het thuisfront willen sturen. Het gaat hier nog allemaal niet zo makkelijk zoals in bijv. Aziatische landen waar je op elke straathoek een internetcafé aantreft. Het gaat hier toch een beetje anders aan toe. Een beetje maar….

Afgelopen dinsdag kwam ik dus eindelijk na een lange reis in Madang aan. Ik mag nog van geluk spreken, want de reguliere VSO vrijwilligers moesten nog een vlucht over Australië maken om uiteindelijk in PNG aan te komen, terwijl ik rechtstreeks vanuit Singapore deze kant op mocht vliegen. Zodra ik het vliegtuig uitstapte, kwam de vochtige, zware geur van de tropen mij tegemoet, en dat was een zeer aangename kennismaking met Madang.
Zoals ik aanvankelijk al vermoedde (ik weet eigenlijk niet eens waarom…), werd ik niet opgewacht door iemand van VSO. Op zich is het vliegveld vrij klein en is alles snel te overzien (bagage wordt bijvoorbeeld gewoon op een houten rek gelegd welke als bagageband dient), maar ik had al vrij snel door dat ik dit in m’n eentje moest zien te klaren. Tevergeefs liep ik op een Nieuw- Zeelands meisje af om te vragen of zij van VSO was. Ze zei dat ze eerder die ochtend wel een auto van VSO op het vliegveld had gezien, maar dat ie weer omgedraaid was. Bellen ging ook lastig, want een bewaker zei dat de verbinding tijdelijk dood was. Stond ik dan. Ik zag uiteindelijk een auto van een resort aankomen en besloot om te vragen of ze mee naar de stad wilden nemen. Zoiets als taxi’s bestaan hier niet. Ik was in de veronderstelling dat we namelijk in dat resort onze training zouden krijgen, dus dat zou dan heel mooi uitkomen.
De twee mannen namen me mee en zodoende kreeg ik m’n allereerste, echte kennismaking met Madang! Het is hier ontzettend groen met prachtige palmbomen, bananenbomen en enorm grote (zoals de Lonely Planet ze omschrijft en waarvan ik de naam in het Nederlands niet weet) casuarinas waar enorm veel vleermuizen in huizen. De stad is enorm uitgestrekt en ligt in feite aan een grote allee welke eindigt in het centrum waar de markt en winkels zijn.
Er lopen doorgaans veel mensen op straat en er rijden busjes af en aan, de zogenaamde PMV’s (Public Motor Vehicle).
De mannen van het resort wezen me ondertussen van alles aan, maar ik was eigenlijk kapot en nam weinig meer op. Ik snakte naar een douche en schoon ondergoed!
Bij Madang resort werd voor mij naar het kantoor van VSO gebeld waarop ik even later werd opgehaald door een medewerkster van het kantoor. Wat bleek: ik werd heus wel verwacht, maar er waren ineens geen auto’s meer om mij op te pikken. Duizend keer verontschuldigingen van haar kant, maar ik vond alles al best. Het was toch allemaal goed gekomen?!
Ik werd vervolgens bij een ander resort afgezet (ik had me vergist in de namen) waar we de komende weken nog even verblijven. Ik kon gelijk aanschuiven bij de andere VSO’ers die net met de lunch begonnen. Superaardige lui allemaal. We zijn momenteel met ons zevenen: een Engels echtpaar, een Engels meisje van mijn leeftijd, drie Filipino’s en nog een Nederlander. Gerard, de Nederlander, was hier vorig jaar ook al, maar is toen met een ernstig auto ongeluk terug naar Nederland gekeerd. Hij vertelde dat er bij dat ongeluk ook iemand omgekomen was. De familie van het slachtoffer was in de veronderstelling dat Gerard de chauffeur van de auto was en ze waren al druk bezig met een vergeldingsactie op touw te zetten om Gerard te grazen te nemen. Later kwam de familie erachter dat het niet Gerard was die de auto bestuurde, maar een lokale pater. Deze is inmiddels al ergens naar Verweggistan gevlucht aangezien hij zijn leven hier niet meer zeker is nu er een bloeddorstige familie achter hem aanzit!

Na de lunch heb ik gelijk een douche gepakt en heb me bij de anderen aangesloten voor een wandeling naar het VSO kantoor. De stad is enorm breed opgezet met brede lanen en grote bomen. Ontzettend mooi.
Op het kantoor aangekomen (wat overigens op een ontzettend mooie lokatie ligt) kreeg ik nogmaals exuses van iedereen aangeboden: ze waren me echt niet vergeten. Ik geloofde ze meteen want ik zag mijn naam op een whiteboard geschreven met: 11.00 pick up Marlene from airport. Ook allemaal weer ontzettend aardige lui. Er werken daar iets van 10 vaste krachten, zowel locals als buitenlanders, en nog een aantal vrijwilligers.
KP is mijn programma manager van het disability programme en zij gaat tijdens en na de training alles nog eens goed met me doornemen wat mijn functie nu precies gaat inhouden. Het is voor iedereen nog steeds een beetje vaag.
Ik probeerde eerder die middag al een mailtje te sturen, maar toen viel de stroom ineens uit. Ik zat middenin een mail…..Uiteraard kwam daar even een vloekwoord uit. Nou, dat had ik beter niet kunnen zeggen! Al die lui gelijk op hun achterste poten: that’s your punishment for swearing! Volgens mij had ik alleen maar een onschuldige “shit”gezegd, maar daar wordt blijkbaar al zwaar aan getild ….
Maar goed, ik kan een betere verbinding krijgen op de universiteit waar ik dadelijk kom te werken, dus dan gaat het hopelijk allemaal wat sneller.

Het resort waar we in verblijven is werkelijk fantastisch mooi. De tuin is zeer zorgvuldig aangelegd en wordt dan ook dagelijks door veel mensen onderhouden. Dit doen ze door grassprietje voor sprietje met een schaar te knippen. Je kan je dus voorstellen dat er veel mensen in de tuin aan het werk zijn.
We worden eigenlijk best wel verwend hier met het heerlijke eten en de geweldige omgeving.Je waant je echt in een tropisch paradijs!

Het is nu mijn vijfde dag hier en ik denk dat ik eindelijk een beetje aan het ritme begin te wennen. De tweede nacht werd ik al om 2 uur ’s nachts wakker en kon daarna niet meer in slaap komen. Ontzettend frustrerend. Ik lag alleen maar te wachten op de eerste geluiden van de dag: van de vogels en de honderden vleermuizen in de bomen aan de overkant van de straat. Elke ochtend beginnen deze al rond een uur of vijf te kwetteren. Dat klinkt misschien heel schattig allemaal, maar het is eigenlijk een oorverdovend lawaai. Lig ik op dat moment niet echt op te wachten, dus ik hoop dat ik ergens kom te wonen waar niet van zulke grote bomen zijn, hoe mooi ik ze ook vind! Ik lig liever nog even twee uurtjes langer in bed! Aan de andere kant is het ook prima om op tijd op te staan, want het wordt al vroeg licht en iedereen begint ook op tijd met werken.

Onze training begint aanstaande maandag, dus we hebben de afgelopen dagen ook even goed de tijd genomen om te acclimatiseren. Tot nu toe hebben we alles nog te voet gedaan. Onze lodge ligt op zich nog eigenlijk wel een eindje van het centrum af, maar het is wel lekker om een half uur te lopen. Het kantoor van VSO is iets minder ver.
Ik begin me op straat ook steeds beter op m’n gemak te voelen. De mensen hier zijn op zich wel gewend aan buitenlanders, aangezien VSO hier al een aantal jaren zit, maar toch blijven we nog een bezienswaardigheid. Ook het feit dat iedereen je van tevoren zit te waarschuwen voor de mogelijk gevaren helpt ook niet echt mee met het aanpassen. Natuurlijk moet je op je hoede zijn en op je gevoel afgaan, maar het gevaar ligt niet op elke hoek van de straat. Vooral ’s avonds moet je de straat niet opgaan. Ik kreeg gelijk al associaties met een film die ik onlangs gezien heb: “I am Legend”. In deze film komen gemuteerde wezens na het vallen van de avond weer tot leven en dat betekent dat je niet veilig bent en jezelf op moet sluiten. Dat idee kreeg ik hier ook. Vooral geen voet buiten het beschermde gebied van de logde zetten, anders ben je als het ware je been kwijt! Schijnt ook wel weer mee te vallen, maar het is beter van niet om op straat te gaan. Mensen hangen wat rond op straat en kunnen heel vervelend gaan doen. Zo nu en dan worden er nog wel eens wegen geblokkeerd om auto’s aan te houden en deze vervolgens te beroven. Klinkt inderdaad heel eng, maar ik weet dat dit evengoed ook in andere landen gebeurt.
Verder zijn de mensen op straat overwegend vriendelijk. De VSO-dames hebben het advies gekregen om vooral geen oogcontact met mannen te maken. Even groeten en gewoon doorlopen. De vrouwen daarentegen zijn vrij verlegen. Ze kijken als het ware eerst de kat uit de boom als ze je tegemoet lopen. Zodra jij begint te glimlachen, lachen zij een brede lach terug.

Gisteren (vrijdag) ben ik even gaan kijken waar ik mogelijk kom te wonen. We dachten het appartementencomplex gevonden te hebben (en dat zag er best leuk uit), maar later bleek dat we helemaal verkeerd zaten. Misschien dat ik vandaag nog een poging ga wagen om te kijken. Het is overdag alleen ontzettend heet en wil je het liefst in het zwembad hangen (wat ik natuurlijk ook uitgebreid doe!). Ik heb momenteel nog helemaal niet het idee dat ik hier ben om te werken. Momenteel verkeer ik nog helemaal in de vakantiestemming, en ik denk dat mezelf nog eventjes in die waan laat!
Tot later allemaal!

2008-02-24T02:48:00.000-08:00

Lieve allemaal,

Vanavond gaat het dan toch eindelijk echt gebeuren: ik vertrek naar Papoea Nieuw Guinea voor 18 maanden!!!!!

Vanaf deze weblog zal ik al mijn Papoea avonturen bijhouden en uiteraard is een reactie van jullie op z'n tijd zeer welkom!!